บทที่ 121 กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“พี่ พี่รีบมาช่วยหน่อย อาคนนี้จะล้มแล้ว” เสี่ยวหยี่ตะโกนอยู่ด้านนอก

ไป๋มู่ชิงเดินออกไป เห็นเสี่ยวหยี่กำลังพยายามใช้ร่างเล็กของตัวเองพยุงร่างหนานกงเฉินไว้ แต่หนานกงเฉินเมามากเกินไป ควบคุมการทรงตัวไม่ได้เลย

ไม่มีทางอื่น เธอทำได้แค่รีบเดินไป ยิ้มเล็กน้อยแล้วถามขึ้น “ทำไมพี่เขยกินเหล้าเยอะขนาดนี้ล่ะ? ดูสิดื่มจนเดินไม่ได้ ให้ฉันช่วยพยุงคุณแล้วกัน”

พูดจบ เธอเดินไปอีกด้านพยุงแขนเขา แต่กลับโดนเขาสะบัดออก แล้วพ่นสองคำเรียบๆ “ไม่ต้อง”

“พี่เขย ทำไมพี่จริงจังแบบนั้นล่ะ ยังไงพี่สาวฉันก็ไม่อยู่ที่นี่” ไป๋มู่ชิงใช้เสียงนุ่มนวลที่เป็นของไป๋ยิ่งอันแล้วบังคับจับแขนเขา “คุณชายเฉิน……ฉันก็เก่งนะ ไม่แย่ไปกว่าพี่สาวฉันหรอก”

หนานกงเฉินหลังจากถูกเธอพยุงเข้าไปในลิฟต์ ก็มองลงมายังเธอ “เธอกับคุณชายหลิน……ช่างเป็นบุพเพสันนิวาสจริงๆ ”

“หมายความว่าไง? ”

“ชอบกินอยู่ในชาม……แต่มองไปในหม้อ……” เขายิ้มเย้ยหยัน จากนั้นก็เสริมอีกประโยค “ยิ่งอันทำไม่เป็นหรอก”

ไป๋มู่ชิงรู้สึกในใจแกว่งนิดหน่อย ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มน่าหลงใหล “นั่นเพราะยิ่งอันเธอได้เจอผู้ชายดีๆ แบบคุณชายเฉินไงคะ คุณชายหลินไม่ได้น่าดึงดูดเท่าคุณชายเฉินด้วย……เฮ้……”

ร่างกายหนานกงเฉินเอียง ทั้งร่างล้มทับเธอ เธอรีบทรงตัวเขาขึ้นมา ร่างทั้งคู่แนบชิดกัน เธอได้กลิ่นแอลกอฮอล์แรงๆ บนร่างกายเขา

หัวใจเธออ่อนแรงทันที นานมากแล้วที่ไม่ได้ใกล้ชิดเขาแบบนี้ นอกจากเมื่อวานตอนเช้าที่เจอรีบๆ ก็ไม่ได้เจอเขามานานมากแล้ว เธอพบว่าในใจตัวเองไม่เคยปฏิเสธในการใกล้ชิดกับเขาเลย แม้ว่าเขาจะเมามากก็ตาม

เธอปรับอารมณ์ในใจให้คงที่ เงยหน้าขึ้นเอ่ยปากอย่างระมัดระวัง “คุณชายเฉิน ลิฟต์ถึงแล้ว คุณยืนดีๆ ได้ไหม? ”

เห็นหนานกงเฉินไม่โต้ตอบ เธอจึงเอามือตีเอวเขาอีกครั้ง สุดท้ายหนานกงเฉินก็ตื่นขึ้นมา

กว่าจะพยุงเขากลับเข้าไปในบ้านได้ จู่ๆ ไป๋มู่ชิงก็เกิดปัญหาขึ้น เหมือนเธอจะเปิดรหัสประตูบ้านเขาด้วยตัวเอง

ตอนแรกเธอพักที่นี่หนึ่งคืน รู้รหัสบ้านเขา เพราะเธอกังวลเกินไปที่จะพยุงเขากลับบ้าน เธอจึงเปิดประตูด้วยตัวเอง

“เกิดอะไรขึ้น? ” จูฮุ่ยได้ยินเสียงที่ประตู เปิดประตูก็ได้ยินเสียงเสี่ยวหยี่ดังเข้าไปในบ้านหนานกงเฉิน แล้วเดินตามเข้าไป

“อาคนนี้เมาแล้ว ฉันกับพี่สาวพยุงเขากลับมา” เสี่ยวหยี่ชี้ไปที่หนานกงเฉินที่นอนบนเตียงแล้วพูด

จูฮุ่ยมองหนานกงเฉินหนึ่งที ดึงข้อมือไป๋มู่ชิง ลากเธอไปที่ห้องรับแขกแล้วกดเสียงต่ำตำหนิ “มู่ชิง เธอยุ่งเรื่องนี้ทำไม? ถ้าให้ตระกูลไป๋รู้ว่าเธอเกี่ยวข้องกับเขา จะต้อง……”

จูฮุ่ยอาจจะตกใจกลัวแม่ลูกสวีหย่าหรง ตอนนี้ต้องการปกป้องตัวเอง ไม่คิดอะไรอย่างอื่น

ไป๋มู่ชิงรู้ว่าตัวเองไม่ควรยุ่ง แต่……

“แม่ เขาเมาจนเดินไม่ได้ ฉันเห็นคนจะตายแล้วไม่ช่วยไม่ได้หรอกนะ อีกอย่างเขาก็ป่วยอยู่ ถ้าเขาอยู่ข้างล่างอาการกำเริบล่ะจะทำยังไง? ” ถูกต้อง เธอเป็นห่วงเขา ก็เลยช่วยพยุงเขามาจากชั้นล่างโดยเสี่ยงต่อการเปิดเผยข้อบกพร่องของเขา

“นั่นก็เป็นเรื่องของเขา” จูฮุ่ยใช้น้ำเสียงตำหนิพูดต่อ “เขาโตป่านนี้แล้ว รู้ว่าตัวเองป่วยยังจะดื่มเหล้าจนเป็นอย่างนี้อีก อีกอย่างเขามีชีวิตรอดได้ถึงตอนนี้ แสดงว่าเขามีความสามารถในการอยู่รอด ไม่ต้องให้คนอื่นช่วย”

“โอเค แม่ ฉันรู้แล้ว” ไป๋มู่ชิงพูดอย่างใจร้อนนิดหน่อย “เรากลับก่อนนะ”

จูฮุ่ยพาเสี่ยวหยี่กลับไปก่อน ไป๋มู่ชิงขณะที่ปิดประตูก็คิดแล้วไม่วางใจ จึงกลับเข้าไปปรับอุณหภูมิ รินน้ำหนึ่งแก้วจากตู้กดมาวางโต๊ะหัวเตียงเขา แล้วมอบขนมปังชิ้นที่เสี่ยวหยี่ซื้อมาหนึ่งถุงแล้วหันตัวเดินออกมา

หลับจนถึงเที่ยงคืน หนานกงเฉินก็หิวจนตื่น เขาลุกขึ้นจากเตียงอย่างไม่สบอารมณ์ โคมไฟติดผนังสลัวๆ ทำให้เห็นแก้วน้ำบนโต๊ะหัวเตียง เขาไม่สนว่ามันจะสะอาดหรือไม่ หยิบขึ้นมาดื่มจนหมด

ถึงแม้ว่าตอนเย็นเขาจะทานอาหารเย็นก่อนออกไปข้างนอกแล้ว แต่อ้วกมันออกมาหมด ตอนนี้เลยทั้งหิวทั้งกระหายน้ำ

เมื่อคืนไม่ระวังเมาในงานเลี้ยงค็อกเทล โชคดีที่งานเลี้ยงอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ เขาเลือกที่จะเดินกลับจากโรงแรมเพื่อพักผ่อน ไม่คิดว่าความแรงของเหล้าต่างประเทศเหล่านั้น แค่เดินลงไปข้างล่างอพาร์ทเมนท์ก็ไม่ไหวแล้ว

แม้ความทรงจำก่อนนอนจะไม่ชัดเจน แต่เขาจำได้ว่าไป๋มู่ชิงกับเด็กผู้ชายที่เรียกเธอว่าพี่สาวเป็นคนพยุงเขากลับมา ไม่คิดว่าผู้หญิงที่ตัวเองไม่ชอบมาตลอดจะพยุงตัวเองกลับมา

เขาส่ายหัว ลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องน้ำ

หลังจากอาบน้ำร้อน เปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดแล้ว ฤทธิ์เหล้าของเขาก็หายไปแล้ว จึงเดินไปที่โซฟาในห้องรับแขกเปิดโทรทัศน์ เริ่มสแกนมันด้วยรีโมต

ช่วงนี้ไม่ค่อยมีรายการโทรทัศน์อะไรน่าดู แต่เขานอนไปแล้วไม่อยากนอนอีก ในที่สุดก็พบภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้ฮ่องกง ไม่มีทางเลือกต้องดูมัน

ความรู้สึกหิวปรากฏขึ้นอีกครั้ง หนานกงเฉินกุมท้อง ทั้งๆ ที่รู้ว่าไม่ได้พักที่นี่มาหนึ่งเดือนแล้วอาจจะไม่มีอาหาร แต่เขาก็ยังเดินไปที่ตู้เย็นแล้วเปิดประตูบานเลื่อนคู่

ด้านในนอกจากขวดเครื่องดื่มและเบียร์ไม่กี่กระป๋องก็ไม่มีอะไรแล้ว ขณะที่ปิดประตูตู้เย็นจู่ๆ เขาก็นึกได้ว่าบนโต๊ะหัวเตียงมีขนมปัง จึงเดินเข้าไปในห้องแทน

โต๊ะหัวเตียงมีถุงขนมปังหนึ่งชิ้นวางอยู่จริงๆ วันที่คือเมื่อวาน ดูเหมือนก่อนหน้านี้คุณหนูไป๋คนนั้นจะทิ้งไว้ให้เขาเป็นพิเศษ แต่……เธอห่วงใยมากเกินไป นึกถึงท่าทางเธอตอนอยู่ในลิฟต์ ในใจคิดว่าผู้หญิงคนนี้ไม่รู้ว่ากำลังวางแผนอะไรอยู่

แต่ตอนนี้คือตอนที่หิวอย่างมาก หนานกงเฉินไม่สนว่าเธอมีเล่ห์เหลี่ยมอะไร หยิบขนมปังขึ้นมาแล้วเดินไปที่ห้องรับแขก

หนานกงเฉินพิงโซฟาอย่างขี้เกียจ ทานขนมปังในมือไปด้วย ดูโทรทัศน์ไปด้วย และขณะที่ท้องอิ่มแล้ว กำลังเตรียมปิดภาพยนตร์ที่น่าเบื่อแล้วหลับไป ประตูใหญ่ก็มีเสียงปลดล็อกรหัสผ่านดัง ‘ตึ๊ดๆ ’ จากนั้นประตูก็ผลักจากด้านนอก ไป๋มู่ชิงในชุดนอนก็ปรากฏตัวต่อหน้าเขา

เมื่อสบตากัน ทั้งคู่ก็อึ้งไป

หนานกงเฉินไม่คิดว่ามาถึงจุดนี้แล้ว ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะกล้าเปิดประตูบ้านเขา แล้วบุกรุกเข้ามาในบ้านของเขาจริงๆ

ไป๋มู่ชิงไม่คาดคิดมาก่อนว่าตัวเองเปิดประตูไปแล้วจะเห็นฉากนี้ทันที จุดนี้แล้ว ไม่คิดว่าหนานกงเฉินจะทำหน้าขี้เกียจนั่งทานขนมปังพลางดูโทรทัศน์อยู่ที่โซฟา

หลังจากเธอกลับไปที่บ้านตัวเอง เธอให้ความสนใจเป็นพิเศษกับการเคลื่อนไหวทางนี้ เพราะหนานกงเฉินเมาเหล้า เธอเป็นห่วงกลัวว่าเขาจะไม่มีใครดูแลแล้วอาการกำเริบตอนกลางคืน หรือมีอุบัติเหตุอื่นๆ เกิดขึ้น

เมื่อลืมตาตื่นมาตีหนึ่งกว่า ก็ได้ยินเสียงโต๊ะล้มจากทางนี้จริงๆ พร้อมเสียงร้องเจ็บปวดของชายคนนั้น เธอคิดทันทีว่าหนานกงเฉินอาการกำเริบ จึงรีบลงจากเตียงแล้วมาที่นี่

เธอมองเขา แล้วมองฉากในภาพยนตร์ที่ดุเดือดอีกครั้ง อยากกัดลิ้นตายด้วยความเสียใจ ปรากฏว่าเสียงเคลื่อนไหวรางๆ นั้นมาจากโทรทัศน์

ทำอย่างไรดี? ออกไปแบบนี้เหรอ? เขาต้องสงสัยแน่ แต่ถ้าไม่กลับไป เธอควรใช้เหตุผลอะไรอธิบายพฤติกรรมกลางดึกของตัวเองให้เขาฟัง? แล้วควรใช้วิธีอะไรเข้ากันกับเขา?

“ทำไมคุณยังดูทีวีอยู่? ” เธอยิ้มแห้งถามออกไป ในขณะเดียวกันก็แอบดึงแขนชุดนอนลงเพื่อปกปิดรอยฟันบนข้อมือ

“ไม่งั้นฉันควรทำอะไร? ” หนานกงเฉินมองสำรวจเธอหนึ่งรอบ จากนั้นก็เหลือบมองขนมปังที่ตัวเองทานไปแล้วครึ่งหนึ่ง จ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชาขึ้น “ขนมปังอันนี้โดนวางยาเหรอ? หรือน้ำในแก้วเมื่อกี้นี้มียา? เธอเลยมาดูว่ายามีผลตรงเวลาหรือเปล่า? ”

ไป๋มู่ชิงพูดไม่ออก ทำไมเธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าหนานกงเฉินมีพรสวรรค์ในการเขียนบทละคร?

หลังจากแสดงปฏิกิริยาตอบสนองก็เข้าสู่บทบาทอย่างรวดเร็ว มุมปากยกยิ้มน่าหลงใหลนิดหน่อย บิดเอวเดินไปหาเขาอย่างลีลา พร้อมเอ่ยอย่างซุกซน “คุณชายเฉินคุณพูดเล่นเก่งจริงๆ ด้วยเสน่ห์ของคุณผู้หญิงไป๋คนที่สองอย่างฉันต้องใช้ยาเพื่อทำให้ผู้ชายหลงใหลเหรอคะ? ฉันคิดว่าตัวฉันเองเป็นยาพิษที่ดีที่สุดแล้ว คุณชายเฉินคิดว่าไง? ”

เธอหมุนตัวไปข้างหน้าเขาอย่างมีเสน่ห์ นั่งข้างเขา ในขณะเดียวกันก็ดึงคอเสื้อลงมาหน่อยโดยตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจ

หลังจากคลอดลูกแล้ว หน้าอกเธอยกสูงขึ้นเป็นเท่าตัว ความงดงามอวบอิ่มที่เห็นรางๆ นั้นทำให้น่าล่อใจอย่างไม่อาจต้านทานได้

การไปบ้านใครบางคนกลางดึก ก็คงมีจุดประสงค์นี้ล่ะมั้ง ไป๋มู่ชิงคิดในใจ แต่……เดี๋ยวจะถอนตัวยังไงนี่สิปัญหา

เมื่อครู่นี้มีผู้หญิงกลุ่มหนึ่งแทบจะเปิดเผยเนื้อหนังของตัวเอง เฝ้ามองหนานกงเฉินมาทั้งคืน ไม่ถูกดึงดูดด้วยความเซ็กซี่ของไป๋มู่ชิงสักนิด

แต่เขาก็ยังเอนตัวเข้ามากดเธอไว้ด้านหลังของโซฟา หายใจรดใบหน้าเธอ “หิวมากเหรอ? ”

ไป๋มู่ชิงตื่นตระหนกในใจสักพัก ในใจคิดว่าเขาคงไม่มาจริงๆ ใช่ไหม? อ้อยเข้าปากช้างจริงๆ เหรอ?

เธอวางมือลงบนหน้าอกเขาเบาๆ ใบหน้ายังคงยิ้มอ่อนอยู่ “ต้องโทษคุณชายเฉินที่มีเสน่ห์มากเกินไป ทำให้ดึกดื่นนอนไม่หลับ อดไม่ได้ที่จะไปบ้านคุณชายเฉิน น่าอายจัง……”

“รู้ว่าน่าอายยังไม่กลับไปอีก? ” สีหน้าหนานกงเฉินค่อยๆ กลายเป็นมืดมน น้ำเสียงพ่นหนึ่งคำออกมาใส่เธออย่างเย็นชา “ออกไป!”

“คุณชายเฉิน……” ไป๋มู่ชิงสองแขนโอบรอบเอวเขาอย่างน้อยใจ เอ่ยปากบ่นพึมพำ “ฉันชอบคุณมากจริงๆ นะ……”

“ฉันบอกให้เธอออกไป!” หนานกงเฉินโกรธมาก ในขณะเดียวกันก็ยกตัวเธอออกจากร่างตัวเอง

ไป๋มู่ชิงร้องเสียงต่ำ หลังจากลุกขึ้นจากพื้นด้วยความอับอาย ก็เดินไปที่ประตูทางเข้าโดยไม่เต็มใจ

มือเธอจับลูกบิดประตูอย่างโล่งอก ในที่สุดก็ถอนตัวออกมาได้ โชคดีจัง!

“เดี๋ยวก่อน” จู่ๆ ด้านหลังก็มีเสียงเย็นชาของหนานกงเฉินดังขึ้น

หัวใจเพิ่งปล่อยวางได้ เธอปรับรอยยิ้มบนใบหน้าแล้วหันตัวกลับมา แล้วพูดอย่างซุกซน “รู้อยู่แล้วว่าคุณชายเฉินจะเปลี่ยนใจ” ขณะที่พูดก็เดินไปข้างหน้าเขาอีกครั้ง

แต่ฝีเท้าเพิ่งก้าวออกไปหนึ่งก้าว หนานกงเฉินก็ตะโกนเสียงดัง น้ำเสียงไม่มีความอบอุ่นเลย “เธอรู้รหัสผ่านบ้านฉันได้ไง? ”

ไป๋มู่ชิงตื่นตระหนก เขาตระหนักถึงเรื่องนี้จริงๆ โชคดีที่เธอเตรียมการมาแล้ว พูดด้วยสีหน้าใจเย็น “เมื่อกี้มาส่งคุณชายเฉินกลับบ้าน ตอนคุณชายเฉินกดรหัสผ่านฉันแอบจำ”

เมื่อครู่นี้เขากดรหัสผ่านเหรอ? ทำไมเขาจำไม่ได้เลยสักนิด?

เขาจำได้ว่าตัวเองเมาจนเดินไม่ได้ กดรหัสผ่านได้จริงๆ เหรอ? แต่ไม่คิดว่าเขาจะกดมัน ตอนนี้เขาคิดไม่ออกจริงๆ

“คุณชายเฉิน……”

“เอาล่ะ เธอออกไปได้แล้ว” หนานกงเฉินขัดจังหวะเธอด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ไป๋มู่ชิงหันกลับมาอีกครั้ง เปิดประตูแล้วเดินออกไป จากนั้นก็รีบเดินไปที่บ้านตัวเอง จนกระทั่งเข้ามาในบ้านตัวเองแล้ว ถึงได้พิงหลังประตูและถอนหายใจยาวๆ

เสี่ยงมาก เกือบถูกจับได้แล้ว!

เธอยกมือขวาตัวเองขึ้นมา แหวนที่นิ้วนางถูกสวมด้วยแหวนที่ประดับด้วยหินแกรนิต โชคดีที่เมื่อครู่นี้ตอนหลับไปเธอไม่ได้ถอดแหวน