ตอนที่ 203
บทที่ 203 ฉันอยากฆ่าเขา!
October 22, 2026
หนานกงเฉินมองไปยังรายงานการวินิจฉัยบนโต๊ะ มือที่ยื่นออกมาจู่ๆ ก็ชะงักกลางอากาศ จากนั้นก็ถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว เงยหน้าขึ้นมองเธอ “เธอบอกฉันดีกว่า”
“คุณชายเฉินหวังว่าพวกเธอสองคนเกี่ยวข้องหรือไม่เกี่ยวข้องกัน?”
“ฉัน……” หนานกงเฉินยากที่จะยิ้มออกมา “ฉันหวังว่ามู่ชิงยังมีชีวิตอยู่ แต่ฉันไม่อยากให้มู่ชิงกลายเป็นภรรยาของคนอื่น เห็นได้ชัดว่ามันเป็นไปไม่ได้ใช่ไหม?”
เขายื่นฝ่ามือไปยังผลการวินิจฉัยอีกครั้ง แล้วเปิดเอกสาร
“คุณชายเฉิน มาถึงจุดนี้แล้ว คุณไม่มีทางเลือกแล้ว” เลขาเหยียนมองสีหน้าที่ค่อยๆ เปลี่ยนไปของเขาแล้วพูดขึ้น
จ้องมองไปที่ผลลัพธ์รายงานการวินิจฉัย หนานกงเฉินแค่รู้สึกว่าในใจเหมือนมีกองกำลังเป็นหมื่นเป็นพันเอ่อล้นเข้ามาในพริบตาเดียว เกิดความโกรธดุเดือดในใจของเขา โกรธจนรู้สึกหายใจลำบาก
ร่างกายเขาเริ่มสั่นสะท้านทีละนิด แม้แต่สองมือเขาก็กำลังสั่นนิดๆ ไร้เรี่ยวแรงตาม รายงานการวินิจฉัยฉบับนั้นที่อยู่ระหว่างนิ้วเขาเหมือนกับใบไม้ไหวตามสายลม มันอาจจะปลิวหล่นได้ทุกเมื่อ
“คุณชายเฉิน คุณยังโอเคไหมคะ?” เลขาเหยียนถามอย่างเป็นห่วง
คุณหมอจางรออยู่ชั้นล่าง เธอจัดเตรียมไว้ล่วงหน้า เธอลังเลว่าต้องให้คุณหมอจางรีบขึ้นมาในเวลานี้หรือเปล่า
รายงานการวินิจฉัยพิสูจน์ตัวตนคุณหนูอีฉบับนั้นสุดท้ายก็ร่วงหล่นลงพื้นจากปลายนิ้วหนานกงเฉิน หนานกงเฉินเหมือนรวมพลังทั้งหมดในร่างกายแล้วตะคอกออกมา “เฉียวซือเหิง! ฉันต้องฆ่าแกด้วยมือฉันเอง!”
ในเวลาต่อมา เขารีบวิ่งจากหลังโต๊ะทำงานไปยังประตู บิดลูกบิดประตูจะวิ่งออกไป
“คุณชายเฉิน--!” เลขาเหยียนรีบวิ่งไปปิดประตู หันตัวกลับมาดึงแขนเขาแล้วพูดขึ้นอย่างหมดหนทาง “ที่ฉันไม่อยากบอกผลลัพธ์ให้คุณเพราะกลัวคุณสะเทือนใจเหมือนในตอนนี้ ฉันรู้ว่าคุณอยากฆ่าเฉียวซือเหิงมาก แต่คุณฆ่าเขาไปมันจะมีประโยชน์อะไร? เอานายหญิงน้อยกลับมาได้ไหม?”
ร่างกายหนานกงเฉินพิงบานประตู หายใจหอบเฮือกใหญ่
ตอนนี้เขาจะสงบสติอารมณ์ได้อย่างไร? จะสงบสติอารมณ์ได้อย่างไร?
“คุณชายเฉิน คุณอยากให้นายหญิงน้อยปลอดภัยไม่เป็นอะไรไหม อยากให้เธอไม่โดนคนอื่นทำร้ายอีกต่อไปไหม? แล้วกลับมาอยู่เคียงข้างคุณอย่างมีความสุข? ถ้าอยากละก็สงบสติลงดีไหม?”
คำพูดเลขาเหยียนในที่สุดก็ทำให้หนานกงเฉินสงบสติอารมณ์เล็กน้อย เขาหันร่างกายไป ไหลตามบานประตูลงมานั่งบนพื้น
เลขาเหยียนให้คำแนะนำต่อไป “ด้านนอกมีคนเยอะมาก คุณรู้เหรอว่าคนไหนเป็นหูเป็นตาให้คุณผู้หญิงหรือนายหญิงน้อย? คุณโวยวายเสียงดังออกไปแบบนี้แล้วพวกเธอเห็นเขา โดนพวกเธอคุณผู้หญิงรู้ว่านายหญิงน้อยคนก่อนยังไม่ตาย พวกเธอจะคิดยังไง จะทำยังไง? คุณเคยคิดเรื่องนี้เพื่อนายหญิงน้อยไหม?”
“ไม่งั้นฉันทำยังไงได้บ้าง? ปล่อยให้มู่ชิงอยู่กับผู้ชายคนอื่นเหรอ? การกระทำเหมือนโจรของพี่น้องตระกูลเฉียว พวกมันฉวยโอกาสตอนที่มู่ชิงความจำเสื่อมแล้วแย่งเธอไปจากฉัน! พวกมัน……!”
“พวกมันทำแบบนี้น่ารังเกียจจริงๆ แต่ปัญหาคือตอนนี้นายหญิงน้อยความจำเสื่อม เธอจำคุณไม่ได้ เธอรักคุณชายรองตระกูลเฉียว ตอนนี้เธอมีความสุขมาก ถ้าคุณพาเธอกลับมาอย่างรีบร้อน เธอต้องไม่มีความสุขแน่ๆ ต้องต่อต้านแทบตายแน่ๆ”
เลขาเหยียนชะงัก แล้วพูดต่ออย่างขมขื่น “คุณชายเฉิน วันนี้มันไม่เหมือนกัน ตอนแรกนายหญิงน้อยยินยอมที่จะถูกคุณคุมขัง โดนฝืนให้อยู่กับคุณ เพราะเธอรักคุณในใจเธอมีคุณ แต่ตอนนี้ในใจเธอมีแต่คุณชายรองตระกูลเฉียว ถ้าคุณบังคับแย่งเธอกลับมามันจะทำให้สิ่งต่างๆ หยุดชะงัก ไม่มีประโยชน์ใดๆ”
หนานกงเฉินกะพริบตาที่เห่อแดงสองข้าง พ่นออกมาอย่างเจ็บปวด “แล้วฉันควรทำยังไง?”
มู่ชิงลืมเขาไปแล้ว นี่มันช่างเป็นความจริงที่โหดร้าย
“ค่อยๆ เถอะค่ะ เราต้องระงับอารมณ์และคำพูดก่อน” เลขาเหยียนพูด “ตอนนี้ปมหลักอยู่ที่นายหญิงน้อย ถ้าเธอจำคุณไม่ได้ คุณทำอะไรก็ไม่มีประโยชน์ นอกจากนี้คุณกับเธอก็แต่งงานกันทั้งคู่แล้ว ต่างคนต่างมีครอบครัว ถึงคุณจะพาเธอกลับมาได้คุณจะทำอะไรได้อีก? คุณไม่สามารถให้อะไรเธอได้ อาจจะนำหายนะมาสู่เธออีกครั้งก็ได้ไม่ใช่เหรอ?”
ทุกประโยคของเลขาเหยียนมีเหตุผลมาก แต่หนานกงเฉินไม่สามารถกลั้นความสะเทือนใจไว้ในใจได้ เขาอยากเจอเธอโดยทันที กอดเธอเอาไว้ในอ้อมกอด อยู่เคียงข้างเธอ และไม่อยากให้เธออยู่ในอ้อมกอดผู้ชายคนอื่น เรียกผู้ชายคนอื่นว่าสามี ช่วยคนอื่นเลี้ยงลูก
“คุณชายเฉิน คุณอย่าไปคิดเรื่องไม่ดีพวกนั้นเลย คุณคิดว่านายหญิงน้อยเธอยังมีชีวิตอยู่ เธอไม่ได้โดนเผาจนจำไม่ได้เหมือนที่คุณเห็นตอนแรก ไม่ได้ตายไป คิดเรื่องมีความสุขพวกนี้ดีกว่า” เลขาเหยียนยิ้ม “เรื่องที่ดีแบบนี้ตอนนี้คุณควรมีความสุขไม่ใช่เหรอ? ทำไมยังต้องกังวลว่าเธออยู่กับใครอีก?”
หนานกงเฉินมองเธอ สุดท้ายก็สบายใจขึ้นนิดหน่อย
ใช่แล้ว รู้ว่าเธอมีชีวิตอยู่ รู้ว่าเธอใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเขาก็ควรดีใจไม่ใช่เหรอ? ทำไมต้องสืบหามากมายขนาดนั้น?
แต่……รู้ว่าเมื่อเธอตายไปเขาลืมเธอไม่ได้ ตอนนี้รู้ว่าเธอมีชีวิตอยู่ เขายิ่งลืมเธอไม่ได้ ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องพาเธอกลับมาให้ได้!
“คุณชายเฉิน เราลุกขึ้นก่อนเถอะค่ะ” เลขาเหยียนยื่นมือไปพยุงแขนเขา พยุงเขาขึ้นมาจากพื้น
หนานกงเฉินในตอนนี้เหมือนตุ๊กตาที่ถูกดึงวิญญาณออกมา เธอยกตัวเองขึ้นมาจากพื้นแล้วเดินไปที่โซฟา
ในขณะนี้ จู่ๆ ประตูทางเข้าก็มีเสียงเคาะ จากนั้นจูจูก็ผลักประตูเดินเข้ามา ปากก็เรียก “เฉิน คุณอยู่ไหม?”
เลขาเหยียนที่อยู่ในห้องตกใจสะดุ้ง เธอเงยหน้าชำเลืองมองหนานกงเฉินผู้สิ้นหวัง แล้วมองรายงานการวินิจฉัยที่พื้นก็ตื่นตกใจ จากนั้นก็จงใจแสร้งทำเป็นตกใจเอาสองมือชักกลับจากร่างกายหนานกงเฉิน
จูจูจ้องมองสีหน้าแดงก่ำเธอด้วยความโกรธ มุมปากมียิ้มเยาะเย้ย “กลางวันแสกๆ เลขาเหยียนไม่ออกไปทำงานอยู่กับคุณชายเฉินทำอะไร?”
“ขอโทษค่ะ ตอนนี้ฉันจะออกไปทำงานแล้ว” เลขาเหยียนเบนสายตาขึ้นมองหนานกงเฉิน จากนั้นก็หันกลับมาหยิบรายงานการวินิจฉัยข้างโต๊ะทำงาน แล้วรีบเดินไปที่ประตูห้องทำงาน
“เดี๋ยวก่อน” ทันใดนั้นจูจูก็เรียกตามหลังเลขาเหยียน
เลขาเหยียนฝีเท้าชะงัก หันตัวกลับมาถามอย่างสุภาพ “นายหญิงน้อยมีอะไรเหรอคะ?”
“ที่มือเธอถือคืออะไร?” จูจูกวาดตามองไปที่เอกสารในมือเธอ
แม้ว่าเอกสารจะถูกเลขาเหยียนม้วนขึ้นมา แต่เมื่อครู่นี้เธอเหลือบไปเห็นคำว่า ‘รายงานการวินิจฉัย’ เธอก้าวเท้าไปข้างหน้า ยื่นมือจะหยิบเอกสารจากมือเลขาเหยียน
เลขาเหยียนดึงเอกสารถอยกลับมา จ้องมองเธออย่างสุภาพแล้วพูดอย่างเคร่งขรึม “นายหญิงน้อย นี่เป็นเอกสารลับของบริษัท คุณดูไม่ได้ค่ะ”
“เอกสารลับ?” จูจูชี้ตัวเองด้วยความโกรธ “เอกสารลับของบริษัทเธอดูได้แต่ฉันดูไม่ได้เหรอ?”
จูจูพูดจบก็จะยื่นมือไปแย่ง เลขาเหยียนก็หลบไว้ข้างๆ พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “นายหญิงน้อย ถ้าคุณต้องการดูจริงๆ รบกวนขอคำแนะนำจากคุณชายเฉินก่อน ไม่งั้นโปรดยกโทษให้ฉันที่ให้เอกสารให้คุณไม่ได้”
ขอคำแนะนำจากคุณชายเฉินก่อน? จูจูกวาดตามองหนานกงเฉินที่นั่งโซฟาหลับตาไม่พูดอะไร ขอคำแนะนำจากเขา นั่นเป็นการหาความโกรธแท้ๆ เลย!
จูจูหายใจเข้าลึกๆ กลั้นความโกรธในใจ จ้องมองเลขาเหยียนแล้วพูดขึ้น “ดูเธอจะรับใช้คุณชายเฉินเป็นอย่างดีเลยนะ แม้แต่ฉันก็ไม่ได้เท่าเธอ”
“นายหญิงน้อยชมเกินไปแล้ว นี่เป็นงานของฉันค่ะ” เลขาเหยียนยิ้มอย่างสุภาพ
ถ้าให้เธอยอมรับต่อไป ตราบใดที่สามารถเบี่ยงเบนความสนใจของเธอได้ ในใจเลขาเหยียนแอบคิด จากนั้นจึงนำรายงานการวินิจฉัยหันตัวแล้วเดินออกไป
หนานกงเฉินอยู่ที่นั่น จูจูก็ไม่กล้าแสดงออกก้าวร้าวเกินไป แค่จ้องมองเลขาเหยียนเดินออกไปโดยที่ทำอะไรไม่ได้
ภายในห้องทำงานเหลือเพียงหนานกงเฉินและจูจูสองคน รอบๆ เงียบสงบ และหนานกงเฉินยังคงนั่งโซฟาหลับตาอยู่ จูจูใบหน้าผ่อนคลายลง เดินไปนั่งข้างๆ เขาแล้วพูดขึ้น “คุณชายเฉิน วันนี้คุณย่าบอกว่าอยากมาเดินเล่นที่บริษัท ฉันมากับเธอ ถือโอกาสแวะมาเยี่ยมคุณ”
“เธอไม่ได้มาเยี่ยมฉัน แต่มาดูว่ามีผู้หญิงอยู่ที่นี่ไหมใช่ไหมล่ะ?” หนานกงเฉินลืมตาอย่างแผ่วเบา จ้องมองเธอ “เธอไม่เหนื่อยเหรอ?”
“ฉันแค่มาที่นี่โดยบังเอิญครั้งเดียว แต่ทุกครั้งเห็นคุณอยู่กับผู้หญิงที่ไม่เหมือนเดิม ไม่คิดว่าวันนี้คุณจะสนิทกับเลขาเหยียน คุณว่าฉันเหนื่อยไหมล่ะ?” จูจูพูดขึ้นอย่างตำหนิ
หนานกงเฉินจ้องมองเธอ จู่ๆ ก็ยิ้มขึ้นมา
“คุณยิ้มอะไร?” จูจูไม่พอใจ
“ไม่รู้ พอใจ ก็เลยอยากยิ้ม” หนานกงเฉินยิ่งยิ้มกว้างมากขึ้น คิดว่ามู่ชิงของเขายังมีชีวิตอยู่เขาก็อารมณ์ดีมาก แต่เขาบอกจูจูไม่ได้ เขาไม่สามารถให้โอกาสเธอทำร้ายมู่ชิงได้
“ได้อยู่กับเลขาเหยียนทำให้คุณมีความสุขขนาดนี้เลยเหรอ?” เขายิ่งมีความสุข จูจูก็ยิ่งรู้สึกแย่ในใจ
หนานกงเฉินพยักหน้า “ถูกต้อง เลขาเหยียนอยู่กับฉันมาหลายปี ไม่มีใครเข้าใจฉันดีกว่าเธอ ช่วยฉันได้มากกว่าเธอ……”
“เฉิน คุณเป็นอะไร แต่แดงขนาดนี้” ทันใดนั้นจูจูก็พบว่าขอบตาหนานกงเฉินแดงก่ำ เหมือนร้องไห้มาก่อน
หนานกงเฉินยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเอง “ไม่มีอะไร เธอยังมีธุระอีกไหม?” สายตาที่เขาจ้องมองเธอค่อยๆ กลายเป็นเฉียบคม ในใจคิดว่าในปีนั้นที่มู่ชิงถูกสับเปลี่ยนตัวอย่าให้มันเกี่ยวข้องกับเธอจะดีที่สุด ไม่อย่างนั้นเขาจะไม่ปล่อยเธอไปอย่างเด็ดขาด
รู้สึกถึงสายตาเย็นชาของเขา จูจูก็ไม่อยากจะอยู่ต่อ ทำได้แค่พูดขึ้น “ไม่มีอะไร คุณย่ายังอยู่ในห้องรับรอง ฉันไปหาเธอก่อนนะ”
เธอพาคุณผู้หญิงเดินรอบๆ บริษัทหนึ่งรอบ เพื่อตรวจสอบอย่างฉับพลันจริงๆ ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกว่านี่มันไม่สมเหตุสมผลเลย แม้ว่าทุกครั้งเธอจับได้ว่าเขาอยู่กับผู้หญิงคนอื่น เธอก็ทำอะไรเขาไม่ได้ สู้ไม่รู้ดีกว่า
เธอเคยได้ยินคนพูดตั้งนานแล้วว่าหนานกงเฉินเป็นชู้กับเลขาเหยียน เมื่อก่อนก็ไม่แน่ใจมาตลอด ไม่คิดว่าวันนี้จะเจอพวกเขาอยู่ด้วยกันจริงๆ และหนานกงเฉินก็ไม่ได้อธิบายแม้แต่ประโยคเดียว ถึงขั้นยกย่องเลขาเหยียนเป็นนางฟ้า
เมื่อจูจูไปแล้ว หนานกงเฉินก็นั่งข้างหน้าต่างบานใหญ่และตกอยู่ในห้วงความคิด
เขาไม่สะเทือนใจอีกแล้ว และไม่หุนหันพลันแล่นอีกต่อไป……
หลังจากครุ่นคิดอย่างสงบหนึ่งวันหนึ่งคืน หนานกงเฉินก็โทรไปหาไป๋มู่ชิง
ตอนนี้ไป๋มู่ชิงกำลังเก็บกระเป๋าเดินทาง วางแผนว่าพรุ่งนี้จะไปต่างประเทศแต่เช้า เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นเบอร์หนานกงเฉินก็ปิดเสียงโทรศัพท์ ก้มหน้าเก็บกระเป๋าเดินทางต่อไป
เธอไม่ต้องรับสายก็คิดได้ว่าหนานกงเฉินหาตามหาเธอทำไม เขาตามหาเธอนอกจากพูดเรื่องอดีตภรรยาของเขาแล้วจะทำอะไรได้อีก? ดังนั้น เธอยอมไม่รับสายดีกว่า
โทรศัพท์ดังซ้ำแล้วซ้ำเล่าสุดท้ายก็ไม่มีคนรับสาย หนานกงเฉินจึงโทรกลับไปอีกครั้ง
ไป๋มู่ชิงมองไปที่เบอร์ที่กะพริบบนหน้าจอ มันชัดเจนว่าถ้าเธอไม่รับสายเขาก็จะไม่ยอมแพ้
หลังจากลังเลสักพักหนึ่ง เธอทำได้แค่กดปุ่มรับสาย “คุณชายเฉิน ฉันกำลังเก็บกระเป๋าเดินทางยุ่งอยู่นิดหน่อย คุณมีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ?”
น้ำเสียงที่พูดค่อนข้างเย็นชา
“เธอจะไปต่างประเทศจริงๆ เหรอ?” หนานกงเฉินกังวลใจ
ไป๋มู่ชิงพยักหน้า “ใช่ เครื่องบินรอบพรุ่ง……วันมะรืน”
เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา เธอจงใจบอกเครื่องบินรอบวันพรุ่งนี้เป็นวันมะรืนแทน
“ต้องไปเหรอ?”
“มันเป็นกำหนดการเดินทางตั้งนานแล้ว เปลี่ยนไม่ได้” ไป๋มู่ชิงยังคงพูดเรียบๆ “คุณชายเฉินมีอะไรหรือเปล่า?”
หนานกงเฉินคร่ำครวญอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามออกมาหนึ่งประโยค “ไม่ไปไม่ได้เหรอ?”
“คุณชายเฉิน……” ไป๋มู่ชิงหมดหนทาง “คุณอย่าเป็นแบบนี้ได้ไหม? ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่ใช่อดีตภรรยาของคุณ ฉันมีสามีและลูกแล้ว หวังว่าคุณจะไม่มารบกวนชีวิตฉันอีก ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันวางก่อนนะ”
“เดี๋ยวก่อน”
“คุณชายเฉินยังมีเรื่องอะไรอีกคะ?”
หนานกงเฉินหมุนแหวนที่ถูกถอดออกมาจากปลายนิ้วเธอในมือเขาเบาๆ พูดขึ้นด้วยเสียงอ่อนโยน “คุณหนูอี ฉันเจอแหวนเธอแล้วนะ”
“จริงเหรอ?” น้ำเสียงเดิมทีเรียบเฉยของไป๋มู่ชิงกลายเป็นดีใจมาก
“อืม คนทำความสะอาดเก็บมาได้ เพิ่งคืนกลับมาเมื่อไม่นานมานี้” หนานกงเฉินในใจรู้สึกเบื่อนิดหน่อย ไม่คิดว่าเธอให้ความสำคัญกับแหวนนี้มากขนาดนี้
“ดีจัง ขอบคุณนะคะ จริงสิ ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนคะ สามีฉันอยู่ข้างนอกพอดี ฉันว่าจะให้เขาไปเอามาเลย”
“คุณหนูอี ฉันคืนแหวนให้เธอได้ แต่มีเงื่อนไข”
“คุณ……” ไป๋มู่ชิงหดหู่ สุดท้ายก็ทำได้แค่พูดอย่างหมดหนทาง “คุณว่ามา เงื่อนไขอะไร”
“ในเมื่อเดี๋ยวเธอจะไปต่างประเทศแล้ว ก่อนไปต่างประเทศอยู่เป็นเพื่อนฉันเป็นครั้งสุดท้ายได้ไหม?” กลัวเธอจะคิดมาก หนานกงเฉินจึงพูดต่อ “เธออย่าเข้าใจผิด ฉันแค่อยากพาเธอไปดูอะไรนิดหน่อย ไม่ทำอะไรเธอหรอก”
“คุณจะพาฉันไปดูอะไร?”
“เดี๋ยวเธอก็รู้”
ไป๋มู่ชิงยังคงลังเล และถามอย่างสงสัย “คุณหาแหวนเจอหรือเปล่า คงไม่ได้หลอกฉันใช่ไหม?”
“ฉันเคยหลอกเธอด้วยเหรอ?” หนานกงเฉินทำอะไรไม่ถูกนิดหน่อย
“ไม่เคยได้ยังไง? ครั้งสุดท้ายที่ริมแม่น้ำไม่ได้โดนคุณหลอกไปเหรอ?”
หนานกงเฉินพูดไม่ออก จากนั้นก็กล่าวขอโทษ “เอาล่ะ ครั้งนั้นฉันไม่ผิดเอง แต่ตอนนี้ฉันไม่ได้ดื่มเหล้า และไม่ได้หมดสติสักนิด ขอรับรองกับเธอว่าเรื่องแบบคราวก่อนจะไม่เกิดขึ้นอีก” หนานกงเฉินเสียงแผ่วลง ในขณะเดียวกันโทรศัพท์ไป๋มู่ชิงก็มีเสียง ‘ติ๊ง’ มีเสียงข้อความดังเข้ามา
“แหวนส่งไปในโทรศัพท์คุณแล้ว” หนานกงเฉินพูด
ไป๋มู่ชิงคลิกที่ผู้รับบนโทรศัพท์ แน่นอนว่ามันเป็นแหวนวงนั้นที่เธอทำหายจริงๆ แม้แต่ความโค้งบนพื้นผิวก็เหมือนกันทุกประการ
ดูเหมือนหนานกงเฉินจะไม่ได้หลอกเธอ ช่วยเธอหาแหวนเจอจริงๆ
เพื่อเอาแหวนคืนมา เธอต้องยอมรับคำขอของเขา แต่ไม่ลืมที่จะเตือนก่อน “หนานกงเฉิน คุณให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนได้ แต่คุณต้องสัญญากับฉันว่าจะไม่แตะต้องตัวฉัน ไม่ทำให้ฉันลำบากใจ และเวลาห้ามนานเกินไป”
หนานกงเฉินคิดแล้วพยักหน้า “โอเค ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่”
“ไม่ใช่พยายาม แต่ต้องทำ!”
หนานกงเฉินยิ้มอย่างมีความสุข นี่คือมู่ชิงในความทรงจำของเขา ไม่โลภมากจนขาดสติ ปฏิบัติต่อความรู้สึกอย่างภักดี ไม่ว่าผู้ชายตรงหน้าจะมีเสน่ห์น่าดึงดูดมากแค่ไหนก็ไม่หลงง่ายๆ ตอนนี้เขาถึงขนาดรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนชั่วร้ายจริงๆ ถึงได้ตั้งคำถามความจริงใจที่เธอมีต่อตนครั้งแล้วครั้งเล่า
“ฉันสัญญากับเธอ” หนานกงเฉินพูด “ตอนนี้ออกมาได้ไหม?”
ไป๋มู่ชิงตกตะลึง เธอวิ่งไปที่ขอบหน้าต่างแล้วมองออกไป เห็นรถหนานกงเฉินจอดอยู่หัวมุมถนน และรถที่ขับคือคันสีขาวเงินไม่โดดเด่น
เห็นเธอชะโงกศีรษะออกไป หนานกงเฉินถึงขนาดโบกมือให้เธอด้วยซ้ำ
ไป๋มู่ชิงถอยกลับไปโดยไม่พูดอะไร ความรู้สึกนี้ทำไมเหมือนแอบคบชู้เลย?
เธอรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า เดินไปที่รถหนานกงเฉินพร้อมส่งข้อความไปบอกเฉียวเฟิงว่าตัวเองออกไปทำธุระนิดหน่อยข้างนอก
เพราะพรุ่งนี้ต้องไปต่างประเทศ เฉียวเฟิงจึงพาหว่านชิงกลับคฤหาสน์ใหญ่ตระกูลเฉียวไปอำลาคุณนายเฉียวแต่เช้าตรู่ ไป๋มู่ชิงรู้ว่าคุณนายเฉียวไม่ชอบตน จึงอยู่บ้านเก็บข้าวของ