ตอนที่ 267
บทที่ 266 ตอนจบ9
October 22, 2026
ไป๋มู่ชิงไม่ได้มองผิด เธอคือเลขาเหยียนบุคคลที่ควรออกจากเมืองซีไปตั้งแต่หกเดือนก่อนแล้วจริง ๆ !
แม้เลขาเหยียนที่อยู่เบื้องหน้าจะท้องโตเหมือนตะกร้า รวมถึงขนาดของรูปร่างและใบหน้าอวบอิ่มขึ้นมาหนึ่งเท่า แถมยังอยู่ภายใต้แสงแห่งค่ำคืนอันสลัว ๆ ด้วยก็ตาม ครั้นเขาเห็นแค่พริบตาเดียวก็มองออกแล้วว่าเป็นเธอ !
ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นเพื่อนร่วมงานที่ทำงานด้วยกันมาตั้งแปดปีกว่า เขาจะจำผิดไปได้อย่างไร ?
เหยียนเยว่คิดไม่ถึงโดยสิ้นเชิงว่าตนเองจะเจอะเจอกับหนานกงเฉินที่นี่ได้ และไม่ทราบว่าเนื่องจากความคิดอันใดของเธอ ทำให้ความรู้สึกแรกเมื่อเจอหน้าเขานั้นเกิดความต้องการหันหลังวิ่งหนีทันที
“เหยียนเยว่ เธอจะวิ่งหนีทำไม ? ยืนอยู่นั่นแหละอย่าขยับ !” หนานกงเฉินตะโกนใส่แผ่นหลังเธอ
“ฉันไม่ได้ชื่อเหยียนเยว่ คุณจำคนผิดแล้วค่ะ !” เหยียนเยว่วิ่งไปข้างหน้าด้วยความยากลำบากพลางพูดบอกเขาไป
“เลขาเหยียนเขาเป็นอะไรไปคะ ?” ไป๋มู่ชิงเองก็งุนงงไปกับการตอบสนองของเธอเช่นเดียวกับหนานกงเฉิน จากนั้นก็กล่าวขึ้นด้วยความเป็นกังวล : “ท้องเขาโตขนาดนั้น ถ้าหกล้มขึ้นมาต้องแย่แน่”
หนานกงเฉินเห็นว่าเลขาเหยียนวิ่งเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จึงเป็นห่วงว่าเธอจะหกล้มขึ้นมาจริง ๆ ดังนั้นเขาเลยก้าวขายาว ๆ เข้าประชิดตัวเธอจนทัน แล้วเข้าไปขวางเบื้องหน้าเธอเอาไว้
เมื่อรู้ตัวว่าตนเองวิ่งไปไม่พ้นแล้ว เลขาเหยียนจึงทำได้เพียงหยุดฝีเท้าลง ขณะที่เธอมองหน้าหนานกงเฉินด้วยความจนปัญญาแล้วนั้น จึงหายใจหอบแล้วกล่าวขึ้นว่า : “ไม่มีธุระอะไรจะตามฉันมาทำไมคะ ?”
หนานกงเฉินไม่ได้ตอบคำถามเธอ ครั้นมองสำรวจท้องอันใหญ่โตของเธอ สีหน้าค่อย ๆ หมองหม่นลงเรื่อย ๆ
เหยียนเยว่เห็นว่าเขาจ้องมองท้องของตนเองด้วยสายตาเช่นนั้น จึงใช้สองมือกุมไว้โดยไม่รู้ตัว แล้วพยายามกล่าวอธิบายเขาไปด้วยความลำบากใจ : “เอ่อ……”
“ใครเป็นคนทำ ?” สุดท้ายหนานกงเฉินก็เอ่ยขึ้นก่อน ครั้นกลับพูดคำเช่นนี้ออกมา
ไป๋มู่ชิงก็ตกตะลึงกับคำถามของหนานกงเฉินเช่นเดียวกัน เธอรีบเดินเข้าไปกระตุกแขนของเขาทันที : “เฉิน คุณควรจะถามเลขาเหยียนว่าแต่งงานกับคุณชายบ้านไหนต่างหาก……”
“ไม่ว่าจะแต่งงานกับคุณชายบ้านไหนก็ไม่มีทางท้องโตได้ภายในหกเดือนแบบนี้หรอกใช่ไหม ?” หนานกงเฉินจ้องหน้าเหยียนเยว่พร้อมซักถามต่อ : “เด็กในท้องเป็นของใครกันแน่ ? ถูกคนอื่นรังแกมาใช่ไหม ? เดี๋ยวนะ……” เขามองสำรวจท้องของเหยียนเยว่อีกครั้ง : “ตอนนี้เด็กในท้องกี่เดือนแล้ว ? ท้องโตขนาดนี้คงไม่ใช่แค่หกเดือนใช่ไหม ?”
“เก้าเดือนแล้ว……” เหยียนเยว่กำลังสับสนว่าควรอธิบายสถานการณ์ให้เขาฟังเช่นไรดี
“เก้าเดือนแล้ว ?” หนานกงเฉินขมวดคิ้ว สีหน้าเย็นชามากขึ้นกว่าเดิม : “ถ้างั้นก็แสดงว่าเธอถูกคนอื่นรังแกตอนที่ทำงานอยู่ในบริษัทหนานกงกรุ๊ปสินะ ? มันเป็นใครกันแน่ ! เธอบอกฉันมา !”
หนานกงเฉินคว้าข้อมือของเธอเอาไว้แน่นด้วยความร้อนรนใจ พร้อมซักถามเธอด้วยความกระวนกระวายใจ : “กล้ามารังแกคนภายใต้การดูแลของฉันงั้นเหรอ ? ฉันคิดว่ามันคงไม่อยากมีชีวิตต่อไปแล้วสินะ เหยียนเยว่เธอบอกมานะว่าใครเป็นคนทำ ฉันจะไป……”
“ฉันทำเอง” เสียงจากข้างหลังตัดบทเขา
เสียงของบุคคลคนนี้มีความคุ้นเคยอย่างยิ่ง หนานกงเฉินและไป๋มู่ชิงหันหน้ากลับไปมองพร้อมกัน จึงเห็นเฉียวเฟิงกำลังถือแก้วชานมร้อนอยู่ ซึ่งยืนอยู่ห่างจากพวกเขาเพียงสิบเมตรเท่านั้น
ถูกต้อง เขายืนอยู่
ไป๋มู่ชิงอุทานเสียงเบาขึ้นมาทันที : “แม่เจ้า --!”
เธอปิดปากของตัวเองเอาไว้ พร้อมมองสำรวจเฉียวเฟิงด้วยความตกตะลึง สุดท้ายก็เคลื่อนสายตามาอยู่บนสองขาเรียวยาวของเขา
ตั้งแต่ที่เธอรู้จักเขามา เขาก็นั่งอยู่บนวีลแชร์แล้ว ไม่เคยเห็นเขายืนตรงอย่างเช่นตอนนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียว เวลาผ่านไปเพียงแค่หกเดือนที่พวกเขาไม่ได้เจอหน้ากัน เขายืนได้แล้วหรือนี่ ?
“อาเฟิง……ขาของคุณ……” ผ่านไปเนิ่นนานเธอค่อยกล่าวขึ้นมาด้วยความตะลึงงัน
“หายดีแล้ว” เฉียวเฟิงตอบกลับสั้น ๆ
เมื่อเห็นเฉียวเฟิงที่กำลังยืนอยู่ หนานกงเฉินเองก็รู้สึกตกใจเช่นเดียวกัน เพียงแค่ปฏิกิริยาของเขาไม่ได้รุนแรงเท่าไป๋มู่ชิงเท่านั้น อีกทั้งจุดที่เขาให้ความสำคัญไม่ใช่ขาของเขา แต่เป็น……
“เมื่อกี้นายว่าอะไรนะ ? นายเองเหรอที่เป็นคนรังแกเหยียนเยว่ ?” สีหน้าของเขาดูย่ำแย่ขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบจะพุ่งเข้าไปต่อยหน้าเขา : “ตอนนั้นนายแย่งมู่ชิงไปไม่ได้ เลยเปลี่ยนมาลงมือกับเลขาของฉันงั้นเหรอ ? ตอนนั้นฉันนึกว่านายเป็นคนดีแถมยังรู้สึกซาบซึ้งใจนาย คิดไม่ถึงเลยว่า……”
เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะพุ่งเข้าไปชกหน้าเฉียวเฟิง เหยียนเยว่จึงพุ่งเข้าไปดึงเขาเอาไว้ทันที : “คุณชายเฉินคะ คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ……”
“ฉันเข้าใจอะไรผิด ? เขารังแกเธอขนาดนี้แล้วเธอยังปกป้องเขาอีกหรือไง ?” หนานกงเฉินกล่าวด้วยความโมโห
เหยียนเยว่ที่เขาเคยรู้จักเมื่อก่อนนั้นไม่มีความสนใจกับการแต่งงานเลยแม้แต่น้อย และสำหรับเรื่องการมีลูกยิ่งไม่เคยอยู่ในหัวมาก่อน ถ้าหากเธอไม่ถูกขืนใจจะตั้งครรภ์ได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ได้อย่างไร ?
“ไม่ใช่ค่ะ เขาไม่ได้รังแกฉัน ฉันรังแกเขาต่างหาก ถูกค่ะ ตอนนั้นฉันเป็นคนขืนใจเขาเอง” เหยียนเยว่กระวนกระวายจนใช้คำพูดที่สบาย ๆ : “คุณคิดดูนะ ตอนนั้นคุณชายรองเฉียวขาพิการทั้งสองข้าง จะมารังแกฉันได้ยังไงคะ……”
หนานกงเฉินมองหน้าเธอ บนใบหน้าแสดงถึงความฉงนใจอย่างเห็นได้ชัด
เฉียวเฟิงสาวเท้าเดินเข้าไปหาเหยียนเยว่ จากนั้นก็ยื่นชานมร้อนในมือให้เธอ แล้วสบตาหนานกงเฉิน กล่าวว่า : “คุณชายหนานกง ไม่ว่าฉันจะรังแกเหยียนเยว่หรือเหยียนเยว่รังแกฉัน มันเกี่ยวอะไรกับนายไม่ทราบ ? เยียนเยว่เป็นแค่เลขาของนายก็เท่านั้น อีกอย่างเธอลาออกจากบริษัทหนานกงกรุ๊ปไปตั้งนานแล้วด้วย”
“เมื่อเก้าเดือนก่อนเหยียนเยว่ยังเป็นเลขาของฉันอยู่ เป็นลูกน้องของฉัน ฉันมีความจำเป็นต้องปกป้องเธอ”
“ถ้าตอนนั้นไม่เป็นเพราะนาย เธอจะถูกฉันรังแกได้ยังไง ?”
“นายว่าอะไรนะ……” หนานกงเฉินขมวดคิ้ว
“ทั้งสองคนเลิกทะเลาะกันได้แล้วค่ะ……” เหยียนเยว่เป็นห่วงว่าพวกเขาจะชกต่อยกันขึ้นมา และเมื่อเธออารมณ์ร้อนขึ้นมาท้องของเธอก็มีปฏิกิริยาตอบสนองเช่นกัน จนทำให้เธอต้องทำตัวโก่งแล้วร้อง ‘โอ๊ย’ ขึ้นมา……
“เหยียนเยว่เป็นอะไรไป ?” เนื่องจากเป็นช่วงเวลาใกล้จะถึงกำหนดคลอด จึงทำให้พักนี้เฉียวเฟิงมีการตอบสนองที่อ่อนไหวต่อเหยียนเยว่เป็นอย่างมาก เมื่อเห็นเธอกุมท้องด้วยใบหน้าอันเจ็บปวด จึงรู้สึกเป็นกังวลใจขึ้นมาทันที
“ฉัน……เจ็บท้องมาก”
“คงไม่ใช่ว่าจะคลอดหรอกใช่ไหม ?” ไม่ง่ายเลยกว่าไป๋มู่ชิงจะได้สติคืนมาจากการอึ้งอยู่กับสองขาที่หายเป็นปลิดทิ้งของเฉียวเฟิง เมื่อได้ยินเหยียนเยว่ตะโกนว่าเจ็บท้องจึงรีบสอบถามขึ้นด้วยความกระวนกระวายใจ
เหยียนเยว่ร้องโอดโอยขึ้นมา ด้วยสีหน้าอันซีดเซียว
“ไป เดี๋ยวผมส่งคุณไปโรงพยาบาล” เฉียวเฟิงประคองแขนของเหยียนเยว่ : “เดินไหวไหม ? มา เราเดินกันช้า ๆ นะ”
“ไม่ไหว……ฉันไม่ไหวแล้ว……” เหยียนเยว่ส่ายหน้า เธอกล่าวเสียงหอบพร้อมเหงื่อที่ผุดออกมาเต็มใบหน้า : “ฉันเดินไม่ไหว……โอ๊ย……ทำยังไงดี……ฉันเดินไม่ไหว……”
“ถ้างั้นผมจะอุ้มคุณไปโรงพยาบาลเอง” เฉียวเฟิงก้มลงไปอุ้มเธอขึ้นมาจากพื้น
เหยียนเยว่กลับยกมือขึ้นห้ามเขาไว้พร้อมส่ายหน้า : “อย่า……คุณอย่าอุ้มฉัน……ฉันอยากให้คุณชายเฉินอุ้ม……”
ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นอึ้งไป เห็นได้ชัดว่าไม่มีผู้ใดคาดว่าเธอจะร้องขอเช่นนี้ออกมา
เมื่อหนานกงเฉินเห็นสีหน้าอันซีดเซียวของเธอ ประกอบกับเหงื่อที่ไหลท่วมใบหน้า เขาจึงไม่มีเวลาไปคิดเยอะเข้าไปอุ้มเธอขึ้นมาจากพื้นทันที จากนั้นก็สาวเท้าเดินมุ่งไปยังรถยนต์ที่จอดอยู่
ไป๋มู่ชิงที่อยู่ข้างหลังสบตากับเฉียวเฟิง จากนั้นก็เดินสาวเท้าเร็ว ๆ ตามพวกเขาไป
“เธอน่าจะกลัวขาผมได้รับบาดเจ็บเลยให้หนานกงเฉินอุ้มน่ะ” เฉียวเฟิงมองแผ่นหลังของพวกเขาพร้อมกล่าวขึ้น ไม่ทราบเช่นกันว่ากำลังปลอบใจตนเองหรือว่าไป๋มู่ชิงที่กำลังอึ้งอยู่ข้าง ๆ กันแน่
ไป๋มู่ชิงเรียกสติกลับคืนมาอย่างช้า ๆ จากนั้นทั้งสองคนสาวเท้าเดินตามไปพร้อมกัน
พวกเขามายังโรงพยาบาล หมอจากแผนกนารีเวชได้รออยู่หน้าประตูใหญ่ของโรงพยาบาลเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หนานกงเฉินอุ้มเหยียนเยว่วางบนเตียงผู้ป่วยเคลื่อนที่ เหยียนเยว่คว้ามือของหมอใหญ่พร้อมโอดครวญขึ้นอย่างเจ็บปวดทรมาน : “หมอคะ……ฉันไม่ไหวแล้ว ฉันใกล้จะตายแล้ว……เขาเตะฉันอยู่……”
คุณหมอเข็นเธอมุ่งไปยังลิฟต์อย่างเร่งรีบกับเจ้าหน้าที่คนอื่นพร้อมกล่าวปลอบประโยนเธอไป : “คุณผู้หญิงอย่าเครียดนะคะ กำลังจะคลอดแล้วค่ะ สูดหายใจเข้าลึก ๆ นะคะ……อ้าปากออกสูดหายใจเข้าลึก ๆ อดทนแปปเดียวโอเคไหมคะ ?”
“ฉันทนไม่ไหวแล้ว……” นิ้วมือที่เหยียนเยว่จับขอบเตียงนั้นซีดเซียว และบนหน้าผากมีเหงื่อไหลออกมาเยอะมาก
เหยียนเยว่ถูกเข็นเข้าไปในห้องตรวจชั้นสาม เฉียวเฟิงอยากจะเดินเข้าไปดูด้วยครั้นถูกพยาบาลสาวผลักออกมา จึงทำได้เพียงรอคอยอยู่ด้านนอกอย่างอับจนหนทางเท่านั้น
พยาบาลสาวเริ่มทำการตรวจสอบก่อนคลอดให้เหยียนเยว่อย่างเรียบง่าย หลังจากที่พบว่าเธอสามารถคลอดได้แล้วตอนนี้ จึงเข็นเธอไปยังห้องคลอดข้าง ๆ ทันที
ขณะที่ผ่านประตูห้องคลอดนั้น เหยียนเยว่ยื่นมือไปจับขอบประตูห้องผ่าตัดเอาไว้ : “ฉันต้องเข้าไปคนเดียวเหรอคะ ? ฉัน……ฉันไม่เอา !”
คุณหมอสอบถาม : “คุณผู้หญิงต้องการให้ญาติเข้ามาอยู่คลอดด้วยใช่ไหมคะ ?”
เหยียนเยว่พยักหน้าพร้อมน้ำตาที่อาบแก้ม : “ฉันกลัว ! ฉันต้องการคนอยู่คลอดด้วย……!”
สามคนที่ไม่เคยผ่านเรื่องราวเช่นนี้มาก่อน หลังจากที่เข้ามาในโรงพยาบาลแล้วก็ไม่ทราบว่าตนเองสามารถทำอันใดได้บ้าง เมื่อเห็นเหยียนเยว่เจ็บปวดทรมานเช่นนั้นก็อยากแบ่งเบาความเจ็บปวดจากเธอมาบ้างตามสันชาตญาณ และในเวลานี้เมื่อได้ยินว่าเธอต้องการมีคนอยู่คลอดด้วย เฉียวเฟิงจึงสาวเท้าเดินหน้าไปหาเธอทันที ทว่าคุณหมอกลับหันหน้าไปพูดกับหนานกงเฉินว่า : “มาค่ะ เชิญญาติเข้ามาอยู่คลอดด้วยค่ะ”