บทที่ 75 โกหกต่อไป

กลับเป็นเลขาเหยียนที่นั่งอยู่ฝั่งคนขับสังเกตเห็นรถประจำตัวของหนานกงเฉิน ถามขึ้นอย่างสงสัย: "เอ๊ะ นั่นเสี่ยวหลินกับนายหญิงน้อยไม่ใช่หรอ?"

เมื่อได้ยินคำถามของเลขาเหยียน หนานกงเฉินมองออกนอกหน้าต่าง เป็นเสี่ยวหลินที่ขับรถพาไป๋มู่ชิงผ่านไปจริงๆ

"พวกเขามาที่นี่ได้ยังไง?" เลขาเหยียนถามขึ้น

พวกเขามาที่นี่ได้ยังไง? หนานกงเฉินก็อยากรู้เหมือนกัน

"ลองถามเสี่ยวหลินก็รู้" หนานกงเฉินตอบ

ในจิตใต้สำนึก เขาสนใจว่าเธอจะไปไหนได้ยังไง น่าแปลกมาจริงๆ!

หลังออกจากสุสาน รถวิ่งอย่างรวดเร็วบนถนนชานเมืองหยาน สองข้างทางเต็มไปด้วยพืชพันธุ์สีเขียว มองวิวสวยสองข้างทาง ไป๋มู่ชิงอารมณ์ค่อยๆ ดีขึ้น

เพื่อหลีกเลี่ยงความวุ่นวาย เธอหันไปพูดกับเสี่ยวหลิน: "จริงสิ อย่าบอกคุณชายเฉินว่าฉันมาที่สุสาน"

"ทำไมล่ะครับ?" เสี่ยวหลินมองเธอแวบหนึ่งอย่างไม่เข้าใจ ถามจบก็ตกใจว่าตัวเองถามมากเกินไป จึงรีบพูดต่อว่า: "ขอโทษครับ นายหญิงน้อยวางใจได้ครับ ผมไม่พูดแน่นอน"

คงเป็นเพราะว่าไป๋มู่ชิงไม่ได้วางมาดนายหญิงน้อยของตระกูลหนานกงเลยแม้แต่น้อย มนุษยสัมพันธ์ดีเกินไป แต่ก็ใช่ว่าเขาจะลืมว่าฐานะเธอเป็นใคร แค่ปฏิบัติต่อเธอเหมือนเพื่อน

โชคดีที่คุณชายเฉินไม่อยู่ตรงนี้ ไม่งั้นตายแน่ๆ เสี่ยวหลินแอบโล่งใจ

ในขณะเดียวกัน มือถือของเสี่ยวหลินก็ดังขึ้น เป็นเรียกเข้าที่ตั้งเฉพาะเลขาเหยียน ในวันปกติเขากลัวว่าจะพลาดไม่ได้รับสายกระทบต่องาน จึงตั้งค่าเบอร์ของเลขาเหยียนเป็นสายเรียกเข้าสำคัญ ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงเรียกเข้านี้ก็จะรับสายด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้นกว่าปกติ

ครั้งนี้ก็เหมือนกัน พอได้ยินเสียงเรียกเข้า เขารีบหยุดรถข้างทาง แล้วหยิบโทศัพท์ขึ้นมาเพื่อกดรับสาย: "เลขาเหยียน คุณโทรหาผม?"

"ใช่ เมื่อกี้นี้ฉันและคุณชายเฉินเห็นรถของคุณหน้าทางเข้าสุสาน" เลขาเหยียนไม่ได้พูดมาก รอให้เขาพูดทุกอย่างด้วยตัวเอง

พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา เสี่ยวหลินหันไปมองไป๋มู่ชิงแวบหนึ่ง แล้วตอบอย่างระมัดระวัง: "อ้อ คืออย่างนี้ครับ นายหญิงน้อยบอกว่าอยากชมวิวรอบๆ เมือง ผมเลยขับพาวนดูรอบๆ เมืองครับ"

"ค่ะ ไม่มีอะไรแล้ว" เลขาเหยียนถือสายไว้ครู่หนึ่ง แล้ววางสายไป

"เกิดอะไรขึ้นหรอ?" ไป๋มู่ชิงได้ยินคำตอบของเสี่ยวหลินเมื่อครู่ เกิดความสงสัยในใจ หรือว่าหนานกงเฉินจะใช้รถ?

เสี่ยวหลินมองโทรศัพท์ที่วางสายไป แล้วมองไป๋มู่ชิงด้วยแววตาหนักแน่น: "เลขาเหยียนบอกว่าเธอกับคุณชายเฉินเห็นรถของเราเมื่อสักครู่นี้"

ไป๋มู่ชิงใจเต้นแรง หนานกงเฉินเห็นเธอหรอ? ทำไมเธอไม่รู้สึกเลยสักนิด? เขาคงไม่รู้ใช่ไหมว่าตนมาเยี่ยมสุสานคุณยาย?

อีกอย่าง ทำไมเขาถึงมาที่นี่ได้? ที่นี่เป็นจุดที่ถือได้ว่าลึกลับที่สุดของเมืองหยาน เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะมาทำธุระแถวนี้

"นายหญิงน้อย ผมพูดโกหกแทนคุณไปแล้ว แต่ว่าถ้าคุณชายเฉินถามขึ้นมาอีก คุณต้องช่วยผมโกหกต่อไปนะครับ" เสี่ยวหลินพูดอย่างกังวล กว่าจะรอดจากอุปสรรคเมื่อคืนมาได้ เขาก็ไม่อยากถูกหนานกงเฉินไล่ออกเพราะเรื่องของวันนี้อีก

"วางใจเถอะ ฉันไม่เปิดโปงนายหรอก" ไป๋มู่ชิงรับปาก

"งั้นก็ดีครับ" เสี่ยวหลินหัวเราะแฮะแฮะ สบายใจขึ้น

หนานกงเฉินมองดอกลิลลี่หน้าป้ายหลุ่มศพที่ยังสดใหม่ และกวาดสายตาดูรอบๆ นอกจากตัวเขาก็ไม่เห็นเงาของคนอื่นอีก

ดอกไม้นี้เพิ่งถูกวางวันนี้ชัดๆ ใครเป็นคนนำมาล่ะ?

เขาก้มตัวนำดอกลิลลี่ในอ้อมแขนมาวางข้างดอกลิลลี่หน้าป้ายหลุมศพ ถอยหลังหนึ่งก้าว แล้วโค้งคำนับด้วยความเคารพ แล้วพูดว่า: "ขอโทษครับ......"

เพียงสามคำสั้นๆ แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อยากจะขอโทษ

ไม่ว่าจะเป็นสาเหตุทางตรงหรือไม่ก็ตาม แต่คุณยายตายเพราะมีเขาเป็นต้นเหตุจริงๆ

เมื่อกลับมาที่รถ เลขาเหยียนรายงานกับเขาว่า: "คุณชายเฉิน เมื่อกี้ฉันถามเสี่ยวหลินแล้วค่ะ เขาบอกว่านายหญิงน้อยบอกว่าอยากชมวิวรอบๆ เมือง จึงมาถึงที่นี่"

หนานกงเฉินไตร่ตรอง แค่มาเดินเล่นหรอ?

จริงๆ แล้วตอนเขาเห็นดอกลิลลี่หน้าป้ายหลุมศพคุณยายเมื่อครู่ ก็เคยคิดว่าเป็นเธอ แต่พอมาคิดซ้ำๆ เหมือนเธอจะไม่มีเหตุผลที่จะนำดอกไม้มาให้คุณยายเลย ตอนนี้เลขาก็รายงานแบบนี้ เขาไม่ได้ทิ้งความสงสัยในใจด้วยเหตุผลนี้ แต่ตกอยู่ในห้วงความคิดอีกครั้ง

เงาของหญิงสาวที่เห็นเมื่อคืนที่ตลาดการค้าผุดขึ้นในความคิด หรือว่าเธอกลับมาแล้วจริงๆ ? ในที่สุดก็กลับมา?

หลังกลับจากสุสาน หนานกงเฉินตรงกลับโรงแรมทันที

ก้าวขาเข้าห้องรับแขก เขาเห็นไปมู่ชิงกำลังจัดวางแหวนอยู่บนโซฟา ดูเหมือนจะมีคามสุขมาก

เมื่อเห็นเขาเข้ามา ไป๋มู่ชิงรีบชูแหวนในมือขึ้น พูดด้วยรอยยิ้ม: "ดูสิ แหวนจากบาร์ส่งมาแล้วนะ"

หนานกงเฉินเดินไปหาเธอ รับแหวนในมือเธอมาดู ก็ยังคงเป็นแค่เศษเหล็กสองวง แต่ด้านในของแหวนสลักชื่อของเขาทั้งสองจริงๆ

วงหนึ่งคือคำว่า "ไป๋" อีกวงคือคำว่า "เฉิน"

"รูปถ่ายก็ส่งมาด้วยนะ" ไป๋มู่ชิงหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นจากโซฟา โบกไปมาหน้าเขา เป็นรูปที่ทั้งสองคนจูบกัน มุมและแสงของภาพสวยใช้ได้เลย

หนานกงเฉินโยนแหวนคืนให้เธอ พร้อมพูดทำลายบรรยากาศ: "แหวนแบบนี้ก็ทำให้เธอดีใจได้ขนาดนี้เลยหรอ?"

"ทำไมหรอ? ฉันรู้สึกว่ามันน่ารักดีนี่" ไป๋มู่ชิงสวมแหวนวงนึงกับนิ้วกลาง พร้อมชื่นชมด้วยความพึงพอใจ เก็บอีกวงลงกล่องแล้วพูดว่า: "คุณไม่เอาก็ให้ฉัน ฉันเอาหมด"

หนานกงเฉินไม่ได้อยากเก็บมันไว้แต่แรกอยู่แล้ว จึงปล่อยเธอไป