ตอนที่ 183
บทที่ 184 ตัดสินใจเดินจากไป
October 22, 2026
หลังจากที่จูจูถูกส่งเข้าห้องฉุกเฉิน หนานกงเฉินยังคงแข็งทื่ออยู่ที่เดิม สายตามองไปที่ประตูใหญ่ของห้องฉุกเฉินที่ปิดลง
เขายืนอยู่ที่เดิมสักพัก คุณผู้หญิงก็รีบตามมา ถามอย่างร้อนรน：“คุณหนูจูเป็นยังไงบ้าง?”
หนานกงเฉินมองที่เขา แล้วส่ายหน้า：“ไม่ทราบครับ คุณหมอยังไม่ออกมา”
คุณผู้หญิงเดินวนไปมาอยู่หน้าห้องฉุกเฉินอย่างร้อนใจ ขณะที่เดินอ้อมกลับมาอยู่ตรงหน้าเขาก็ยื่นมือมาตีที่แขนเขา：“เป็นเพราะแก ถ้าคุณหนูจูตายขึ้นมา แกจะต้องรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต！”
หนานกงเฉินขมวดคิ้วอย่างหมดคำพูด ถึงแม้ว่าเขาจะกังวลอาการบาดเจ็บของคุณหนูจูมาก แต่ประโยครู้สึกผิดไปตลอดชีวิตฟังไม่เข้าหูจริงๆ
“ที่คุณหนูจูกระโดดตึกเป็นเพราะแกไปทำร้ายจิตใจเธอ แกนี่นะ......” คุณผู้หญิงตำหนิไม่หยุด
ไม่นานคุณหมอก็ออกมา เห็นท่าทางร้อนใจของพวกเขาทั้งสองคนแล้ว ก็รีบยิ้มปลอบใจ：“คุณผู้หญิง คุณชายเฉิน พวกคุณไม่ต้องเป็นกังวลไป คุณหนูจูไม่ได้บาดเจ็บร้ายแรงอะไรมากครับ”
“จริงเหรอ?” คุณผู้หญิงอดใจรอไม่ไหวรีบถาม
คุณหมอพยักหน้า：“ชั้นสามไม่ถือว่าสูงมาก อีกอย่างชั้นล่างเป็นแปลงปลูกดอกไม้ ถือว่าคุณหนูจูดวงดีนะครับ”
“งั้นเธอบาดเจ็บตรงไหน?” หนานกงเฉินถาม
“ขาได้รับบาดเจ็บจากการแขวนกับกิ่งไม้ครับ ส่วนศีรษะได้รับการกระทบกระเทือนนิดหน่อยเพราะแรงกระแทก แต่ทั้งหมดนี้ก็ไม่ใช่การบาดเจ็บอะไรที่ร้ายแรง พักฟื้นที่โรงพยาบาลสักสองวันก็ดีขึ้นแล้ว ทุกคนวางใจได้ครับ”
ได้ยินที่คุณหมอพูด คุณผู้หญิงและหนานกงเฉินก็ถอนหายใจ ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว！
หนานกงเฉินเงียบไปประมาณสองวินาที ก็รีบถามต่อ：“งั้นตอนนี้เธอฟื้นหรือยัง?”
“ตอนนี้ยังครับ แต่น่าจะใกล้ฟื้นแล้ว อีกไม่นานคุณชายเฉินก็จะได้เจอเธอแล้วล่ะครับ” คุณหมอพูด：“ถ้าคุณชายเฉินไม่วางใจ หลังจากที่เธอฟื้นขึ้นมาสามาถทำการตรวจความสมบูรณ์ของร่างกายได้อีกครับ”
หนานกงเฉินพยักหน้า พอคุณหมอพูดถึงอาการของจูจูอีกนิดหน่อยก็จากไป
ไม่นานจูจูก็ถูกย้ายไปที่ห้องผู้ป่วยทั่วไป คุณผู้หญิงและหนานกงเฉินมาถึงห้องผู้ป่วย ยืนอยู่หน้าเตียงผู้ป่วยแล้วสังเกตเธอ คุณผู้หญิงก็พูดกับหนานกงเฉินว่า：“แกรออยู่ที่นี่จนกว่าเธอจะฟื้น ถ้ากล้าทำร้ายจิตใจเธอจนเธอคิดสั้นอีกฉันจะไม่เกรงใจแกแล้ว”
หนานกงเฉินชำเลืองมองคุณผู้หญิง ไม่ได้พูดอะไร
หลังจากที่คุณผู้หญิงไป หนานกงเฉินก็หาเก้าอี้สักตัวนั่งลง สังเกตจูจูที่อยู่บนเตียงผู้ป่วยอย่างไกลๆ
เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดจูจูก็ฟื้นขึ้นมาจากการสลบ เธอลืมตาทั้งสองข้างขึ้นมาอย่างช้าๆ หลังจากที่สังเกตรอบทิศแล้วสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่ร่างของหนานกงเฉิน
“คุณฟื้นแล้ว?” หนานกงเฉินลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก้าวเท้าเข้ามาหาเธอ
จูจูมองเห็นเขา ถามอย่างอึ้งๆ：“ฉันยังไม่ตาย?”
“อืม คุณหมอบอกว่าคุณแค่ได้รับบาดเจ็บภายนอกนิดหน่อย พักฟื้นสองวันก็หายแล้ว” สายตาของหนานกงเฉินจ้องไปที่เธอ ในสายตานั้นเป็นสายตาที่ทั้งตำหนิทั้งสงสาร：“ทำไมคุณถึงโง่ขนาดนั้น? ถ้าผมพักอยู่ที่ชั้นสิบล่ะ คุณกระโดดลงไปอย่างนี้ใครจะช่วยคุณได้?”
ถูกเขาพูดแบบนี้ จูจูก็สะอึกสะอื้นร้องไห้ขึ้นมาทันที มองเขาที่ตำหนิตัวเอง น้ำตาก็ไหลเป็นทาง：“ทำไมไม่เป็นชั้นสิบล่ะ? ถ้าเป็นชั้นสิบคงจะดีกว่า ถ้าเป็นชั้นสิบตอนนี้ฉันก็คงไม่ต้องฟื้นขึ้นมา คงไม่ต้องกลายเป็นตัวขัดขวางระหว่างคุณกับมู่ชิง......”
“จู อย่าพูดคำพูดโง่ๆแบบนี้”
“ที่ฉันพูดไม่ใช่คำพูดโง่ๆ ฉันไม่อยากจะมีชีวิตอยู่สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นจริงๆ” จูจูใช้มือปาดน้ำตาบนหน้า：“เฉิน แค่ฉันมีชีวิตอยู่หนึ่งวัน คุณย่าคงไม่ยอมแพ้บังคับให้คุณแต่งงานกับฉันแน่ ฉันเคยพูดว่าฉันจะปกป้องความสัมพันธ์ของคุณกับมู่ชิงเอง แต่นอกจากวิธีนี้แล้วฉันก็คิดไม่ออกว่าจะมีวิธีไหนอีก ทำยังไงดี?”
หนานกงเฉินหยิบทิชชู่ส่งให้เธอ ส่ายหน้า：“ผมไม่ต้องการให้คุณช่วยอะไร คุณก็ใช้ชีวิตของตัวเองไป ดูแลตัวเองให้ดีก็พอแล้ว”
“แต่คุณย่าจะบังคับคุณให้แต่งงานกับฉัน......”
“คุณวางใจเถอะ เรื่องคุณย่าผมจะจัดการเอง” หนานกงเฉินยื่นมือไปลูบหน้าผากเธอ：“พักผ่อนดีๆ ไม่ต้องคิดมากอะไรแล้ว”
จูจูพยักหน้า แล้วดึงมือของเขาไว้ จ้องเขาเต็มไปด้วยน้ำตา：“เฉิน คุณโทษฉันหรือเปล่า?”
“โทษคุณเรื่องอะไร?”
“โทษฉันที่กลับประเทศมาเวลานี้ โทษที่ฉันเข้าไปยุ่งวุ่นวายในชีวิตของคุณกับมู่ชิง” น้ำตาในตาเธอ ยังคงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
หนานกงเฉินยิ้มบางๆ ส่ายหน้า：“ไม่หรอก อย่าคิดมาก”
“งั้นก็ดีไป” จูจูปล่อยมือเขาอย่างอาลัยอาวรณ์ แล้วอมยิ้มเร่งเขา：“ไปเถอะ ไปพามู่ชิงกลับมา คุยกับคุณย่าดีๆ เชื่อว่าเขาคงยอมแพ้เรื่องที่บังคับให้พวกคุณหย่ากัน”
“ผมจะให้เสี่ยวหยวนมาดูแลคุณ” หนานกงเฉินยังคงยิ้มบางๆ
มองรอยยิ้มของเขาที่ดูสง่าและสุภาพบุรุษนั้น จูจูก็ถอนหายใจด้วยความเสียใจ
เธอหวังมากว่าหนานกงเฉินจะปฏิบัติต่อตัวเองเหมือนกับที่ปฏิบัติต่อไปมู่ชิง ต่อให้ต่อว่าเธออย่างรุนแรง ด่าเธออย่างบ้าคลั่งว่าทำไมต้องกระโดดตึกก็ตาม แต่ไม่ใช่ปฏิบัติต่อเธอเหมือนคนนอกแบบนี้ ทำอย่างกับว่าเธอเป็นแขกยังไงอย่างงั้น
เดินออกมาจากห้องผู้ป่วยของจูจู หนานกงเฉินก็ไม่ได้ตรงกลับไปห้องผู้ป่วยของตัวเอง แต่กลับเดินไปด้านนอกโรงพยาบาลแล้วโทรหาไป๋มู่ชิงไปด้วย แต่ไม่ว่าเขาจะโทรไปยังไง เบอร์ของไป๋มู่ชิงก็โทรไม่ติดตลอด
หลังจากที่เขาออกจากโรงพยาบาลไม่นาน คุณหมอจางก็มาหาเขาที่ห้องผู้ป่วย คุณผู้หญิงบอกเขาว่าหนานกงเฉินอยู่ที่ห้องผู้ป่วยของจูจู คุณหมอจางก็ให้พยาบาลไปหาที่ห้องผู้ป่วยของจูจู สิ่งที่ได้คือหนานกงเฉินออกจากห้องผู้ป่วยของจูจูไปนานแล้ว