ตอนที่ 131
บทที่ 132 เปลี่ยนแผนไม่ทัน
October 22, 2026
“พี่ ผมอยากทานเนื้อตุ๋น” เสี่ยวอี้พิงอยู่ข้างตู้เก็บความเย็น มือเล็กๆพูดแล้วชี้ไปยังเนื้อที่หั่นเป็นชิ้นเรียบร้อยแล้วด้านใน
“เนื้อตุ๋นเหรอ? แต่ว่าพี่สาวทำไม่อร่อยเท่าที่ร้านนะ” ไป๋มู่ชิงตอบอย่างลำบากใจ
“ไม่เป็นไรฮะ ผมชอบทานฝีมือพี่สาว”
“เสี่ยวอี้! ” จูฮุ่ยพูดแทรกขึ้นมาอย่างโมโห：“คุณหมอเพิ่งจะพูดไว้ว่ายังไง? ให้เธอกินอาหารอ่อนๆ”
จูฮุ่ยตำหนิเสี่ยวอี้เสร็จ ก็หันไปตำหนิไป๋มู่ชิงต่อ：“เธอก็เหมือนกัน รู้ว่าไม่กี่วันมานี้อาการป่วยของเสี่ยวอี้ยังไม่คงที่ก็ยังจะพาเขามาที่ห้างเดินเล่นไปเรื่อย”
ถูกแม่ดุแบบนี้ เสี่ยวอี้กับไป๋มู่ชิงก็มองตากัน ต่างคนต่างทำหน้าตลก แล้วหันกลับเดินออกไปจากตู้เก็บความเย็น
พอไป๋มู่ชิงหันกลับ ก็เห็นว่าไป๋ยิ่งอันปรากฏอยู่ตรงหน้าตนเองเธอก็รู้สึกแปลกใจ
ในมือของไป๋ยิ่งอันเข็นรถเข็นสำหรับช๊อปปิ้งอยู่ ในรถเข็นมีวัตถุดิบในการทำอาหารหลายอย่าง เขาออกมาซื้อกับข้าวเป็นด้วย? น่าจะเป็นครั้งแรกล่ะมั้ง
ไป๋มู่ชิงไม่ได้สนใจเขา จูงมือของเสี่ยวอี้：“เสี่ยวอี้ พวกเราไปเดินเล่นฝั่งนั้นกัน”
ไป๋ยิ่งอันเข็นรถมาที่ด้านหน้าเธอ ขวางทางที่เธอจะไป สายตาที่อมยิ้มนั้นสังเกตเธออยู่：“เดินเล่นอย่างสบายใจเหรอ ไม่คิดว่าเธอจะมีเวลาออกมาเดินเล่นกับคนอื่นเขาด้วย”
ไป๋มู่ชิงมองที่เขา พูดออกมาเบาๆ：“เธอก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”
ไป๋ยิ่งอันยักไหล่：“ฉันจะเหมือนกันได้ยังไง? ฉันเป็นคนว่างงานที่ไม่มีงานอะไรต้องทำ แต่เธอไม่เหมือนกัน อีกไม่กี่วันก็ต้องแต่งงานกับหลินอันหนานแล้ว เวลานี้ไม่ใช่ว่ายุ่งจนวุ่นหรอกเหรอ?”
จูฮุ่ยเหมือนกับว่าถูกแม่ลูกตระกูลไป๋ขู่ทำให้หวาดกลัวมาแล้ว พอเห็นไป๋ยิ่งอันก็เดินอ้อมไป รีบช่วยไป๋มู่ชิงพูดตรงหน้า：“เรื่องแต่งงานมีตระกูลหลินเขาจัดการอยู่ฝ่ายเดียว พวกเราไม่ต้องทำอะไรด้วยซ้ำ นี่ยิ่งอัน เธอก็เดินช๊อปปิ้งไปละกันนะ พวกเราต้องกลับก่อนแล้ว”
“คุณน้า อย่าเพิ่งรีบกลับก่อนสิคะ” ไป๋ยิ่งอันยิ้ม："วันนี้เป็นครั้งแรกที่ฉันออกมาซื้อกับข้าว เดินมาครึ่งวันแล้วไม่รู้ว่าจะซื้ออะไรดี ไม่สู้ให้พวกเธอมาช่วยคิดสักหน่อยดีไหม?"
"จริงสิ พวกเธอคงยังไม่รู้สินะ? ฉันกับคุณชายเฉินย้ายไปอยู่ที่ชายเขาด้วยกันสองคนแล้ว วันนี้ตอนเย็นฉันว่าจะกลับไปทำอาหารค่ำใต้แสงเทียน แต่ฉันไม่รู้ว่าอาหารค่ำใต้แสงเทียนเนี่ยต้องเตรียมอะไรบ้าง"
ชายเขา เป็นสถานที่ที่ดีจริงๆ
ไป๋มู่ชิงรู้ว่าตระกูลหนานกงมีบ้านพักตากอากาศอยู่ที่ชายเขา และยังเป็นหลังที่ดีที่สุดในที่นั่นด้วย มิน่าล่ะไป๋ยิ่งอันถึงได้ยิ้มได้อย่างมีความสุขขนาดนี้
เธอขยับริมฝีปาก："ขอโทษนะ ฉันก็ไม่เคยทำอาหารค่ำใต้แสงเทียน เลยไม่รู้ว่าต้องเตรียมอะไรบ้าง" พูดจบ เธอก็จูงเสี่ยวอี้อ้อมทางเขาไป
หลังจากเดินผ่านร่างของไป๋ยิ่งอัน เสี่ยวอี้หันกลับไปปะทะกับเขาแล้วทำหน้าตลกใส่："คนไม่ดี! "
"เสี่ยวอี้! " จูฮุ่ยตบที่หัวของเขาเพื่อเตือนให้ระวัง
เดินออกมาจากห้าง หลังจากกลับมาที่รถ จูฮุ่ยก็ทนไม่ไหวถามออกมา："มู่ชิง เมื่อกี้เธอก็ได้ยินที่คุณหมอพูด บอกว่าการผ่าตัดของเสี่ยวอี้ต้องรีบทำให้เร็วที่สุด ไม่งั้นนานวันเข้าก็จะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ"
"หนูรู้" ไป๋มู่ชิงลูบหัวเสี่ยวอี้："หนูจะคิดวางแผนดีๆ"
"ช่วงนี้เธอก็ยุ่งเรื่องงานแต่งของตัวเอง แล้วยังมีเวลามาห่วงน้องชายเธออีกเหรอ?" จูฮุ่ยพูดอย่างไม่สบายใจ เธอเคยพูดไว้นานแล้ว ในที่สุดวันนี้ก็ได้พูดออกมาในสิ่งที่อัดอั้น
ไป๋มู่ชิงมองแม่อย่างแปลกใจนิดหน่อย แล้วพูด："แม่ พวกเราไม่ได้คุยกันดีแล้วเหรอ รอเสร็จงานแต่งงานของหนูกับอันหนาน ก็จะไปผ่าตัดเป็นเพื่อนเสี่ยวอี้"
"สรุปงานแต่งสำคัญหรือว่าชีวิตของน้องชายสำคัญกันแน่? วันนี้เมื่อเช้าน้องชายเธอก็เป็นลมอีก เธอยังมีกะจิตกะใจจัดงานแต่ง?" จูฮุ่ยน้ำเสียงหนักแน่น
ไป๋มู่ชิงเหมือนจะไม่มีความผิด แต่ก็กอดเสี่ยวอี้อย่างละอายใจ："แน่นอนว่าชีวิตของเสี่ยวอี้สำคัญสิ แต่การผ่าตัดก็ต้องนัดล่วงหน้า อันหนานเขานัดไว้แล้ว หลังจากสองสัปดาห์ก็สามารถผ่าตัดได้เลย"
"สองสัปดาห์? งั้นเธอก็หมายความว่าหลังพวกเธอแต่งงานเสร็จแล้ว ยังต้องไปฮันนีมูนอีกครึ่งเดือน ถึงจะกลับมาจัดการเรื่องเสี่ยวอี้? นี่เธอไม่เป็นห่วงเลยเหรอว่าระหว่างที่รอพวกเธอฮันนีมูน เสี่ยวอี้อาจจะตายที่นี่ก็ได้?"
"แม่......"
"พอแล้ว ไม่ต้องทะเลาะกันแล้ว" เสี่ยวอี้พูดแทรกระหว่างคนสองคนที่ขัดแย้งกัน มือเล็กๆนั้นจับที่แขนของจูฮุ่ยโยกไปมา："แม่ แม่อย่าไปโทษพี่เลย พี่รักผมที่สุดแล้ว ไม่มีทางที่จะไม่ห่วงผม"
พูดจบก็มาพูดปลอบใจไป๋มู่ชิงต่อ："พี่ฮะ พี่อย่าโมโหไปเลยนะ แม่แค่เป็นห่วงผม"
ไป๋มู่ชิงมองน้องชายตัวเอง ถอนหายใจเบาๆ："แม่ เพื่อแม่กับน้อง หนูได้ลิ้มรสถึงความเจ็บปวดของชีวิตแล้ว ถ้าแม่ยังรู้สึกว่าไม่พอ งั้นงานนี้หนูไม่แต่งแล้วโอเคไหม? พรุ่งนี้พวกเราก็พาเสี่ยวอี้ไปรอเวลาผ่าตัดที่โรงพยาบาล"
"ฉัน......" ท่าทางของจูฮุ่ยก็เบาลง ใบหน้ามีความรู้สึกผิด："มู่ชิง ขอโทษ ฉันพูดพวกนี้ออกไปก็เพราะเป็นห่วงอาการป่วยของเสี่ยวอี้เกินไป เธออย่าเอามาใส่ใจเลย"
ได้ยินคำขอโทษของเขา ไป๋มู่ชิงยิ้มเจื่อนๆ："หนูชินตั้งนานแล้ว ยังไงซะในใจของแม่ก็มีแต่เสี่ยวอี้ แต่ว่าแม่วางใจได้ ในใจหนูเสี่ยวอี้สำคัญที่สุด หนูกับแม่ต่างก็เป็นห่วงอาการป่วยของเขาเหมือนกัน"
ในใจเธอก็สำคัญเหมือนกับเสี่ยวอี้ รวมถึงลูกสาวที่ขาดการติดต่อของเธอด้วย
นึกถึงลูกสาวที่น่าสงสารของตัวเองแล้ว เบ้าตาของไป๋มู่ชิงก็เริ่มร้อนอย่างอดไม่ได้
หลังจากจัดการทำความสะอาดเสร็จแล้ว ไป๋ยิ่งอันก็สังเกตฉากอบอุ่นโรแมนติกอย่างละเอียด รู้สึกว่าแสงไฟยังอบอุ่นไม่พอ ก็เลยหันไฟข้างๆปรับให้มืดลงนิดนึง
ดอกไม้สด ไวน์ อาหารตะวันตกชั้นเลิศ......แล้วยังมีไวโอลินที่ฟังแล้วรู้สึกได้ถึงความโรแมนติก ไม่จำเป็นต้องดื่มเหล้า ไป๋ยิ่งอันก็ถูกมอมเมาไปก่อนแล้ว
ได้ยินเสียงรถที่หน้าประตู ไป๋ยิ่งอันดีใจ เปิดมุ้งลวดเพื่อดูด้านนอก เป็นหนานกงเฉินที่กลับมาจริงๆด้วย
เธอให้สัญญาณมือนักไวโอลินกับพ่อครัว แล้วเธอก็วิ่งไปด้านนอกอย่างรวดเร็ว
ประตูรถเบนซ์ถูกคนเปิดออก คนผิวดำคนหนึ่งรูปร่างสูงใหญ่ออกมากจากที่นั่งคนขับ ไป๋ยิ่งอันนิ่งอึ้งไป กลับเห็นว่าคนผิวดำเดินไปส่วนเบาะหลังแล้วเปิดประตูออก พูดภาษาจีนไม่ค่อยคล่องออกมาหนึ่งประโยค："คุณชายเฉิน ถึงแล้วครับ"
หนานกงเฉินก้าวออกมาจากเบาะหลัง ใบหน้าของไป๋ยิ่งอันก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา ไปกอดแขนต้อนรับ："คุณชายใหญ่ คุณกลับมาได้ทันเวลาพอดี"
"คุณหญิงลงครัวครั้งแรก ผมจะเมินเฉยได้ยังไง?" หนานกงเฉินยื่นมือไปจับหลังมือของเธออย่างอ่อนโยน ยิ้มอย่างสบายๆ
"ไปกันเถอะ ฉันจะให้คุณดูเซอร์ไพร์สที่ฉันเตรียมไว้สำหรับคืนนี้เป็นพิเศษ" ไป๋ยิ่งอันจับมือของหนานกงเฉินเดินไปในห้อง ขณะที่ผ่านคนผิวดำคนนั้น เธอมองเขาอย่างไม่รู้ตัว แล้วถามหนานกงเฉินที่อยู่ข้างๆอย่างเสียงเบา："เขาคือใครเหรอคะ?"
"คนขับรถที่บริษัทเชิญมาใหม่" หนานกงเฉินอมยิ้มตอบ
"ทำไมต้องเชิญคนผิวดำขนาดนี้ล่ะ มองแล้วทำให้คนตกใจกลัว"
"คนผิวดำร่างกายแข็งแรงทำงานได้ดี" หนานกงเฉินใช้มือจับหน้าเธอ："ไว้ภายหลังเดี๋ยวเธอเข้าใจเอง"
"พอแล้ว แค่คุณรู้สึกว่าดีก็พอแล้ว ยังไงซะเขาก็ขับรถให้คุณ" ไป๋ยิ่งอันพูด เขาไม่สนใจเรื่องเล็กๆพวกนี้หรอก
หนานกงเฉินกวาดสายตาดูรอบๆห้องอาหารที่ถูกไป๋ยิ่งอันตกแต่งให้บรรยากาศอบอุ่นโรแมนติก เอียงข้างไปยิ้มให้เธอเบาๆ："ผมนึกว่าคุณจะทำอาหารจีนซะอีก ไม่คิดว่าจะเป็นอาหารตะวันตก"
"ตอนแรกฉันก็อยากจะทำอาหารจีนค่ะ หลังจากนั้นพอคิดถึงอาหารตะวันตกก็ยิ่งอยากจะทำมากกว่า ยังไงก็ตามนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันทำอาหารให้คุณ ก็ต้องทำให้คุณติดใจจนลืมไม่ลงหน่อยสิ" ไป๋ยิ่งอันเข้าไปโอบกอดใกล้ๆร่างกายของเขา หยอดคำหวานในอ้อมกอดเขาแล้วยิ้มเบาๆ："ทำไมคะ? ไม่ชอบเหรอ?"
"แน่นอนว่าชอบ" หนานกงเฉินพยักหน้า ก้มหน้าไปจูบที่ขมับของเธอ："พวกเราเข้าไปนั่งได้แล้วหรือยัง?"
"ได้แน่นอนค่ะ" ไป๋ยิ่งอันลากเขาไปนั่งที่โต๊ะอาหารทรงยาว ตัวเองนั้นก็นั่งฝั่งตรงข้ามกับเขา รินไวน์บนโต๊ะ："มื้อค่ำของคืนนี้ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้ทำคนเดียว แต่ทุกขั้นตอนในการทำก็มีฝีมือฉันด้วยนะคะ รวมถึงไวน์นี่ก็เป็นไวน์ที่ฉันเลือกมาจากโรงเหล้าของพ่อฉันด้วยตัวเองเลยนะ ลองชิมดูรสชาติเป็นยังไง?"
"ได้สิ" หนานกงเฉินยกแก้วไวน์ขึ้นแกว่งเบาๆ เขาดื่มไปอึกนึงค่อยๆผ่านลำคอไป แล้วพยักหน้าทันที："ไม่เลว รสชาติถูกปากมาก"
"จริงเหรอคะ? งั้นคุณก็อย่าลืมดื่มเยอะๆนะ คืนนี้พวกเราไม่เมาไม่เลิก" ไป๋ยิ่งอันยิ้มตาหยีพูด
"โอเคครับ" หนานกงเฉินเห็นด้วย
อาหารมื้อค่ำชั้นเลิศค่อยๆถูกทยอยส่งขึ้นมา ทุกอย่างล้วนมีฝีมือที่ละเอียดและงดงาม หลังจากที่ไป๋ยิ่งอันเห็นว่าหนานกงเฉินตัดชิ้นเนื้อตุ๋นเอาเข้าไปปากไปแล้วก็ถามขึ้น："อร่อยไหมคะ?"
"ไม่เลว คุณก็ทานด้วยสิ" หนานกงเฉินพยักหน้า พร้อมกับตัดเนื้ออีกชิ้นส่งให้เธอที่อยู่ตรงหน้า ไป๋ยิ่งอันอ้างปากรับเข้าไป หลังจากทานเนื้อตุ๋นเสร็จก็ยิ้มตาหยี："นี่เป็นวัตถุดิบที่ฉันเลือกมาทำด้วยตัวเองเลยนะ"
"อืม เพื่อตอบแทนที่คุณเหนื่อยกับการเตรียมอาหารมื้อนี้ ผมดื่มให้คุณหนึ่งแก้ว" หนานกงเฉินยกแก้วไวน์ขึ้นแกว่งแก้วเบาๆ
ไป๋ยิ่งอันอดใจรอไม่ไหว อยากจะให้เขาเมาซะเหลือเกิน เธอยกแก้วไวน์ขึ้นชนแก้วกับเขาอย่างไม่ปฏิเสธ หลังจากนั้นอ้าปากจิบหนึ่งคำ
ในบรรยากาศที่มีเสียงดนตรีคลอ มื้อค่ำของทั้งสองคนดำเนินการได้อย่างโรแมนติกและอบอุ่น ถึงขนาดว่าไป๋ยิ่งอันเป็นฝ่ายเชิญหนานกงเฉินมาเต้นรำด้วยกัน และหนานกงเฉินก็ไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด
ในใจไป๋ยิ่งอันรู้สึกปลื้มอกปลื้มใจ พอเพลงจบ ไป๋ยิ่งอันที่หยุดเต้นรำเอนร่างไปพิงในอ้อมกอดของหนานกงเฉินอย่างช้าๆ หลังจากนั้นก็เอาไวน์ที่เคาท์เตอร์บริการเครื่องดื่มที่ถูกเตรียมพร้อมไว้แล้วส่งให้ข้างๆปากของหนานกงเฉิน ต้องการที่จะป้อนเขา
หนานกงเฉินก้มลงมองไวน์ในมือเธอ ดื่มไวน์ในแก้วหมดไปครึ่งนึงอย่างไม่เกรงกลัว แล้วเอาครึ่งนึงที่เหลือไปที่ข้างๆปากเธอ กระซิบข้างหูด้วยเสียงยั่วยวน："ที่รัก ให้ผมดื่มคนเดียวจะไปสนุกอะไรล่ะ? พวกเราดื่มด้วยกัน......"
ลมหายใจของเขารดอยู่ที่ข้างๆหูของไป๋ยิ่งอัน มือเท้าทั้งสี่ข้างไม่มีกำลังและชาไม่นานก็มาถึงร่างกายของไป๋ยิ่งอัน เธอเหมือนกับคนที่ถูกสะกดจิต อ้าปากดื่มไวน์แก้วที่เหลือเข้าไปอย่างไม่สามารถควบคุมตัวเองได้
หนานกงเฉินเอาแก้วไวน์วางไว้บนโต๊ะ ถามข้างๆหูเธอด้วยเสียงนุ่มนวล：“อยากทานอย่างอื่นอีกไหม?”
“ได้สิคะ” ไป๋ยิ่งอันยิ้มตอบเขา ทั้งสองคนกลับไปยังที่นั่ง
ไป๋ยิ่งอันมองข้ามผ่านแสงเทียนไปยังหนานกงเฉินที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ใต้แสงเทียน ใบหน้าของเขาด้านข้างอีกครึ่งซ่อนอยู่ในเงามืด มองแล้วเป็นสามมิติและเซ็กซี่มีสเน่ห์ได้มากกว่าแสงไฟปกติเสียอีก
ไม่รู้ว่าถูกความหล่อของเขาดึงดูด หรือเพราะว่าไวน์ครึ่งแก้วเมื่อกี้ เธอถึงมีความคิดที่จะโผตัวเข้าไปหา ใจร้อนอยากจะกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับเขาจนตายกันไปข้างหนึ่ง
ก่อนหน้านี้ไวน์แก้วนั้นคือแก้วที่เธอเตรียมไว้ อีกทั้งใส่ลงไปในปริมาณมากด้วย เพราะกลัวว่าหนานกงเฉินจะมองออก ก็เลยรอสถานการณ์จนกว่าเขาจะเริ่มเมาและไม่คิดจะป้องกันถึงจะให้เขาดื่ม
ถึงแม้ว่าดื่มไปแค่ครึ่งแก้ว เธอคิดว่าคืนนี้เขาก็คงหนีไม่พ้นแล้ว
คืนนี้ เขาต้องกลายเป็นของเธอ！
พอคิดถึงตรงนี้ เธอก็ทนไม่ไหวยิ้มออกมา
“เป็นอะไร? มีเรื่องอะไรถึงดีใจขนาดนั้น?” สายตาของหนานกงเฉินทะลุผ่านแสงเทียนมา อ่อนโยนอย่างกับน้ำ
“ไม่มีอะไรนี่คะ ฉันดีใจที่ได้ทานอาหารมื้อค่ำใต้แสงเทียนกับคุณชายใหญ่” ไป๋ยิ่งอันยืนขึ้นจากเก้าอี้ เดินอ้อมไปหาหนานกงเฉินด้านหน้า หลังจากที่นั่งลงบนขาของเขา ก็เอามือคล้องไปที่คอของเขาต่อ จูบไปริมฝีปากของเขา：“คุณชายใหญ่ ต่อไปพวกเราทำอะไรกันดีคะ?”
เธอรู้สึกได้ถึงร่างกายของตัวเองเริ่มเปลี่ยนไปทีละนิด เริ่มร้อนรุ่มทีละหน่อย เธอเชื่อว่าหนานกงเฉินก็กำลังเริ่มเปลี่ยนไปเหมือนกับเธอ เพราะเขากับเธอก็ดื่มปริมาณเท่ากัน
“คุณอยากทำอะไร?” หนานกงเฉินยกมือข้างหนึ่ง ลูบไล้ไปที่บริเวณเข็มขัดของกระโปรงชุดนอนเธอ
ปลายนิ้วปาดเบาๆ ชุดนอนผ้าไหมหลุดลงจากหัวไหล่ของเธอ ทันใดนั้นรูปร่างที่เซ็กซี่ยั่วยวนก็เผยให้เห็นอยู่ตรงหน้าเขา
สิ่งที่เธอใส่อยู่ด้านใน คือเสื้อตัวเล็กๆที่วันนั้นเธอตั้งใจไปซื้อที่หัวม่าวเป็นพิเศษ ตั้งไว้ในห้องอยู่หลายวัน วันนี้ในที่สุดเธอก็ได้เอามันออกมาใช้แล้ว
หนานกงเฉินมองร่างกายที่ยั่วยวนของเธอนั้น ริมฝีปากเฉียดผ่านแก้มของเธอแล้วพูดเสียงต่ำอย่างอบอุ่นข้างๆหูเธอว่า：“วันนี้ไม่ง่ายเลยที่จะหาเวลาออกมาอยู่กับคุณ คุณคิดไว้หรือยังว่าจะตอบแทนผมยังไง?”
“คุณคิดว่าฉันจะตอบแทนยังไงล่ะคะ” ไป๋ยิ่งอันออดอ้อนในอ้อมกอดของเขา ความกระหายภายในร่างกายยิ่งนานเข้าก็ยิ่งรุนแรงขึ้น
“คุณต้องให้คุณอยู่กับผมทั้งคืน! ”
“ได้สิคะ......” ไป๋ยิ่งอันพยักหน้าเกือบจะอดใจรอไม่ไหวแล้ว เธออยากได้กลับไม่ได้!
“งั้นอีกสักพักพวกเราจะเล่นแบบไหนดี? ที่นี่เหรอ? ห้องรับแขก? บนเตียง? หรือห้องน้ำ? หรือว่า......”
“ฉันต้องการทุกที่” ไป๋ยิ่งอันเอาร่างของตัวเองมาแนบชิดกับเขา ยิ้มอย่างออดอ้อน
หนานกงเฉินเผลอยิ้มออกมา：“ผมคงไม่แข็งแรงขนาดนั้น”
ไป๋ยิ่งอันกลับยกมือสองข้างประคองหน้าของเขาไว้ จูบบนริมฝีปากของเขา：“ไหวสิคะ ฉันมั่นใจว่าคุณไหว คุณชายเฉิน” พูดจบ เธอจะก้มหน้าจูบให้ลึกซึ้งขึ้น หนานกงเฉินกลับเอนหน้าไปด้านข้าง แล้วรีบอุ้มเธอในท่านอนเดินเข้าห้องนอนไป
เขาไม่ได้เปิดไฟ หลังจากวางไป๋ยิ่งอันลงบนเตียงอย่างเบามือ เขาก็กัดเบาๆที่ข้างหูของเธอ：“ที่รัก เป็นเด็กดีรอผมเดี๋ยวเดียวนะ”
แสงไฟจากห้องรับแขกส่องเข้ามา ส่องมาที่หน้าของทั้งสองคนอย่างลางๆ ไป๋ยิ่งอันพยักหน้า ภายในร่างกายของเธอร้อนรุ่มปกคลุมเกือบจะทั้งร่าง รู้สึกได้ถึงอวัยวะทั่วร่างกายเธออ่อนปวกเปียกไปหมดแล้ว
หลังจากหนานกงเฉินออกมา เธอขดตัวออดอ้อนอยู่บนเตียลำพัง ปากก็พร่ำเรียกหา：“คุณชายเฉิน......ฉันคิดถึงคุณ คุณรีบกลับมาหน่อยสิ......เฉิน......”
จนถึงประตูห้องนอนถูกเปิดใหม่ แล้วถูกปิดลงอีกครั้ง เธออยากได้จนสติหายไปหมดแล้ว
เธอลุกขึ้นมาจากบนเตียง กระเสือกกระสนโถมตัวไปทางที่เขาอยู่ พุ่งตรงไปยังอ้อมแขนของเขา ร่างกายกำยำ ผู้ชายที่เปลือยกายตรงหน้าเธอนี้มีความดึงดูดร้ายแรงยิ่งนัก
ช่วงเวลาต่อมา เธอก็ถูกต้อนไปถึงมุมกำแพง ขณะเดียวกันปากและร่างกายก็ถูกควบคุมไปเป็นที่เรียบร้อย
ส่วนหลังของเธอถูกออกแรงไปชนกับกำแพงที่หนาวเย็น
แต่ทว่า เธอกลับชอบ
หนานกงเฉินขับรถออกมาจากเขตชายเขาตามลำพัง รถถูกขับอย่างไม่เร็ว เพราะว่าไม่มีจุดหมายปลายทาง
ขมับของเขามีเหงื่อไหลออกมา ภายในร่างกายร้อนระอุ ขนาดเปิดแอร์อุณหภูมิต่ำที่สุดก็ไม่สามารถขับไล่มันออกไปได้ เขาหายใจเข้าออกลึกๆ ลดระดับของกระจกในรถทุกบาน
ในระยะเวลาสั้นๆภายในรถก็ถูกลมเย็นๆจากทั้งสี่ด้านมาแทนที่ โดนเสื้อผ้าและเส้นผมของเขาอย่างรุนแรง แต่ทว่า ก็ไม่สามารถทำไมให้อุณหภูมิในร่างกายเขาลดลงได้เลย
เขาใจร้อนอยู่ไม่เป็นสุขแล้วสบถคำออกมาเยอะขึ้น ในใจคิดว่าผู้หญิงคนนั้นใส่ปริมาณลงไปในแก้วไวน์มากแค่ไหนกันแน่ นี่แค่ครึ่งแก้วยังทำให้เขาทนไม่ไหวได้ขนาดนี้ ถ้าเขาดื่มหมดแก้ว คาดว่าประตูของบ้านพักตากอากาศก็คงเดินออกมาไม่พ้น
อีกอย่างอุณหภูมิในร่างกายก็ยิ่งมากขึ้นทุกที ไม่มีท่าทีว่าจะลดลงเลยสักนิด
เขาใช้เท้าเบรกรถให้หยุดที่ข้างถนน นิ้วมือเรียวยาวบีบพวงมาลัยรถแน่น
ผู้หญิงน่าเกลียด！
และเวลานี้ ไป๋ยิ่งอันที่ดื่มอีกครึ่งเหมือนกับเขานั้นได้ปลดปล่อยจนถึงที่สุดและอิ่มอกอิ่มใจแล้ว
ผู้ชายที่อยู่ด้านหลังทำอย่างที่เธอปรารถนาไว้จริงๆ จากห้องนอนถึงห้องรับแขก ห้องอาหารต่อด้วยห้องน้ำ ตอนนี้ก็เปลี่ยนสถานที่มาเป็นบนเตียงใหญ่ ไป๋ยิ่งอันเริ่มขอให้ไว้ชีวิต
“เฉิน หยุดก่อนได้ไหม！” ไป๋ยิ่งอันพูดขอร้องอ้อนวอน ผู้ชายที่อยู่ด้านหลังนั้นกลับไม่คิดจะหยุด
เทียบกับตอนเริ่มแรกที่เซลล์ทั้งร่างกายถูกกระตุ้นใจร้อนอยากจะทำ ครั้งนี้เธอเริ่มขับไล่ความรู้สึกนี้แล้ว