บทที่ 4 เอาเธอออกไป

ไป๋มู่ชิงยังงงอยู่ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอถูกคนใช้สองคนนั้นลากตัวออกมาจากมุมห้องและยังโดนลากไปจนสุดประตู

“นี่!พวกคุณจะทำอะไรกับฉัน?ปล่อยฉันเดียวนี้นะ!”ไป๋มู่ชิงได้ดิ้นรนขัดขืนอย่างเต็มที่

แต่คนใช้สองคนนั้นกลับไม่สนใจใยดีเธอเลย ซ้ำยังลากตัวเธอลงไปชั้นล่างต่ออีก

ห้องรับแขกที่ชั้นล่างมีคนนั่งอยู่ประมาณห้าถึงหกคน คุณผู้หญิงของตระกูลหนานกงก็นั่งอยู่ตรงกลาง ข้างๆของคุณผู้หญิงมีชายชราคนหนึ่งสวมชุดนักบวชของลัทธิเต๋าอยู่ ที่เหลือคือผู้ใหญ่ในตระกูลหนานกง

ไป๋มู่ชิงโดนคนใช้สองคนนั้นผลักอย่างรุนแรง เธอล้มไปอยู่ตรงหน้าของคุณผู้หญิง เธอเจ็บจนต้องร้องออกมา

คุณผู้หญิงมองไปที่ไป๋มู่ชิงที่ล้มอยู่ตรงพื้น และจ้องนักบวชคนนั้นแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“ท่านอาจารย์หวัง ท่านดูสิว่านี่ใช่ไป๋ยิ่งอันลูกสาวที่ล้ำค่าของตระกูลไป๋ใช่ไหม”

พี่เหอได้มองไปที่คนใช้สองคนนั้นกำลังจับคางของไป๋มู่ชิงเพื่อที่จะให้เธอเงยหน้าขึ้นมา

ท่านอาจารย์หวังมองไป๋มู่ชิงหลายครั้ง แล้วพูดกับคุณผู้หญิงว่า“คุณผู้หญิง ใช่เธอจริงๆเพราะไป๋จิ้งผิงมีลูกสาวแค่เพียงคนเดียว”

ท่านอาจารย์หวังพูดจบก็บอกให้ผู้ช่วยที่อยู่ข้างๆเอารูปถ่ายของไป๋ยิ่งอันส่งไป คนในรูปภาพเหมือนกันกับไป๋ยิ่งอันจนไร้ที่ติ

คุณผู้หญิงดูรูปภาพและพูดอย่างโมโหว่า“ไม่ใช่ว่าพวกเขาเป็นคู่ที่ชะตาลิขิตมาหรอกเหรอ?ไม่ใช่ว่าเธอสามารถช่วยชีวิตคุณชายได้ไม่ใช่เหรอ?เมื่อวานก็พึ่งจะเป็นคืนแรกแต่คุณชายก็ป่วยแล้ว！

“คุณผู้หญิง เรื่องนี้......”ท่านอาจารย์พูดอะไรไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะว่าถูกคนแล้วแต่ทำไมคืนวันแต่งงานหนานกงเฉินมาป่วยหนักขนาดนี้กัน！

ไป๋มู่ชิงที่อยู่ตรงพื้นนั้นก็ยิ้มเจื่อๆออกมา คนโง่พวกนี้ดูไม่ออกจริงๆเหรอว่าเธอไม่ใช่ไป๋ยิ่งอัน?

“ท่านอาจารย์หวังพูดมาเดียวนี้นะ！”คุณผู้หญิงพูดอย่างกระวนกระวายใจว่า“ท่านอาจารย์หวังบอกกับคุณชายตลอดว่าต้องรู้สึกกับเธอและยังต้องรักเธอถึงจะพบเจอกับคู่ที่ชะตาลิขิตมา แต่ว่าทำไมถึง......"