บทที่ 28 ซื้อของขวัญ

เมื่อเธอพึมพำจบรีบเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นอ้อนวอน: "คุณดูสิฉันยังไม่แคร์เลย คุณก็อย่าแคร์เลย ไปกับฉันนะ ได้ไหม?"

ตอนนี้ต่อให้เธอไม่ไปร่วมงานพิธีหมั้นในฐานะคุณหนูตระกูลไป๋ ก็ต้องไปในฐานะตัวแทนของตระกูลหนานกงอยู่ดี ยังไงก็ต้องไปแน่ๆ

"ไม่ไป!" หนานกงเฉินผลักมือของเธอออกจากหน้าเขา ลุกขึ้น คลุมด้วยผ้าห่มแล้วเปิดประตูเดินจากไป

ไป๋มู่ชิงนั่งลงบนเตียงอย่างท้อแท้ ก็รู้อยู่แล้วว่าผลลัพธ์จะออกมาแบบนี้ คนที่เย็นชาโหดเหี้ยมอย่างหนานกงเฉิน จะยอมไปร่วมงานพิธีหมั้นกับเธอได้ยังไง

เมื่อเหยาเหม่ยได้ยินว่าไป๋มู่ชิงจะเลือกของขวัญพิธีหมั้นให้ไป๋ยิ่งอัน โกรธจนจะกลับบ้านไป

ไป๋มู่ชิงรีบดึงเธอกลับมา: "เสียวเหม่ย เธออย่าแบบนี้สิ"

"ฉันแบบไหนหรอ? ฉันก็แค่ทำตัวต่ำต้อยแบบเธอไม่ได้" เหยาเหม่ยสะบัดมือเธอออกพูดอย่างโกรธๆ: "ก็รู้อยู่แล้วว่างานพิธีหมั้นนั้นเป็นกับดักเธอยังจะไปอีก หน้าด้านไปร่วมงานอย่างเดียวก็แล้วไป นี่ยังฝ่าฝนมาเลือกของขวัญให้เขาอีก? คนอย่างเธอนี่มีฟางเส้นสุดท้ายอยู่ไหม?"

"บอกเธอไปแล้วไม่ใช่หรอ ฉันไปร่วมงานในฐานะคุณหญิงน้อยของตระกูลหนานกง ซื้อของขวัญก็เป็นคำสั่งของตระกูลหนานกง ค่าของขวัญก็ของตระกูลหนานกง ไม่อย่างนั้นฉันไม่ไปหรอก"

"ตระกูลหนานกงไม่มีคนอื่นแล้วหรอ ทำไมต้องเป็นเธอ?"

"หนานกงเฉินไม่มีทางไปอยู่แล้ว ส่วนคุณผู้หญิงที่วางตัวเสมือนไทเฮาในบ้านยิ่งไม่มีทางไปงาน ดังนั้น......" ไป๋มู่ชิงดึงมือเธอไว้ "ดังนั้นเธออย่าดูถูกฉันอีกเลยนะ ไปเลือกเครื่องประดับเป็นเพื่อนฉันหน่อย"

"ฉันไม่ไปหรอก" เหยาเหม่ยหงายมือมาจับมือของเธอแทน พูดด้วยความโกรธ: "ไป๋มู่ชิง เธอพูดเองว่าจะหาตัวคนร้ายที่ทำให้คุณยายเธอต้องตาย แก้แค้นให้ท่าน แต่ดูเธอตอนนี้อ่อนแอขนาดนี้ ลืมเรื่องหาคนร้ายแก้แค้นพวกนี้แล้วใช่ไหม? ลืมไปแล้วว่าแม่กับน้องชายของเธอยังอยู่เมืองนอกกลับมาไม่ได้ใช่ไหม?"

"ฉันไม่ลืมแน่นอน และยังไม่ถอดใจ" เมื่อพูดถึงคุณยายที่ตายอย่างน่าสงสารและแม่กับน้องชายที่ถูกพ่อจัดการให้อยู่ที่เมืองนอก สีหน้าของไป๋มู่ชิงหมองลง