ตอนที่ 240
บทที่ 240 ความลับของหว่านชิง
October 22, 2026
ตลอดทางเธอพยายามโทรหาหนานกงเฉินหลายครั้ง หนานกงเฉินไม่รับเลย เห็นได้ชัดว่าเขาไม่อยากรับสายเธออีกต่อไป
หลังจากมาถึงสนามบิน เลขาเหยียนก็เดินวนไปวนมาในอาคารขึ้นเครื่องแต่ก็ไม่เห็นหนานกงเฉิน เธอยกนาฬิกาข้อมือมาดูเวลา ไม่นานก็จะถึงเวลาขึ้นเครื่องบินไปอังกฤษแล้ว ตอนนี้หนานกงเฉินควรจะผ่านด่านตรวจสอบความปลอดภัยแล้วสิ แต่เธอไม่สามารถเดินไปที่อาคารผู้โดยสารโดยไม่มีตั๋วได้
ขณะที่เธอกังวลมากจนทำอะไรไม่ถูก ร่างคุ้นเคยในฝูงชนก็ปรากฏต่อสายตาเธอ
เธอจ้องมอง เห็นหนานกงเฉินกำลังผ่านด่านตรวจสอบความปลอดภัยจริงๆ
เธอวิ่งไปที่ทางด่านตรวจสอบความปลอดภัย ตะโกนใส่หนานกงเฉินที่กำลังผ่านด่าน “เฮ้! คุณชายเฉินคุณกำลังจะไปไหน? คุณไปไม่ได้นะ……!”
หนานกงเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อครู่ตอนเห็นเลขาเหยียนโทรมา เขาเดาว่าเธอต้องตามมาสนามบิน และจงใจหลีกเลี่ยงเธอ ไม่คิดว่าสุดท้ายเธอก็เห็นจนได้
เขาแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินเธอ ดำเนินการตรวจสอบความปลอดภัยของตัวเองต่อไป
เจ้าหน้าที่รักษาตรวจความปลอดภัยเตือนเขาอย่างหวังดี “คุณครับ ข้างนอกมีคนกำลังเรียกคุณ”
“ผมไม่รู้จักเธอ” หนานกงเฉินพูด
เลขาเหยียนเห็นเขาจงใจไม่สนใจตน เมื่อเห็นเขาผ่านการตรวจสอบความปลอดภัยแล้วกำลังจะไปที่ห้องโถงรอ ด้วยความร้อนรนเธอปิ๊งไอเดียขึ้นมา ตะโกนใส่เจ้าหน้าที่ตรวจความปลอดภัย “คุณคะ คุณผู้ชายท่านนั้นเขาป่วย อย่าปล่อยให้เขาขึ้นเครื่องไปได้นะคะ……เป็นโรคติดเชื้อ……โรคติดเชื้อร้ายแรงมาก!”
เมื่อพนักงานได้ยินประโยคนี้ ก็รีบวิ่งไปหยุดหนานกงเฉินกลับมาทันที
“เฮ้! พวกคุณทำอะไร? ” หนานกงเฉินถูกหยุดไว้โดยไม่มีเหตุผล จ้องมองพนักงานสองคนนี้ด้วยความโกรธ
“คุณครับ เพื่อสุขภาพของผู้โดยสารท่านอื่น หวังว่าคุณจะให้ความร่วมมือกับเรา ยกเลิกเที่ยวบินครั้งนี้”
“คุณดูฉันเหมือนคนติดเชื้อเหรอ? พวกคุณอย่าไปฟังคำพูดไร้สาระของเธอ? ”
“ได้โปรดคุณตามเราไปที่ห้องพยาบาลด้วย”
“ฉันบอกว่าฉันไม่ได้ติดเชื้อ!” หลังจากหนานกงเฉินตะคอกอย่างโกรธๆ ก็หันไปหาเลขาเหยียนที่อยู่ด้านนอกด่านตรวจความปลอดภัยแล้วพูดอย่างโกรธเคือง “เหยียนเยว! เธอคิดจะทำอะไรกันแน่? ระวังฉันจะบอกข่าวลือของเธอ!”
เลขาเหยียนไม่สนใจคำขู่ของเขา แค่อยากให้เขาล้มเลิกเที่ยวบิน จึงพูดออกไปโดยไม่อาย “คุณไม่เหมาะกับการขึ้นเครื่องอยู่แล้ว ถ้าคุณเป็นลมอยู่บนเครื่องจะทำยังไง? คุณไม่ห่วงร่างกายตัวเองและไม่เป็นห่วงคนอื่นเหรอ? ทุกคนบนเครื่องต้องบินกลับเพราะคุณด้วยรู้ไหม? ”
พูดจบ เธอก็รีบไปพูดกับตำรวจสนามบินสองท่าน “พี่ตำรวจคะ เขาห้ามขึ้นเครื่องจริงๆ นะ รบกวนพวกคุณพาเขาออกไปด้วย ขอบคุณค่ะ”
“พวกคุณอย่าไปฟังเธอ! เธอพูดไร้สาระเพราะไม่อยากให้ฉันไป……” หนานกงเฉินเห็นเวลาขึ้นเครื่องมาถึงแล้ว ก็รีบเดินไปข้างหน้า
ตำรวจสนามบินเอาจริงเอาจังและระมัดระวังอยู่เสมอ ไม่ให้เขาไปง่ายๆ อย่างแน่นอน หยุดเขาอีกครั้งแล้วขอให้เขาร่วมมือกับพวกเขาเพื่อไปตรวจร่างกายที่ห้องพยาบาล
หนานกงเฉินโกรธมาก เหวี่ยงหมัดไปที่หน้าหนึ่งในตำรวจสนามบินท่านหนึ่ง
เลขาเหยียนตกใจมาก เห็นตำรวจสนามบินอีกคนฟาดกระบองไปที่ตัวหนานกงเฉิน และหนานกงเฉินก็สู้กลับอย่างโง่เขลา
เดิมทีการทำร้ายร่างกายตำรวจเป็นการขัดต่อกฎหมาย ถ้ารุนแรงมากอาจจะยิงได้ เลขาเหยียนเป็นห่วงว่าเขาจะโกรธจนควบคุมสติตัวเองไม่ได้ รีบตะโกนอย่างกระวนกระวาย “หนานกงเฉินคุณหยุดนะ คุณอยากตายเร็วๆ หรือไง? คุณไม่สนใจไป๋มู่ชิงแล้วเหรอ? ถ้าตอนนี้ไป๋มู่ชิงกำลังอยู่บนเครื่องเตรียมลงจอดล่ะ? ถ้าเธอลงจากเครื่องมาแล้วไม่พบคุณล่ะจะทำยังไง? ”
อย่างไรแล้วหนานกงเฉินก็เป็นคนคนหนึ่ง ไม่นานก็ถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยปราบอยู่บนพื้น
คำพูดเลขาเหยียนเข้าไปในหูเขา แต่เขากลับยิ้มขมขื่น วันนี้เที่ยวบินเดียวที่กลับมาจากอังกฤษได้ลงจอดแล้ว ไป๋มู่ชิงไม่กลับมาเลย
“ขึ้นมา!” ผู้รักษาความปลอดภัยดุใส่เขา
หนานกงเฉินกลับไม่ลุกขึ้น ไม่รู้ว่าเพราะโดนกระบองฟาดหรืออาการป่วยกำเริบ เขาลิ้มรสเลือดที่มีกลิ่นรุนแรง จากนั้นเลือดสีสดก็ไหลออกมาจากปากเขา
“อ๊ะ--!” เลขาเหยียนกรีดร้อง เบียดเข้าไปสุดชีวิตโดยไม่สนใจสิ่งกีดขวางของคนอื่น ประคองหนานกงเฉินที่อยู่บนพื้นขึ้นมาแล้วพูดอย่างกังวล “เฉิน คุณยังโอเคหรือเปล่า? อดทนไว้นะ ฉันจะไปส่งคุณที่โรงพยาบาล……”
พูดจบ เธอก็ตะโกนใส่ทุกคนข้างๆ ที่ตกใจกลัวจนมึนงง “รีบเตรียมรถพยาบาลสิ เร็ว……”
หนานกงเฉินพยายามลืมตาสองข้าง สายตาจ้องมองเลขาเหยียนด้วยความมึนงงแล้วพูดอย่างยากลำบาก “ฉันรอไม่ไหวจริงๆ ……”
“ฉันรู้ ฉันจะช่วยคุณพาคุณหนูไป๋กลับมาแน่ๆ คุณเชื่อฟังอยู่โรงพยาบาลเพื่อพักฟื้นได้ไหม……? ”
เมื่อเจ้าหน้าที่รถพยาบาลมาถึง หนานกงเฉินก็เป็นลมไป เลขาเหยียนขอให้พวกเขาส่งหนานกงเฉินกลับไปที่โรงพยาบาลหงเอินทันที อย่างไรแล้วมีแค่โรงพยาบาลหงเอินเท่านั้นที่ค่อนข้างเข้าใจอาการป่วยของหนานกงเฉิน
และหลังจากที่หนานกงเฉินถูกส่งเข้าโรงพยาบาล ก็ถูกส่งเข้าไปในห้องฉุกเฉินทันที
เมื่อคุณผู้หญิงได้ยินว่าหนานกงเฉินอาการกำเริบ ก็รีบมาอย่างรวดเร็ว เหลือบมองเลขาเหยียนแล้วถามขึ้น “มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ”
“คุณผู้หญิง” เลขาเหยียนเรียกอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย
ถึงแม้หนานกงเฉินในตอนนี้จะไม่เหมาะกับการขึ้นเครื่อง หลังจากขึ้นเครื่องบินอาจจะมีผลร้ายแรงและน่ากลัวกว่านี้ แต่ตอนนี้ที่เขากลายเป็นแบบนี้เพราะเธอเป็นคนทำ เธอจึงรู้สึกผิดในใจอยู่บ้าง
“เกิดอะไรขึ้นกับเฉิน? ” คุณผู้หญิงซักถาม
เลขาเหยียนส่ายหน้า “คุณหมอยังไม่ออกมา ตอนนี้ยังไม่รู้ค่ะ”
--
การนัดหมายสี่วันมาถึงแล้ว เสียวหว่านชิงก็ยังไม่มีข่าวคราวเลยสักนิด
ด้านหนึ่งคือหนานกงเฉินที่กำลังรอเธออยู่ อีกด้านหนึ่งก็เสียวหว่านชิงที่หายตัวไป ไป๋มู่ชิงไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดีในชั่วขณะหนึ่ง
เธอถือโทรศัพท์ไว้ในมือ แต่เธอไม่รู้ว่าควรอธิบายให้หนานกงเฉินฟังอย่างไรกับสิ่งที่อยู่เบื้องหลังการเลื่อนกำหนดการ เธอรู้นิสัยหนานกงเฉินดี ถ้าเธอไม่รีบกลับไปเขาต้องคิดมากและรู้สึกแย่แน่ๆ
หรือว่าต้องบอกเขาเรื่องเสียวหว่านชิงไหม? บอกเขาว่าเสียวหว่านชิงหายตัวไป?
เธอเงยหน้ามองเฉียวเฟิง น้ำตาในดวงตาไหลออกมาอีกครั้ง
“เป็นอะไร? กังวลว่าตอนนี้เขาจะนอนอยู่เหรอ? หรือว่าไม่กล้าบอก? ” เฉียวเฟิงพูดอย่างเป็นห่วง “ถ้าเธอพูดไม่ได้ งั้นให้ฉันบอกเขา ฉันจะพยายามพูดให้อ้อมค้อมมากที่สุด”
เขาคิดแล้วพูดขึ้น “ไม่งั้นเธอบอกเขาว่าหว่านชิงกำลังเข้าร่วมการแข่งขันอะไรสักอย่าง ต้องใช้เวลาสองสามวันกว่าจะสิ้นสุด แล้วจะพาหว่านชิงกลับไปด้วยกันอีกไม่กี่วัน แบบนี้ก็ไม่ต้องกังวลว่าเขาจะตกใจ”
“แต่ฉันกลัวเขารู้ว่าหลังจากเขารู้ว่าหว่านชิงเป็นลูกสาวแท้ๆ ของเขา เขาจะรีบมาหาหว่านชิงทันที……”
“ให้คนอื่นดูเขาไว้”
ไป๋มู่ชิงคิดสักครู่อย่างเงียบๆ ดูเหมือนมีแค่วิธีนี้เท่านั้นที่โอเค
ในที่สุดเธอก็กดโทรเบอร์หนานกงเฉิน แต่โทรศัพท์ดังขึ้นนานมากไม่มีคนรับสาย
แต่โทรศัพท์เฉียวเฟิงดังขึ้นมา เฉียวเฟิงหยิบโทรศัพท์มาดูเห็นว่าเลขาเหยียนโทรมา ก็เลื่อนรถเข็นไปยังทิศทางของระเบียงทันที
“คุณเหยียน มีอะไรเหรอครับ? ” เฉียวเฟิงถามขึ้น
เลขาเหยียนพูด “คุณชายรองเฉียว ฉันไม่รู้นะคะว่าพวกคุณไปอังกฤษกันทำไม แต่คุณปิดบังคุณชายเฉินแบบนี้มันเกินไปแล้วจริงๆ พวกคุณรู้ไหมว่าคุณชายเฉินกังวลมากแค่ไหน? ”
“ขอโทษครับ สถานการณ์มันเปลี่ยนแปลง”
“ถึงสถานการณ์จะเปลี่ยนแปลง ก็บอกคุณชายเฉินไม่ได้เหรอคะ? ” เลขาเหยียนไม่เข้าใจอย่างมาก “คุณหนูไป๋ตกลงแล้วว่าสามสี่วันจะกลับมา สุดท้ายคุณชายเฉินรอมาสี่วันก็ไม่เห็นเงาเลย คุณชายเฉียว รบกวนฝากคุณบอกคุณหนูไป๋หน่อยนะคะ วันนี้ตอนบ่ายคุณชายเฉินอาเจียนเป็นเลือดเป็นลมในสนามบินเพราะจะไปตามหาเธอที่อังกฤษ จนถึงตอนนี้ยังไม่ฟื้นเลย คุณหมอบอกว่าสถานการณ์ครั้งนี้ร้ายแรงมาก ถ้าเธอยังอยากเจอคุณชายเฉินอีกครั้งล่ะก็……ให้รีบกลับมาเร็วๆ ”
“ทำไมเป็นแบบนี้? ” เฉียวเฟิงเหลือบมองไป๋มู่ชิงที่ยังคงโทรศัพท์อย่างประหลาดใจ
“ไม่รู้ค่ะ อาจจะเพราะกังวลมากจนความดันเลือดสูงมั้งคะ” เลขาเหยียนพูด “เอาล่ะ อยากกลับมาหรือเปล่าก็ให้คุณหนูไป๋ทำตามสมควรนะคะ”
“คุณเหยียน ฉันจะบอกมู่ชิงให้ สำหรับเหตุผลที่เราปิดบังหนานกงเฉิน วันอื่นฉันจะอธิบายให้คุณฟังอีกที”
“ไม่ต้องอธิบายกับฉันหรอกค่ะ อธิบายกับคุณชายเฉินก็พอแล้ว” เลขาเหยียนยิ้มขมขื่น “ก็ไม่รู้ว่าเขายังมีชะตากรรมมาฟังอยู่ไหม”
“คุณเหยียน คุณให้เขารอหน่อยนะ เดี๋ยวมู่ชิงจะกลับแล้ว”
“ค่ะ ฉันจะบอกเขาให้”
หลังจากวางสายไป เฉียวเฟิงก็กลับมาที่โซฟา ไป๋มู่ชิงวางโทรศัพท์ลง พูดขึ้นน้ำตาคลอ “ตอนนี้พวกเขาเป็นตอนกลางคืนใช่ไหม? เฉินน่าจะหลับไปแล้ว”
เฉียวเฟิงมองเธอ ทนไม่ได้จริงๆ ที่จะบอกเธอว่าหนานกงเฉินเป็นลมไป แต่ถ้าตอนนี้เธอไม่กลับไป ต่อไปก็ต้องเสียใจแน่ๆ
“มู่ชิง หนานกงเฉินเขาไม่ได้หลับไป แต่……เขาป่วย”
“ว่าไงนะ? ” ไป๋มู่ชิงตกตะลึง ยืนขึ้นมาจากโซฟาทันที “คุณรู้ได้ยังไง? ”
เฉียวเฟิงยกโทรศัพท์ในมือขึ้นมา “เมื่อกี้คุณเหยียนโทรมาบอกฉันว่า……หนานกงเฉินรอเธอไม่กลับไปสักที เลยตัดสินใจมาตามหาเธอที่อังกฤษ แต่อาเจียนเป็นเลือดและเป็นลมไปที่สนามบิน จนถึงตอนนี้ยังไม่ฟื้นเลย……”
“เขาหุนหันพลันแล่นแบบนี้ได้ยังไง? ” ไป๋มู่ชิงร้องไห้อย่างแตกสลายทันที
เขารู้ว่านิสัยอย่างหนานกงเฉินต้องร้อนรนใจแน่นอน อย่างแน่นอน……
“คุณเหยียนยังบอกอีกว่า……” เฉียวเฟิงหยุดอีกครั้ง พูดขึ้นอย่างทนไม่ค่อยได้ “ป่วยครั้งนี้รุนแรงมาก ถ้าเธอยังอยากเจอเขาอีกล่ะก็……”
สุดท้ายเขาก็ทนพูดต่อไปไม่ไหว เพราะเขาเห็นสีหน้าไป๋มู่ชิงซีดเซียวแล้ว
“อย่า……” เธอส่ายหน้า ร้องไห้อย่างปวดใจแล้วพูดขึ้น “อย่าเป็นแบบนี้ ฉันอยากเจอเขา……ฉันต้องได้เจอเขา แต่หว่านชิงจะทำยังไงดี? หว่านชิงก็ยังหาไม่เจอ……”
“มู่ชิง……” เฉียวเฟิงยื่นมือไปจับมือเล็กของเธอแล้วพูดขึ้น “ฉันจะกลับไปเป็นเพื่อนเธอก่อน เรื่องตามหาหว่านชิงให้ตำรวจและพี่ใหญ่จัดการก็พอ พวกเขาต้องพยายามอย่างเต็มที่พาเธอกลับมา”
ไป๋มู่ชิงมองเขา เธอในตอนนี้ดูเหมือนไม่มีทางเลือกอื่นใดๆ เธออยู่ที่นี่ก็ช่วยอะไรไม่ได้เช่นกัน
ผู่เหลียนเหยาเคยบอกว่าหนานกงเฉินต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้ ถ้าตอนนี้เธอไม่กลับไป เธอกลัวว่าชาตินี้ตัวเองจะไม่ได้เจอหนานกงเฉินอีกแล้ว
ถึงมันจะเจ็บปวดมาก ยากที่จะเลือกอย่างมาก แต่สุดท้ายเธอก็พยักหน้าทั้งน้ำตา มองเฉียวเฟิงแล้วพูดสะอึกสะอื้น “ได้โปรดขอให้คุณชายใหญ่เฉียวช่วยฉันตามหาหว่านชิงกลับมาให้ได้นะ……”
“แน่นอน ไม่ต้องเป็นห่วงนะ” เฉียวเฟิงสัญญา
“ขอบคุณ” ไป๋มู่ชิงคุกเข่าข้างหนึ่ง ร้องไห้บนตักของเขา
เฉียวเฟิงลูบไหล่เธอ “เอาล่ะ อย่าร้องไห้เลย ฉันจะไปจองตั๋วเครื่องบิน”
ไป๋มู่ชิงพยักหน้า ถอยออกมาจากตักเขา
เฉียวเฟิงจองเที่ยวบินที่เร็วที่สุดในวันนี้ทางออนไลน์ และให้ไป๋มู่ชิงกลับไปชั้นบนเพื่อจัดกระเป๋าเดินทาง
ถึงจะจองเที่ยวบินที่เร็วที่สุด แต่ยังมีเวลามากกว่าครึ่งวันในการขึ้นเครื่อง เฉียวเฟิงโทรบอกเฉียวซือเหิงเรื่องไป๋มู่ชิงและหนานกงเฉิน เฉียวซือเหิงครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วพูดขึ้น “งั้นนายก็ให้เธอกลับไปเถอะ ส่วนนาย……ดูเหมือนว่าไม่จำเป็นต้องกลับไปใช่ไหม? ”
“มู่ชิงอารมณ์พังทลายมาก ฉันเป็นห่วงว่าเธอจะเกิดอุบัติเหตุ” เฉียวเฟิงพูด
เฉียวซือเหิงยิ้มเย้ยหยัน “เธอยืนกรานจะกลับไปอยู่กับหนานกงเฉินแล้ว นายยังเป็นห่วงเธอขนาดนี้อีกเหรอ? ”
“พี่ ปัญหานี้ก่อนหน้านี้ฉันเคยคุยกับพี่รู้เรื่องแล้วนี่ ตอนนี้เราไม่คุยเรื่องนี้กันได้ไหม? ”
“OK ในเมื่อนายยืนกรานจะกลับไป งั้นก็กลับไปเถอะ”
เฉียวเฟิงรีบถามขึ้นขณะที่เขากำลังจะวางสาย “จริงสิ ยังไม่มีข่าวเกี่ยวกับหว่านชิงเลยสักนิดใช่ไหม? ”
“ตอนนี้ยังไม่มี” เฉียวซือเหิงพูด “ฉันอยู่ระหว่างทางกลับบ้าน เดี๋ยวค่อยว่ากัน” พูดจบก็วางสายไป
ไม่นานเฉียวซือเหิงก็กลับถึงบ้าน ขณะที่เขาเข้าประตูมาก็เห็นไป๋มู่ชิงเดินลงมาจากข้างบนพร้อมกระเป๋าเดินทาง
ไป๋มู่ชิงรู้ดีในใจว่าเฉียวซือเหิงไม่พอใจกับตัวเองที่เลิกกับเฉียวเฟิง แต่เมื่อเห็นเฉียวซือเหิงเธอก็ยังขอร้องเขาอย่างหน้าไม่อาย “คุณชายใหญ่เฉียว ฉัน……”
“เธอไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น” เฉียวซือเหิงพูดขัดเธอ แล้วพูดขึ้น “ในเมื่อเฉียวเฟิงยอมช่วยเธอ ปกป้องเธอตลอด ฉันก็ไม่มีอะไรจะพูดเหมือนกัน”
“ขอบคุณที่ช่วยฉันตามหาหว่านชิงนะคะ” ถึงแม้เขาไม่อยากได้ยิน แต่ไป๋มู่ชิงก็ยังพูดอีกประโยค