ตอนที่ 193
บทที่ 193 นายหญิงน้อยมาแล้ว
October 22, 2026
หนานกงเฉินมองเธอ ในใจก็ไม่เข้าใจว่าก่อนผู้หญิงคนนี้จะออกไปเซ็นสัญญาไม่ทำความเข้าใจเกี่ยวกับบริษัทอีกฝ่ายก่อนเหรอ? “อยู่ที่นี่พอดี เธอล่ะ? ทำไมมาอยู่ที่นี่”
“ฉันคือนักออกแบบของบริษัทหย่งเสียง มากับเจ้านายเราเพื่อเซ็นสัญญา”
“หย่งเสียง……” หนานกงเฉินพยักหน้าอย่างมีความหมาย “ไม่เลว”
ไป๋มู่ชิงไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร แต่ภรรยาที่ดีและมีคุณธรรมของเขาที่ตบเขานั้นยังเป็นเหตุการณ์ในอดีตที่ยังเด่นชัดในความทรงจำ เธอรีบพยักหน้าให้เขา “ขอโทษ เจ้านายฉันกำลังตามหาฉัน ไปก่อนนะ”
พูดจบ เธอก็เดินผ่านตัวเขาไป
หนานกงเฉินหันหน้าไปมองแผ่นหลังเธอที่รีบเดินจากไป ในใจก็สงสัยนิดหน่อยว่าเธอเหมือนกำลังหลบหน้าเขาอยู่ ทำไม?
ประธานจางออกมาจากห้องประชุม มองเห็นหนานกงเฉินจากไกลๆ กำลังยืนที่ประตูห้องน้ำกำลังมองที่ไหนสักแห่ง เขามองหนานกงเฉิน แล้วมองไปที่ไป๋มู่ชิงที่เดินจากไปอย่างรวดเร็ว ความสงสัยที่สะสมมาในใจทั้งวันก็เหมือนจะชัดเจนยิ่งขึ้น มุมปากเขาแสยะยิ้ม รอยยิ้มกว้างเบ่งบานออกมา เดินไปด้านหน้าหนานกงเฉินพร้อมยื่นมือออกไปทักทายอย่างเคารพ “คุณชายเฉิน ไม่เจอกันนานเลย……”
หนานกงเฉินไม่เคยมีนิสัยจับมือคนอื่น เขากวาดตามองสองมือของประธานจาง สายตามองไปที่ใบหน้าอบอุ่นของเขา “เราเคยเจอกันไหม? ”
รอยยิ้มบนใบหน้าประธานจางแข็งทื่อ พูดขึ้นพร้อมหัวเราะแห้งๆ “อืม……ผมเห็นคุณในนิตยสาร”
“จริงสิ ผมคือผู้รับผิดชอบบริษัทหย่งเสียงชื่อจางเสี้ยน ขอบคุณในความเชื่อใจของคุณที่ให้เรามีโอกาสได้ร่วมมือกัน” ประธานจางเหลือบมองไปทางที่ไป๋มู่ชิงเดินจากไป “ท่านนั้นเมื่อกี้ชื่ออีหลิน เป็นนักออกแบบของบริษัทเรา เดาว่าคุณชายเฉินรู้จักเธอแล้วใช่ไหมครับ”
รอยยิ้มบนใบหน้าเขาปกคลุมไปด้วยความคลุมเครือทีละนิด หนานกงเฉินส่ายหน้า “พูดไม่ได้ว่ารู้จัก”
ทั้งๆ ที่สนใจเธอมาก แต่ไม่ยอมรับ ในใจประธานจางแอบคิด เมื่อครู่นี้สายตาหนานกงเฉินที่มองไป๋มู่ชิงมันชัดเจนสุดๆ แต่เขาต้องแกล้งโง่ แน่นอนว่าเขาไม่แฉเขาอย่างน่าเบื่อขนาดนั้นหรอก
“ประธานจางมีปัญหาอะไรคุยกับเลขาเหยียนได้เลย ผมไม่ได้ไปด้วย” หนานกงเฉินพูดประโยคนี้จบ ก็เดินไปทางห้องทำงาน
“คุณชายเฉินทำธุระไปนะครับ ผมไม่รบกวนแล้ว” ประธานจางพูดหนึ่งประโยคใส่แผ่นหลังหนานกงเฉิน ขณะที่ควักโทรศัพท์ที่กำลังส่งเสียงดังออกมาจากกระเป๋า ไป๋มู่ชิงโทรมา บอกเขาว่าเธอลงไปรอชั้นล่างก่อนแล้ว
ระหว่างทางกลับไป ประธานจางขับรถไปด้วยแอบเหลือบมองไป๋มู่ชิงข้างๆ ไปด้วย สุดท้ายก็ถามขึ้นด้วยความทนความอยากรู้ไม่ไหว “เสี่ยวอี เธอกับคุณชายเฉินรู้จักกันเหรอ? ”
“คุณชายเฉินไหนคะ? ”
“จะมีคุณชายเฉินไหนอีก? แน่นอนว่าประธานบริษัทหนานกงกรุ๊ปยังไงล่ะ”
“ไม่รู้จักค่ะ” ไป๋มู่ชิงส่ายหน้าอย่างไม่คิดเลย
ประธานจางมองเธอ หัวเราะแห้งๆ สองทีแล้วไม่ได้พูดอะไร
ในใจคิดว่าคงไม่ใช่เรื่องน่ายินดี เธอไม่บอกเขาก็ปกติ อีกอย่างหนึ่ง ไม่สนว่าเธอกับคุณชายเฉินจะมีความสัมพันธ์อะไรกัน แค่นำพาประโยชน์มาที่บริษัทก็พอแล้ว
กลับไปถึงบริษัทไป๋มู่ชิงก็เริ่มศึกษาอีเมลที่เลขาเหยียนส่งมาให้เธอและรูปภาพเสื้อผ้าปีก่อนๆ
อีซิงเป็นบริษัทใหญ่โดยแท้จริง เสื้อผ้าแต่ละชุดที่ออกมามีเอกลักษณ์เฉพาะตัว มันดูดีกว่าชุดมืออาชีพที่ขายตามห้างข้างนอกมาก หลังจากไป๋มู่ชิงมองภาพอยู่นานก็ไม่เกิดแรงบันดาลใจใดๆ สุดท้ายก็เก็บของเลิกงานไปรับลูก
ตอนลงไปข้างล่างก็เจอประธานจางพอดี ประธานจางเห็นเธอเลิกงานเร็วมาก ก็เตือนขึ้นอย่างไม่พอใจนัก “เสี่ยวอีอ่า เลขาเหยียนให้เธอวาดแบบร่างการออกแบบภายในหนึ่งสัปดาห์ เธอไม่ทำงานล่วงเวลาหน่อยเหรอ? ”
“ประธานจาง ก่อนเข้างานฉันตกลงกับคุณแล้ว ตอนบ่ายฉันต้องไปรับเด็ก”
“โอ๊ยตาย เด็กก็ให้พ่อแม่ไปรับสิ เป็นโอกาสยอดเยี่ยมในการทำงานนะ”
พ่อแม่……ไป๋มู่ชิงเศร้าในใจ เธอไม่รู้มาก่อนว่าพ่อแม่ตัวเองคือใคร แม้แต่หน้าตาก็ไม่เคยเห็น ถึงแม้เฉียวเฟิงจะมีภูมิหลังใหญ่โตอย่างตระกูลเฉียว แต่ไม่ได้เป็นลูกแท้ๆ ของคุณนายเฉียว ทั้งสองแทบไม่ได้ติดต่อกัน คุณนายเฉียวไม่ช่วยพวกเขาไปรับลูกอย่างแน่นอน
เธอสูดลมหายใจเบาๆ แล้วพูดกับประธานจางว่า “ประธานจาง คุณไม่ต้องเป็นห่วง ฉันต้องส่งต้นแบบร่างในหนึ่งสัปดาห์ต่อมาแน่ๆ ค่ะ”
ประธานจางพยักหน้า “โอเค เธอทำตามที่สมควรแล้วกัน ถ้าไม่ทันก็ให้ลัวลี่ช่วย”
“อืม ฉันรู้แล้ว” ไป๋มู่ชิงตอบ ลัวลี่จะช่วยเธอได้อย่างไร? อย่างไรแล้วถึงตอนนั้นความดีความชอบมันก็เป็นของเธอ
ตอนกลางคืนเฉียวเฟิงเล่านิทานให้เสียวหว่านชิงจบแล้ว หลังจากกล่อมเธอนอนหลับ พบว่าไป๋มู่ชิงยังคงนั่งทำงานอยู่หน้าคอมพิวเตอร์
เขาเลื่อนรถเข็นเดินไป มองหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอแล้วพูดด้วยรอยยิ้มบางๆ “มองไม่ออกจริงๆ ว่าเธอใส่ใจกับการทำงานขนาดนี้”
“ไม่มีทางเลือก อีกฝ่ายขอให้ฉันส่งแบบร่างภายในหนึ่งสัปดาห์ แต่ตอนนี้ฉันไม่มีต้นสายปลายเหตุอะไรเลย เลยทำได้แค่หาภาพมาเป็นแรงบันดาลใจ” ไป๋มู่ชิงพลิกมือไปลูบแก้มเขา “เฟิง คุณไปนอนก่อนเถอะ ฉันจะดูอีกสักพัก”
“ตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอ ห้ามทำงานเหนื่อยเกินไป และห้ามนำงานกลับมาทำที่บ้าน” เฉียวเฟิงยื่นมือไปปิดคอมพิวเตอร์ของเธอ แล้วพูดขึ้น “ไม่ต้องดูแล้ว นอนเถอะ พรุ่งนี้อาจจะมีแรงบันดาลใจก็ได้”
“จะเป็นไปได้ยังไง? ”
“ลองดูสิ ยังไงตอนนี้เธออยากทุบสมองก็ไม่มีประโยชน์หรอก” เฉียวเฟิงพูดจบก็จูงฝ่ามือเธอ “ไปกันเถอะ ไปนอน”
ไป๋มู่ชิงทำได้แค่พยักหน้า เดินไปที่เตียงกับเขา
เธอดึงผ้าห่มเรียบร้อยแล้ว วางศีรษะในอ้อมแขนเขา แล้วพูดเปิด “เฟิง คุณว่าพวกเขาเป็นบริษัทใหญ่โตแบบนั้น ทำไมเลือกรัฐวิสาหกิจขนาดกลางแบบเรา? มันแปลกมากอ่ะ”
“ใครจะไปรู้? รวยและทำอะไรตามอำเภอใจมั้ง” เฉียวฟังลูบหลังเธอ “นอนเถอะ พรุ่งนี้ต้องไปทำงานนะ”
“คุณไม่ถามฉันเลยว่าหมายถึงบริษัทไหน”
“ไม่มีอะไรจะถามนี่”
“อ่อ” ไป๋มู่ชิงพยักหน้า หลับตาพิงในอ้อมอกเขา
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ไป๋มู่ชิงนำแบบร่างที่คิดออกมาด้วยมันสมองของตัวเองมาที่บริษัทหนานกงกรุ๊ป
เลขาเหยียนมองเธอ เปิดเอกสารที่เธอเตรียมไว้แล้ว
ไป๋มู่ชิงค่อนข้างอายนิดหน่อย “ฉันเตรียมมาทั้งหมดสามแบบ ไม่รู้ว่าจะเข้าตาคุณไหม”
เลขาเหยียนดูกระดาษร่างทั้งหมดแล้ว หยิบออกมาสองแบบแล้วส่งคืนให้เธอ “นำสำเนาสองชุดนี้ไปให้คุณชายเฉินดู อันอื่นไม่ต้องส่ง”
“คุณชายเฉิน? ” ไป๋มู่ชิงสงสัย
“ใช่ค่ะ เสื้อผ้าพนักงานครั้งนี้คุณชายเฉินเป็นคนควบคุมดูแลด้วยตัวเอง” เลขาเหยียนพูด
เมื่อก่อนเรื่องแบบนี้ไม่จำเป็นต้องให้หนานกงเฉินถาม ครั้งนี้เพื่อเธอ หนานกงเฉินเริ่มทำงานเล็กน้อยประเภทนี้ให้กับตัวเอง เมื่อนึกถึงการทำงานหนักของเขา เลขาเหยียนก็ส่ายหน้าอย่างหมดหนทาง
เธอจ้องมองไป๋มู่ชิง จากนั้นก็ยืนขึ้นมาจากเก้าอี้ “คุณหนูอี ฉันจะพาคุณไปพบคุณชายเฉินค่ะ”
“อ่อ โอเคค่ะ” ไป๋มู่ชิงยืนขึ้นจากเก้าอี้ตาม แล้วเดินตามหลังเธอออกไปจากห้องประชุม
เดินผ่านทางเดินที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ผ่านพื้นที่สำนักงานขนาดใหญ่ ในที่สุดทั้งสองก็เดินมาถึงหน้าประตูห้องทำงานท่านประธาน เลขาเหยียนเคาะประตูสองครั้ง ผลักประตูแล้วพูดกับด้านใน “คุณชายเฉิน คุณหนูอีมาแล้ว”
“ให้เธอเข้ามาสิ” ไป๋มู่ชิงได้ยินเสียงคุ้นเคย
“คุณหนูอี เข้าไปสิคะ” เลขาเหยียนถอยหนึ่งก้าวไปข้างๆ ดวงตาไป๋มู่ชิงเปิดขึ้นทันที
ห้องทำงานขนาดใหญ่ ตกแต่งอย่างสวยงามวิจิตร ตกแต่งอย่างพิถีพิถัน และชายหนุ่มรูปหล่อหลังโต๊ะทำงาน……สมองไป๋มู่ชิงแข็งตัวไปชั่วขณะ ชิ้นส่วนที่คุ้นเคยฉายในความคิด ตามด้วยอาการปวดศีรษะ เธอรีบยกมือขึ้นจับบานประตูแล้วปล่อยให้ความรู้สึกนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว
แย่จริงๆ ปวดศีรษะขึ้นมาในเหตุการณ์แบบนี้ มันไม่ควรเกิดขึ้นเลยจริงๆ !
“คุณหนูอี คุณเป็นอะไร? ” เลขาเหยียนยื่นมือไปพยุงแขนอีกข้างของเธอ
ไป๋มู่ชิงยกมือขึ้นนวดศีรษะตัวเอง ส่ายหน้าแล้วพูดอย่างอายๆ นิดหน่อย “ไม่เป็นไรค่ะ อาจจะเพราะเมื่อคืนนอนหลับไม่สนิท”
“แน่ใจนะคะ? ”
“อืม แน่ใจค่ะ” ไป๋มู่ชิงพยักหน้า “ขอบคุณค่ะเลขาเหยียน”
“งั้นฉันไปทำธุระก่อนนะคะ” เลขาเหยียนถอยหลังไปหนึ่งก้าว หันตัวเดินไปที่ห้องทำงานของตัวเอง
หลังเลขาเหยียนไปแล้ว สายตาไป๋มู่ชิงก็มองไปที่ชายในห้องทำงานอีกครั้ง ทำไมเป็นเขา? เธอรู้สึกศีรษะของตัวเองที่ไม่ค่อยปวดก็เริ่มปวดขึ้นมารางๆ
เธอหายใจเข้าลึกๆ ทรงตัวเดินเข้าไป ยืนตรงหน้าเขาแล้วมองสังเกตเขา “ทำไมเป็นคุณล่ะ? ”
เธอมองไปรอบๆ เขานั่งหลังโต๊ะทำงานประธาน ดูแล้วไม่เหมือนผู้ช่วยหรือเลขาอะไรทำนองนั้นเลย หรือว่าเขาเป็น……
“คุณคือประธานบริษัทหนานกงกรุ๊ปเหรอ? ” เธอถามอย่างประหลาดใจ ทำไมเป็นเขา?
“ประธานจงของพวกเธอไม่ได้บอกเธอเหรอ? ” หนานกงเฉินจ้องมองเธอด้วยสายตาแผดเผา “หรือฉันควรตำหนิที่เธอทำงานไม่จริงจังเกินไป? คุณเคยหาเกี่ยวกับบริษัทหนานกงกรุ๊ปไหม? กล้าที่จะรับออเดอร์? ”
“ฉัน……” ไป๋มู่ชิงโดนเขาดักจนพูดไม่ออก จริงๆ แล้วประธานจางก็ไม่ใช่ไม่บอกเธอ แค่เธอไม่รู้ว่าคุณชายเฉินที่เขาพูดที่แท้ก็คือประธานบริษัทหนานกงกรุ๊ป
เธอก้มหน้ามองบัตรตำแหน่งบนโต๊ะเขา ‘หนานกงเฉิน’ ที่แท้เขาก็ชื่อหนานกงเฉิน!
หนานกงเฉิน……หนานกงเฉิน……เธอเอ่ยชื่อนี้อย่างเงียบๆ ในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ชื่อนี้เหมือนตัวเขา สายตาเขา สามารถเข้าไปในหัวใจเธอทันที ทำให้เธอรู้สึกแย่อย่างอธิบายไม่ได้
เพราะสถานะที่สูงส่งเกินไปของเขา หน้าตาน่าหลงใหลเกินไป หรือว่า……
“แม้แต่ชื่อฉันเธอก็ไม่รู้เหรอ? ” หนานกงเฉินจับจ้องสายตาที่เธอมองมาบัตรตำแหน่งของตัวเอง
ไป๋มู่ชิงได้สติกลับมา รีบพูดขึ้นด้วยใบหน้ารู้สึกผิด “ขอโทษค่ะ ฉันเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศไม่กี่เดือนก่อน ยังไม่ทันได้เรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับ……ข้อมูลของลูกค้า”
“จริงสิ เมื่อกี้นี้นี่คือแบบร่างที่เลขาเหยียนเอาออกมาแล้วรู้สึกว่าใช้ได้ เชิญคุณชายเฉินดูสักหน่อย……” เพื่อไม่ให้ตัวเองเสียทัศนคติที่ควรรักษาไว้ เธอรีบยื่นแบบร่างสองแผ่นที่อยู่ในมือตัวเอง
หนานกงเฉินเหลือบมองแบบร่างบนโต๊ะ สายตากลับมามองใบหน้าเธอ สีหน้าเธอซีดเซียว มีเหงื่อผุดบนหน้าผาก ปากเขายกขึ้นเล็กน้อย “ไม่สบายเหรอ?”
“เปล่านะคะ? ” ไป๋มู่ชิงรีบส่ายหน้า
“งั้นก็……ประหม่าเหรอ? ”
ไป๋มู่ชิงคิด แล้วยิ้มอย่างอายๆ “ประมาณนั้นมั้งคะ”
ยอมรับว่าตัวเองประหม่าดีกว่ายอมรับว่าหลงเขาครั้งแล้วครั้งเล่า!
“ไม่ต้องประหม่า นั่งลงเถอะ” หนานกงเฉินใช้คางชี้ไปที่เก้าอี้ข้างกายเธอ
“ขอบคุณค่ะ” ไป๋มู่ชิงดึงเก้าอี้แล้วนั่งลง เริ่มรอการประเมินของเขา
ในที่สุดหนานกงเฉินก็ยื่นมือไปหยิบต้นฉบับของเธอมาดู จากนั้นก็เงยหน้ามองเธอ “นี่คือผลลัพธ์ความพยายามของเธอตลอดหนึ่งสัปดาห์เหรอ? ”
“ใช่ค่ะ” ไป๋มู่ชิงมองออกว่าเขาไม่พอใจ รีบพูดอธิบาย “ถ้าคุณชายเฉินคิดว่าไม่ดี ฉันกลับไปดำเนินการปรับปรุงอีกได้ค่ะ ได้โปรดให้เวลาฉันอีกหนึ่งสัปดาห์”
หนานกงเฉินวางต้นฉบับลง ยืนขึ้นจากเก้าอี้ “มันต้องปรับปรุงจริงๆ ”
“ขอบคุณสำหรับคำแนะนำของคุณชายเฉินค่ะ” ไป๋มู่ชิงเห็นเขาเดินไปที่หน้าตู้กดน้ำแล้วเทน้ำ จากนั้นก็เดินมาทางเธออีกครั้ง ส่งแก้วน้ำให้เธอ “ถ้าฉันดูไม่ผิด ชุดสองสไตล์ที่เธอออกแบบตอนนี้คือชุดสำหรับพนักงานโรงงาน พนักงานฝ่ายผลิตทำงานด้วยมือและกายภาพ ดังนั้น……”
“ไม่ดื่มน้ำเหรอ? ”
“ขอบคุณค่ะ” ไป๋มู่ชิงรีบรับแก้วน้ำที่เขาส่งมาด้านหน้าตน
“สิ่งที่พวกเขาต้องการคือชุดที่สะดวกสบายและเคลื่อนไหวสะดวก ไม่ใช่แบบนี้……” หนานกงเฉินยื่นต้นฉบับส่งกลับมาตรงหน้าเธอ “ชุดสไตล์นี้มันเหมาะกับพนักงานออฟฟิศอย่างเธอมากกว่า”
เขาพูดจนไป๋มู่ชิงรู้สึกอับอายนิดหน่อย รีบรับต้นฉบับมา “ฉันรู้แล้วค่ะ ฉันจะกลับไปปรับปรุงแก้ไข”
“ฉันให้เธออีกหนึ่งสัปดาห์”
“ได้ค่ะ ขอบคุณค่ะ” ไป๋มู่ชิงยืนขึ้นจากเก้าอี้ โค้งตัวให้กับเขา “งั้นฉันกลับก่อนนะคะ”
“ไว้เจอกันครับ”
ขณะที่ไป๋มู่ชิงหันตัวจะไป ทันใดนั้นก็หันกลับมาจ้องเขาแล้วพูดขึ้น “คุณชายเฉิน ฉันขออะไรคุณหนึ่งอย่างได้ไหมคะ? ”
“อะไร? ”
“ฉัน……” เธอยิ้มอย่างเกรงใจ “จริงๆ แล้ว เมื่อก่อนฉันไม่เคยทำสายงานนี้เลย ตอนอยู่ต่างประเทศก็ช่วยออกแบบชุดแต่งงานหลายชุดที่สตูดิโอของเพื่อน ไม่ค่อยมีความรู้เกี่ยวกับชุดทำงานเลยจริงๆ ไม่งั้นฉันให้หัวหน้าฉันมาทำออเดอร์คุณดีไหมคะ ความสามารถของเธอดีกว่าฉันสิบเท่า ผลงานที่ออกแบบต้องทำให้คุณชายเฉินพึงพอใจมากแน่ๆ ”
หนานกงเฉินมองเธอ แต่คำตอบกลับเป็นคำถาม “เธอเคยออกแบบชุดแต่งงานเหรอ? ”
“ช่วยเพื่อนออกแบบค่ะ ทำเพื่อความสนุก”
“หลายคนชอบไหม? ”
“เอ่อ……เธอเป็นบริษัทจัดงานแต่ง ทำขึ้นสำหรับเช่า ฉันก็ไม่รู้ว่ามีคนชอบไหม”
หนานกงเฉินพยักหน้า ไม่พูดอะไร
ไป๋มู่ชิงก็พูดไม่ออกนิดหน่อยในใจ ทำไมคนที่นี่เป็นแบบนี้ เวลาตอบคำถามก็ตอบไม่ตรงประเด็น
“คุณชายเฉิน เรื่องเปลี่ยนคน……”
“ไม่จำเป็น” หนานกงเฉินเดินกลับไปนั่งที่ของตัวเอง
“ทำไม? ” เธอไม่เข้าใจ
“สิ่งที่ฉันต้องการคือชุดทำงาน ไม่ใช่แฟชั่นสำหรับแคทวอร์ค ไม่ได้ต้องการสูงขนาดนั้น” สีหน้าหนานกงเฉินสงบลง
เห็นความจริงจังบนใบหน้าเขา ไป๋มู่ชิงก็ไม่สามารถพูดอะไรได้อีก ถึงเธอจะอยากอยู่ห่างกับเขาสักหน่อย เพื่อไม่ให้ภรรยาเขาเข้าใจผิด แต่เขาไม่ต้องการเปลี่ยนคนเธอก็ทำได้แค่ฝืนทำต่อไป
เธอก้มหน้า “ในเมื่อคุณชายเฉินพูดแบบนี้ งั้นฉันไปก่อนนะคะ”
เห็นหนานกงเฉินพยักหน้า เธอจึงหันตัวเดินไปที่ประตูห้องทำงาน
ตอนกลางคืน หลังจากหนานกงเฉินจัดการธุระในห้องทำงานเสร็จแล้วกำลังกลับไปที่ห้องนอน ประตูทางเข้าก็มีเสียงเคาะประตู เขาตอบกลับไปที่ประตู “เข้ามา”
จูจูผลักประตูเดินเข้ามา ในมือมีขนมหนึ่งกล่อง
เธอวางขนมไว้บนโต๊ะ หยิบมันออกมาขณะที่พูดขึ้น “ฉันเห็นตอนมื้อค่ำคุณกินไปไม่เยอะเท่าไร ฉันเลยไปซื้อขนมนิดหน่อยกลับมา คุณกินมันหน่อยก่อนนอนนะ”
เธอเงยหน้าขึ้นมา มองเขาด้วยความห่วงใย “ไม่งั้นกลางคืนจะหิว”
หนานกงเฉินมองขนมบนโต๊ะ แล้วถามขึ้น “เธอออกไปซื้อโดยเฉพาะเลยเหรอ? ”
“ใช่ค่ะ คุณชอบรสชาเขียวของพวกเขาไม่ใช่เหรอ” จูจูยิ้มด้วยใบหน้าอ่อนโยน
หนานกงเฉินหายใจเข้าเบาๆ จ้องมองเธอแล้วพูดขึ้น “ทีหลังไม่ต้องเหนื่อยแบบนี้ ตอนกลางคืนมันก็ไม่ปลอดภัย ถ้าฉันเห็นก็ให้พี่เหอทำอาหารมื้อดึกให้”
“แต่อาหารมื้อดึกที่พี่เหอทำคุณไม่กินนี่หน่า” จูจูดึงเขามานั่งโซฟา แล้วควงแขนเขา “เฉิน คุณเคยบอกว่าคุณจะไม่รักฉัน แต่คุณไม่ได้บอกว่าฉันเป็นห่วงคุณไม่ได้นี่ อย่าว่าแต่ซื้อขนมมาให้คุณ ถึงจะบุกน้ำลุยไฟเพื่อคุณฉันก็เต็มใจร้อยเปอร์เซ็นต์”
ได้ยินคำพูดของเธอ ถึงหนานกงเฉินประทับใจนิดหน่อย แต่ก็ยังไม่ถูกความอ่อนโยนเธอเอาชนะ เขาหยิบขนมขึ้นมากัดหนึ่งคำเป็นสัญลักษณ์
“อร่อยไหม? ” จูจูถามขึ้นด้วยรอยยิ้มกว้าง
“อร่อยครับ” หนานกงเฉินพยักหน้า แล้วพูดกับเธอ “ขอบคุณครับ”