ตอนที่ 92
บทที่ 90 บาดเจ็บแล้ว
October 22, 2026
หนานกงเฉินจับแขนเธอแล้วดึงเธอกลับมา จ้องเธอแล้วพูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ “ถูกต้อง ฉันไม่ต้องการให้เธอมายุ่งเรื่องส่วนตัวฉัน แต่ตอนนี้สีหน้าเธอทำให้ฉันไม่พอใจมากๆ เธอกำลังสงสัยอะไร? สงสัยว่าคืนนี้ฉันไปมั่วกับผู้หญิงข้างนอกใช่ไหม? ไป๋ยิ่งอัน เธอคิดว่าฉันออกไปเที่ยวผู้หญิงแล้วต้องปิดบังเธอ หาวิธีโกหกเธองั้นเหรอ? ”
ไม่ต้องจริงๆ แค่……
สายตาไป๋มู่ชิงมองที่รอยจูบบนลำคอเขาอีกครั้งแล้วพูดขึ้น “งั้นคุณหมายความว่าคืนนี้ไม่ได้ไปมั่วผู้หญิงคนอื่นเหรอ? คุณชายใหญ่ ฉันก็รู้ว่าฉันไม่มีสิทธิไปยุ่งกับคุณ แต่ฉันมีหลักการของฉัน ฉันไม่ชอบโดนหลอก ฉันให้สามีตัวเองไปมั่วกับผู้หญิงคนอื่น กลับมาบ้านแล้วมีกลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงคนอื่นไม่ได้หรอกนะ คุณเข้าใจไหม? ”
“ฉันบอกว่าฉันไม่ไง? ” หนานกงเฉินรู้สึกว่าตัวเองเป็นบ้าแล้วจริงๆ จะใช้ความคิดและเวลาอธิบายกับผู้หญิงที่ตัวเองไม่ได้รักไปทำไมมากมาย
“ไม่อะไร? ไม่ได้โกหกหรือไม่มีผู้หญิงคนอื่น? ”
“ไม่มีผู้หญิงคนอื่น”
“แล้วนี่อะไร? ” ไป๋มู่ชิงใช้คางชี้ไปที่รอยจูบบนคอเสื้อเขา
หนานกงเฉินก้มหน้าลงมองคอเสื้อตัวเอง เนื่องจากมุมมองไม่ค่อยชัด ไป๋มู่ชิงกลัวเขาไม่เห็นก็เลยช่วยดึงเสื้อผ้าออกมานิดหน่อย
เห็นรอยลิปสติกสีแดงบนเสื้อเชิ้ตขาว หนานกงเฉินก็ขมวดคิ้วอีกครั้ง เขาไม่รู้จริงๆ ว่าเสื้อเชิ้ตตัวเองมีรอยลิปสติกของผู้หญิงอยู่!
ทันใดนั้นก็นึกถึงตอนที่ฟางมี่ล้มลงบนตัวเองได้ ดูเหมือนเธอจะทิ้งรอยลิปสติกไว้ เพราะคืนนี้ผู้หญิงคนเดียวที่ติดต่อเขาก็มีแค่เธอ แม้แต่พนักงานเสิร์ฟในห้องส่วนตัวก็เป็นผู้ชายทั้งหมด!
“ว่าไง? พูดไม่ออกเลย? ” ไป๋มู่ชิงยิ้มเย้ยหยัน ผลักฝ่ามือเขาออกจาแขนตัวเองและหันตัวจะเดินออกไป
แต่ครั้งนี้หนานกงเฉินไม่ยอมปล่อยเธอไป และจับแขนเธอด้วยนิ้วของเขา ภายใต้หลักฐานชัดเจนขนาดนี้ ในชั่วขณะหนึ่งเขาไม่รู้จริงๆ ว่าควรอธิบายให้เธอฟังอย่างไร
จริงๆ แล้วไม่อธิบายก็ไม่มีอะไรผิดปกติ แต่เขาไม่อยากรับโทษในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ทำ เขาคิดสักพัก แล้วพูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลายลงมาก “นี่มัน……แค่เข้าใจผิด เธอเป็นคนรักของคุณชายเฉียว ฉันไม่เป็นอะไรกับเธอ”
ไป๋มู่ชิงกลอกตาใส่เขาอย่างไม่สบอารมณ์ “คุณอย่าอธิบายดีกว่า”
“ทำไม? ”
“ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่อยากได้ยินคำโกหก”
“ฉันบอกว่าฉันไม่ได้โกหก และไม่จำเป็นต้องโกหกเธอ!” หนานกงเฉินโกรธมาก “เธอเป็นผู้หญิงของคุณชายเฉียว ถึงฉันจะขาดผู้หญิงแต่ก็ไม่ต้องใช้เธอ เมื่อกี้เธอสะดุดล้ม ไม่ระวังล้มทับฉัน ง่ายๆ แค่นี้”
“งั้นเหรอ? แต่เมื่อกี้ฉันโทรหาคุณแล้วเธอรับสายแทน เธอบอกว่าพวกคุณนอนด้วยกัน แถมชมว่าทักษะบนเตียงคุณดีมาก นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ”
หนานกงเฉินอึ้งเล็กน้อย เธอพูดอะไร? ฟางมี่พูดกับเธอแบบนี้จริงเหรอ?
ถูกต้อง เมื่อครู่นี้ฟางมี่เป็นคนรับสายให้เขา แต่เขาไม่คิดว่าผู้หญิงคนนั้นจะทำเรื่องแย่ๆ กับเขาแบบนี้
หนานกงเฉินไม่ปล่อยมือจากแขนเธอ มืออีกข้างหนึ่งหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วโทรหาเฉียวซือเหิง
เขาอธิบายเรื่องนี้ไม่ชัดเจนจริงๆ และไม่อยากเป็นแพะรับบาปด้วย จึงทำได้แค่เผชิญหน้ากับอีกฝ่าย
หนานกงเฉินกดเปิดลำโพง โทรศัพท์ดังอยู่นานถึงจะมีคนรับ เสียงใจร้อนของเฉียวซือเหิงดังขึ้น “หนานกงเฉิน! นายกลายเป็นคนไม่รู้จักกาลเทศะตั้งแต่เมื่อไร? ”
มีเสียงผู้หญิงหนึ่งดังขึ้นพร้อมเสียงเขามา เมื่อได้ยินก็รู้ว่าหมายความว่าอย่างไร
หนานกงเฉินไม่สนว่าตอนนี้พวกเขากำลังทำอะไรอยู่ ตะโกนใส่เขาอย่างโกรธๆ “เรียกนังฟางมี่มารับสาย”
“ที่รัก คุณชายเฉินตามหาเธอ” เฉียวซือเหิงพูดจบ ก็เอาโทรศัพท์ให้ฟางมี่
“ฮัลโหล……คุณชายเฉิน ตอนนี้ฉันยุ่งอยู่……!”
ไป๋มู่ชิงได้ยินก็หน้าแดงทันที
หนานกงเฉินพูดเสียงเย็นชา “ภรรยาฉันกำลังหึงหวง คุณหนูฟางเมื่อกี้คุยอะไรกับเธอในโทรศัพท์? ทางที่ดีเธอรีบมาอธิบายให้เธอฟังชัดๆ เดี๋ยวนี้”
ฟางมี่ในโทรศัพท์พูดไม่ออก “ไม่ใช่มั้ง ฉันแค่พูดเล่นกับเธอ แค่นี้ก็หึงแล้วเหรอ? คุณชายเฉิน ฉันไม่ได้ว่าคุณนะ ภรรยาที่ใจแคบแบบนี้ไม่ช้าก็เร็วจะเป็นคำสาป รีบออกมาเถอะ”
ฟางมี่พูดต่อ “คุณชายเฉิน ภรรยาคุณเป็นแบบนี้ไม่ได้นะ ต้องให้เธอไปเรียนกับซูซี่ ซูซี่เธอเข้าอกเข้าใจคนอื่นมาก”
ได้ยินคำพูดไร้มารยาทของฟางมี่ในโทรศัพท์ ไป๋มู่ชิงก็ปิดหูสองข้างด้วยความอับอาย ใบหน้าเล็กแดงเถือก
หนานกงเฉินไม่ได้วางสาย แต่โยนโทรศัพท์ไปที่โซฟา ก้มหน้ามองไป๋มู่ชิงที่หน้าแดง “เป็นไง? ต้องการให้ฉันอธิบายไหม? ”
ไป๋มู่ชิงก้มหน้า มือขวาไม่กล้าย้ายออกจากหู พูดอย่างอายๆ “วางสายก่อนได้ไหม? ”
หนานกงเฉินเอื้อมมือไปกอดเธอ พ่นลมข้างหูเธอ “เธอยังไม่บอกฉันเลยว่าต้องการให้ฉันอธิบายไหม หรือว่า……ต้องการตรวจร่างกาย? ”
ไป๋มู่ชิงยิ่งอาย เธอพยายามใช้สองมือดิ้นออกจากอ้อมกอดเขา แล้วพูดหนึ่งประโยค “ไม่ต้อง ฉันจะนอน”
พูดจบก็รีบวิ่งไปที่เตียง แล้วห่อตัวเองด้วยผ้าห่ม
เห็นเธอห่อตัวเองจนกลายเป็นบะจ่าง หนานกงเฉินก็ยิ้มชั่วร้าย หยิบโทรศัพท์ที่ยอดเยี่ยมจากโซฟาเดินไปยังข้างเตียง เธออายที่จะฟัง เขาดันอยากให้เธอฟัง ถึงขั้นเอาโทรศัพท์วางไว้ข้างหมอนเธอแล้วพูดขึ้น “ได้ยินไหม? นี่สิผู้หญิงที่แท้จริง”
เหมือนเธอที่ไหน ทุกครั้งกัดฟันไม่เปล่งเสียงอะไร เหมือนท่อนไม้เลย
“คุณ……หน้าไม่อาย!” ไป๋มู่ชิงด่าอย่างโกรธจัด จากนั้นก็เอาโทรศัพท์มาวางสาย
หนานกงเฉินขึ้นเตียงตามไป เอาผ้าห่มบนหัวเธอออกแล้วพูดเย้ยหยัน “ทำไม? ไม่หึงแล้วเหรอ? ”
“ฉันไม่ได้หึง” ไป๋มู่ชิงพูดกับเขาอย่างไม่มั่นใจ
“หน้าดึงจนยาวกว่าม้าแล้ว ยังบอกไม่หึงอีก” หนานกงเฉินปลดกระดุมเสื้อพร้อมหัวเราะเยาะไปด้วย
ไป๋มู่ชิงอายในสิ่งที่เขาพูดเท่านั้น ดึงผ้าห่มที่คลุมหัวลงมา จ้องเขาแล้วพูดว่า “งั้นคุณก็ฟังเธอ แล้วทิ้งฉัน”
หนานกงเฉินแกล้งคิดอย่างจริงจัง แล้วพูดขึ้น “ตอนนี้ยังทิ้งไม่ได้”
“ทำไมอ่ะ? ”
“เพราะ……ความต้องการของร่างกายในคืนนี้ยังไม่ได้แก้ไข” หนานกงเฉินพูดจบก็โอบเธอไว้ในอ้อมแขน ในขณะเดียวกันก็ก้มหน้าลงจูบปากเธอโดยไม่สนการต่อต้านเธอ
ไป๋มู่ชิงหันหน้าออกจากริมฝีปากเขา “ฉันยังมีเรื่องจะถามคุณ”
“เรื่องอะไรทำไมไม่ถามพรุ่งนี้? ” หนานกงเฉินรอไม่ค่อยไหวแล้ว ทั้งหมดเกิดจากสองคนนั้นในโทรศัพท์
“เพื่อนคนเดียวของคุณเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง? ใช่ผู้หญิงคนเมื่อกี้หรือเปล่า? ”
จนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่เข้าใจเรื่องนี้ และอยากรู้มาตลอด
หนานกงเฉินมองเธอ “เธอคิดว่าสไตล์ของฉันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ? เอาผู้หญิงขายตัวเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวเหรอ? ”
“แล้วนั่นใคร? ”
หนานกงเฉินคิดแล้วพูดขึ้น “คุณชายเฉียวลูกเถ้าแก่ของโรงพยาบาลเหิงซิง เธอรู้จักไหม? ”
“ไม่รู้จัก” ไป๋มู่ชิงพยักหน้าด้วยสัญชาตญาณ หลังจากที่ตอบเสร็จก็รู้สึกว่าตัวเองในฐานะคุณหนูชั้นสูงแม้แต่ลูกเถ้าแก่โรงพยาบาลใหญ่เหิงซิงก็ไม่รู้จัก ดูเหมือนจะเป็นเรื่องไกลตัว จึงกล่าวเสริม “แต่เมื่อก่อนได้ยินคนอื่นพูดถึงเขาบ่อยๆ ”
“จริงสิ พวกคุณเป็นเพื่อนนักเรียนกันเหรอ? หรือว่าเพื่อน? เขา……ไม่ได้ดูถูกคุณเหมือนคนอื่นเหรอ? ” เธอค่อนข้างสงสัย คนแบบไหนที่เป็นเพื่อนกับหนานกงเฉินได้
“เขาเรียนหมอ เห็นโรคต่างๆ มาหลายชนิด ไม่เคยเชื่อเรื่องไสยศาสตร์ ดังนั้น……” หนานกงเฉินพลิกตัวนอนบนหมอน ใบหน้ายิ้มเยาะตัวเอง
ไป๋มู่ชิงเห็นเขาเสียใจ จึงหยุดถาม โน้มตัวพิงในอ้อมแขนเขาก่อน “ไม่เป็นไร ฉันก็ไม่เชื่อเหมือนกัน”
หนานกงเฉินก้มหน้าจูบหน้าผากเธอ ฝ่ามือใหญ่ลูบแขนเธอเบาๆ แล้วหยุดที่ข้อมือเธอที่พันด้วยผ้าพันแผล ถามด้วยเสียงอ่อนโยน “ยังเจ็บไหม? ”
“ไม่เจ็บตั้งนานแล้ว” ไป๋มู่ชิงพูด
“งั้น……ทำได้ไหม? ” เขาก้มหน้าลงจูบเธออีกครั้ง จูบที่ลำคอเธอ
ไป๋มู่ชิงหัวเราะคิกคักแล้วใช้มือชกแขนของเขา “ยังคิดเรื่องนี้อีกเหรอ? ”
“ไม่ได้เป็นอันตรายทั้งหมดนี่” ถ้าเธอไม่ได้หึงตามอำเภอใจ เขาจะโทรไปสายนั้นทำไม แล้วจะถูกกระตุ้นตัณหาที่ไม่สงบในร่างกายไหม?
ไป๋มู่ชิงรู้สึกถึงความเก็บกดในร่างกายเขา ทนไม่ได้ที่จะปฏิเสธ สุดท้ายก็ตอบรับเขา……
ท้องไป๋มู่ชิงค่อยๆ เริ่มปรากฏขึ้นมาในเดือนที่สี่ โชคดีที่เธอตัวเล็ก และใส่เสื้อผ้าเยอะในฤดูหนาว คนทั่วไปยากที่จะรู้ว่าเธอท้อง แม้แต่เซิ่งเคอและเซิ่งซินที่เจอกันทุกวันยังไม่รู้เลยว่าเธอท้อง
แต่เวลาค่อยๆ ผ่านไป ท้องก็เริ่มใหญ่ขึ้น กลัวว่าผ่านไปอีกเดือนเสื้อผ้าจะปิดไม่มิดแล้ว
คุณผู้หญิงคิดทุกวันว่าควรจัดชีวิตภายหลังของเธออย่างไร เก็บเด็กคนนี้ไว้อย่างไร
ไป๋มู่ชิงเองก็กังวลเรื่องนี้ แต่เพื่อให้ลูกน้อยเติบโตแข็งแรง เธอพยายามรักษาอารมณ์ให้ดีตลอดเวลา
เรื่องที่ไม่มีความสุขเธอพยายามไม่ไปคิด และพยายามไม่คิดเรื่องระหว่างเธอกับไป๋ยิ่งอัน
วันนี้เป็นวันหมั้นของจ้าวเฟยหยางและหยวนกุย ไป๋มู่ชิงทานอาหารเช้าแล้วกลับไปแต่งตัวที่ห้องนอนเตรียมออกเดินทาง
หนานกงเฉินมองสำรวจเธอที่สวมเสื้อผ้ากันลมธรรมดา ถามขึ้นด้วยใบหน้าไม่เข้าใจ “ที่ฉันรู้มา ตระกูลหยวนเป็นตระกูลที่มีหน้ามีตา คนที่มาร่วมงานหมั้นคุณหนูคนโตหยวนน่าจะเป็นคนดัง เธอแน่ใจนะว่าจะแต่งแบบนี้ไป? ”
“ฉันแน่ใจ” ไป๋มู่ชิงมองเขาในกระจกหนึ่งที “ฉันกับพวกเขาสองคนสนิทกันมาก ไม่ต้องแต่งตัวอลังการหรอก อีกอย่าง……”
ไป๋มู่ชิงหันตัวไป เงยหน้ายิ้มจ้องเขา “ถ้าฉันแต่งตัวสวยเกินไป คุณไว้ใจเหรอ? ”
“ฉันมีอะไรไม่ไว้ใจ” หนานกงเฉินคัดค้าน “ใครกล้าแย่งผู้หญิงกับหนานกงเฉินอย่างฉัน? นอกจากมันไม่อยากมีชีวิตแล้ว”