บทที่ 51 ไม่ได้รักกันจริง

ได้แต่งงานกับผู้ชายที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ ถึงว่าล่ะไป๋มู่ชิงถึงได้ติดอกได้ใจขนาดนั้น เธอเดินตรงไปในทิศทางของหนานกงเฉิน

หนานกงเฉินเดินลงจากเวทีก็มีผู้คนมากมายอ้อมล้อมเข้าไปหาเขา เขาก็รับมือได้อย่างสบายๆ

คุณหญิงท่านหนึ่งเอ่ยชมขึ้นว่า "คุณชายเฉินหล่อมากจริงๆ หล่อกว่าดารานายแบบอีกแถมภรรยาก็สวยมากด้วย คุณหญิงน้อยไปไหนแล้วล่ะ?"

"ขอบคุณครับ เธอน่าจะอยู่ในห้องรับรอง" หนานกงเฉินยิ้มอ่อนให้เธอพร้อมทั้งชนแก้ว จากนั้นก็ขอตัวเดินอ้อมหลังเธอไป

ถึงแม้ท่าทางของเขาจะดูให้เกียรติมีมารยาทมาก แต่ก็ไม่ยอมเสียเวลาพูดคุยอะไรมากนัก

"คุณชายเฉิน" ก่อนที่เขาจะพบปะกับแขกคนอื่นต่อ ไป๋ยิ่งอันก็เดินมาตรงหน้าเขาแล้วยิ้มอย่างเจ้าเสน่ห์ให้เขา

"คุณหนูไป๋" หนานกงเฉินยกแก้วขึ้นเล็กน้อย "ขอบคุณที่มาร่วมงานครับ"

ไป๋ยิ่งอันก็ยกแก้วขึ้นไปชนกับแก้วของเขาพร้อมจ้องมองเขาด้วยสายตาเยาะเย้ย "คุณชายเฉินคงยังไม่รู้สินะ ว่าภรรยาสุดสวยของคุณไม่ได้อยู่ที่ห้องรับรอง แต่กลับอยู่กับแฟนเก่าบนทางเดินอีกชั้นนึง"

"หือ?" คิ้วของหนานกงเฉินกระตุกเล็กน้อย

ไป๋ยิ่งอันมองใบหน้าอันหล่อเหลานี้ เขาควรจะเป็นของเธอแต่แรก แต่เธอก็ยังพยายามเก็บอาการไว้ "คุณชายเฉินคงยังไม่รู้ล่ะสิว่าพี่สาวฉันน่ะยังรักอันหนานอยู่ โดยไม่สนใจว่าตัวเองจะแต่งงานแล้ว แถมยังไม่สนอีกว่าอันหนานเป็นน้องเขยเธอด้วย เมื่อกี้เธอเจออันหนานบนทางเดินก็เอาแต่ตอแยเขาไม่เลิก จนตอนนี้ก็คงยังอยู่ที่เดิม คุณชายช่วยไปพาตัวอันหนานออกมาหน่อยได้มั้ยคะ"

หนานกงเฉินยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย แล้วเดินจากไป

ไป๋ยิ่งอันเห็นเขาเดินผ่านผู้คนกลับไปในห้อง มุมปากขยับขึ้นด้วยสีหน้าได้ใจ

ซูวยาหยงที่เห็นเหตุการณ์นี้เข้าก็เดินทะลุผู้คนมาหาไป๋ยิ่งอัน พร้อมมองไปทางที่หนานกงเฉินเดินไป "ลูกพูดอะไรกับเขา?"

"ไม่หนิคะ" ไป๋ยิ่งอันตอบยิ้มๆพร้อมยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ จากนั้นก็หันไปพูดว่า "จะว่าไปแล้วตระกูลหลินก็แค่ทาสรับใช้ของตระกูลหนานกง ตอนนี้หลินอันหนานไม่จำเป็นแล้วค่ะ"

"งั้นลูก……"

"หนูจะเอาหนานกงเฉิน"

"พูดบ้าอะไรเนี่ย?"

"เขาควรจะเป็นของหนูตั้งแต่แรกอยู่แล้ว"

"แต่ว่า เขา……"

"ร่างกายเขาแข็งแรงดี" ไป๋ยิ่งอันรีบพูดตัด ยกมือขึ้นวางบนบ่าของแม่เธอพร้อมพูดว่า "ไว้เราค่อยกลับไปคุยกันที่บ้านนะคะคุณแม่ ที่นี่อาจจะไม่เหมาะ"

หลังจากที่ไป๋ยิ่งอันเดินจากไป บนทางเดินก็เหลือแค่ไป๋มู่ชิงกับหลินอันหนาน บรรยากาศช่างน่าอึดอัดเหลือเกิน

ตั้งแต่ที่เขาไปคบกับไป๋ยิ่งอัน ทั้งสองก็ไม่เคยพบหน้ากันสองต่อสองแบบนี้เลย ไม่แม้แต่จะทักทายกันด้วยซ้ำ สถานการณ์แบบนี้ทำให้ทั้งสองคนไม่เป็นตัวของตัวเองเลย

ไป๋มู่ชิงคิดว่าเธอควรเดินเข้าไปตบหน้าเขาแรงๆสักที แล้วด่าระบายออกมา แต่ตอนนี้เธอรู้สึกเฉยๆ อาจจะเป็นเพราะเธอไม่ได้รักเขาแล้ว ก็เลยไม่สนใจในสิ่งที่เขาเคยทำอีก