บทที่140 ทำไมถึงเป็นเธอ

ไป๋มู่ชิงนั่งอยู่ที่ระเบียงชั้นสาม สายตาจ้องมองไปที่ประตูบ้านพักอย่างว่างเปล่า

รอคอยให้คนข้างนอกเข้ามา นี่กลายเป็นกิจวัตรประจำวันของเธอ ถึงแม้ว่าเธอจะต้องผิดหวังทุกวัน แต่เธอก็ยังคงรอคอยต่อไป

เพราะเธอไม่มีทางออกอื่นใด นอกจากรอ

หลังจากมองมาตลอดทั้งบ่าย ด้านนอกก็มีเสียงรถดังขึ้น ไป๋มู่ชิงกุลีกุจอลุกขึ้นจากพื้น เมื่อเธอเห็นว่ารถที่ขับเข้ามาเป็นรถของเลขเหยียน ในใจเธอกลับรู้สึกผิดหวัง แต่ก็ยังคงรีบวิ่งลงไปหา

เธอวิ่งไปที่ชั้นหนึ่ง พอดีกับที่เลขาเหยียนเดินเข้ามา เธอถามด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความรอคอยว่า "เลขาเหยียน คุณชายเฉินยกโทษให้ฉันแล้วใช่ไหม เขาให้คุณมาปล่อยฉันออกไปใช่ไหม"

เลขาเหยียนส่ายหัว "คุณหนูไป๋ คุณคิดกับคุณชายเฉินในแง่ดีมากเกินไป"

หัวใจของเธอจมดิ่งลงและรอยยิ้มบนใบหน้าของไป๋มู่ชิงก็แปรเปลี่ยนไป

ถูกต้องแล้วหนานกงเฉินจะปล่อยเธอไปอย่างง่ายดายได้อย่างไร? เธอโง่เองที่รอ และคิดมากเกินไป

เลขาเหยียนจ้องมองเธออย่างเคร่งขรึม "วันนี้เป็นวันเกิดครบรอบ 80 ปีของคุณผู้หญิง วางแผนที่จะทานอาหารเย็นร่วมกับทั้งครอบครัวในโรงแรมตอนกลางคืน นี่คือเสื้อผ้าที่จะใส่สำหรับอาหารค่ำตอนเย็นและยังมีของขวัญวันเกิดที่ต้องมอบให้ท่าน *"

ไป๋มู่ชิงมองถุงกระดาษในมือด้วยความประหลาดใจ จากนั้นมองไปที่เธออีกครั้ง

"จริงสิ คุณยังไม่รู้ว่าคุณชายเฉินอับอายแค่ไหนเกี่ยวกับเรื่องนี้ กลัวว่าจะทำให้คุณผู้หญิงไม่พอใจ ดังนั้นห้ามพูดอะไรเด็ดขาด งานเลี้ยตอนกลางคืนคุณหนูไป๋ต้องออกงานกับคุณชายเฉิน ต้องจำไว้ให้ดี ห้ามตกหล่นเป็นอันขาด”

ไป๋มู่ชิงยังไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นเธอแต่ไม่ใช่ไป๋ยิ่งอัน?

หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ถามความสงสัยในใจของเธออย่างระมัดระวัง“ ทำไมไป๋ยิ่งอัน ... เธอ ... ”

เมื่อเห็นว่าสีใบหน้าของเลขาเหยียนจมดิ่งลงเธอจึงไม่กล้าพูดต่อ

"คุณหนูไป๋" เลขาเหยียนจ้องเธอด้วยสีหน้าไม่สบายใจ "ดูเหมือนว่าสิ่งที่ฉันพูดกับคุณเหมือนเป็นการสีซอให้ควายฟัง"

"ฉันขอโทษ" ไป๋มู่ชิงรีบก้มหัวลง

เลขาเหยียนยกนาฬิกาขึ้นแล้วเหลือบมองเวลา "อาหารเย็นเริ่มหกโมงเย็น ถ้าคุณหนูไป๋ไม่อยากมาสายแล้วทำให้คุณชายเฉินโกรธล่ะก็ ได้โปรดรีบขึ้นไปแต่งตัวเถอะค่ะ"

ไป๋มู่ชิงหยิบกระเป๋าหันและเดินขึ้นไปชั้นบนอย่างรวดเร็ว

นี่เป็นชุดที่ไม่ใช่สไตล์พิเศษ แต่เหมาะกับเธอมาก ไป๋มู่ชิงมองตัวเองในกระจก เธอก็ไม่จำเป็นต้องแต่งตัวให้ดูอึมครึมและในที่สุดก็สามารถเป็นตัวของตัวเองได้

ไม่จำเป็นต้องแต่งหน้าให้สวยหรู ไม่จำเป็นต้องใส่รองเท้าส้นสูงเกินสิบเซนติเมตร และยังใส่เครื่องประดับได้โดยไม่ต้องโอ้อวด

เธอเดินตามเลขาเหยียนไปที่โรงแรมระดับห้าดาว หลังจากจอดรถไว้ที่ลานจอดรถชั้นใต้ดินแล้ว เลขาเหยียนก็โทรหาหนานกงเฉิน หลังจากที่รู้ว่าหนานกงเฉินกำลังเดินทางมา เธอจึงพูดกับไป๋มู่ชิงว่า "คุณหนูไป๋ คุณรออยู่ที่นี่ก่อน คุณชายเฉินใกล้จะมาถึงแล้ว "

"ฉันเข้าใจแล้วค่ะ" ไป๋มู่ชิงลงจากรถและยืนอยู่ข้างๆ

เลขาเหยียนไม่ได้ออกไปทันที เห็นได้ชัดว่ากังวลที่จะทิ้งเธอไว้ที่นี่คนเดียว

ในไม่ช้ารถของหนานกงเฉินก็ขับเข้ามาจากทางเข้า ไป๋มู่ชิงเห็นรถของหนานกงเฉินก็ก้าวถอยหลังไปชั่วขณะโดยไม่รู้ตัวพลางมองเขาด้วยความวิตกกังวล

หนานกงเฉินเดินมาหาเธอและยืนนิ่งพลางมองเธออย่างเยาะเย้ย "เป็นอะไรไปล่ะ ทีเมื่อก่อนยังกล้าล้อฉันเล่นอยู่เลย"

ไป๋มู่ชิงก้มหัวลงและไม่พูด

ทั้งสองเดินเข้าไปในลิฟต์ด้วยกัน กระจกทั้งสี่บานในลิฟต์สะท้อนให้เห็นร่างทั้งสอง ไป๋มู่ชิงถือของขวัญวันเกิดให้คุณผู้หญิงด้วยมือทั้งสองข้าง เพราะรู้สึกอึดอัดจึงบีบนิ้วแน่น

สายตาของหนานกงเฉินจ้องมองไปที่แหวนหยกฝังทองคำที่นิ้วนางของเธอ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย นี่คือแหวนประจำตระกูลหนานกงของเขา เขาไม่ได้สังเกตว่าแหวนบนนิ้วนางของไป๋ยิ่งอันเป็นของปลอมมาก่อน

นอกจากนี้ยังมีรอยฟันที่ข้อมือของเธอ รอยฟันเก่าสองอันที่ข้อมือซ้ายของเธอและรอยใหม่ที่ข้อมือขวาซึ่งเขาทิ้งไว้ให้เธอบนภูเขาเจ็ดดาวโดยตั้งใจ

ทันใดนั้นเขาก็ยื่นมือออกไปจับมือขวาของเธอแล้วยกขึ้น มองไปที่แหวนหยกฝังทองคำที่นิ้วนางของเธอ ไป๋มู่ชิงตกใจกับการเคลื่อนไหวอย่างกะทันหันของเขาและมือเล็ก ๆ ของเธอก็หดกลับโดยสัญชาตญาณ แต่ก็ไม่สำเร็จ

เขากำลังทำอะไร? ทำไมจ้องแหวนแบบนี้ล่ะ

หนานกงเฉินเงยหน้าขึ้น จากนั้นมองไปที่ความตื่นตระหนกในดวงตาของเธอแล้วยิ้มอย่างเย้ยหยัน "ทำไมเธอไม่สวมแหวนวงใหญ่ของเธอล่ะ?"

ใบหน้าของไป๋มู่ชิงร้อนผ่าวและเธอหันหน้าหนีอย่างเขินอาย

ลิฟต์หยุดลงที่หน้าร้านอาหารหมุนเวียนที่ชั้นบนสุด ไป๋มู่ชิงต้องการที่จะดึงฝ่ามือของเธอออกโดยสัญชาตญาณ แต่หนานกงเฉินไม่ยอมปล่อยและเอามือเธอไปคล้องแขนเขาไว้ พอเธอเดินไปยังร้านอาหารด้านใน

แม้ว่าไป๋มู่ชิงจะรู้สึกไม่สบายใจ แต่เธอก็เข้าใจความหมายของหนานกงเฉินและจับเสื้อเขาไว้แน่น

เมื่อทั้งสองปรากฏตัวพร้อมกันในห้องส่วนตัวขนาดใหญ่ ทุกคนก็อยู่ที่นั่นแล้ว

"พี่ชาย พี่สะใภ้ พวกคุณมาแล้ว" ตระกูลหลินทักทายทั้งสอง น้ำเสียงเห็นได้ชัดว่าเยาะเย้ย แต่หลังจากเห็นความเย็นชาของหนานกงเฉินก็หดคอและนั่งลง

ตระกูลหลินได้รับคำเตือนจากหนานกงเฉินก่อนหน้านี้ ว่าพวกเขาไม่สามารถเผยแพร่เรื่องนี้ได้ ดังนั้นแม้ว่าพวกเขาจะประหลาดใจเมื่อเห็นหนานกงเฉินกับไป๋มู่ชิงในที่นี้ แต่พวกเขาก็ทำได้เพียงแสร้งทำเป็นไม่ไยดี

ไป๋มู่ชิงทักทายคุณผู้หญิงและมอบของขวัญวันเกิดที่เลขาเหยียนเตรียมไว้ให้เธอ ของขวัญเป็นกำไลหยกราคาแพง คุณผู้หญิงไม่ได้ขาดสิ่งเหล่านี้ แต่เป็นเพียงของขวัญ

คุณผู้หญิงหยิบกำไลหยกขึ้นมาอย่างมีความหมายและชื่นชมมัน ผู่เหลียนเหยาที่คุยกับคุณผู้หญิงเมื่อครู่ มองไปที่สร้อยข้อมือและมองไปที่ไป๋มู่ชิพลางยิ้ม "กำไลหยกที่พี่สะใภ้ของฉันหยิบมานั้นสวยงามมาก ค่อนข้างแพงใช่ไหม”

ไป๋มู่ชิงรู้สึกประหม่าเกินไปและไม่ได้สังเกตเห็นผู่เหลียนเหยาที่อยู่ถัดจากคุณผู้หญิง เมื่อผู่เหลียนเหยาถาม ในที่สุดเธอก็สังเกตเห็นเธอ

เธอรู้สึกไม่สบายตัวอยู่แล้ว แต่หัวใจของเธอกลับเต้นเร็วขึ้นหลังจากที่ได้พบกับผู่เหลียนเหยา แต่ผู่เหลียนเหยารู้ความลับระหว่างเธอกับไป๋ยิ่งอันมาโดยตลอดและเธอก็ได้เปิดเผยมันเอง

เธอขาหัก เธอไม่ควรเกลียดถึงกระดูกหรือ? ยิ้มให้เธอแบบคนโอเคจริงเหรอ? ด้วยความตื่นตระหนก เธอยิ้มอย่างสุภาพใส่ผู่เหลียนเหยา "อย่างไรก็ตามมันเป็นเงินของคุณชายเฉิน ฉันแค่ยืมดอกไม้ไปถวายพระพุทธเจ้าน่ะค่ะ"

"ฉันรับของขวัญแล้ว หาที่นั่งทานอาหารเถอะ" คุณผู้หญิงยื่นกำไลหยกให้พี่เหอ

ไป๋มู่ชิงพยักหน้า เดินไปที่นั่งข้างหนานกงเฉินแล้วนั่งลง

เธอมองไปรอบ ๆ และไม่เห็นหลินอันหนาน ทำไมเขาไม่มางานเลี้ยงสำคัญเช่นนี้? หรือว่า...

เธอหันศีรษะและมองไปที่หนานกงเฉิน เธอสบสายตากับเขา และราวกับว่าเขาเข้าใจความคิดของเธอ หนานกงเฉินจึง กระซิบข้างหูของเธอ "ไม่ต้องหาแล้ว คุณชายรองหลินสุดที่รักของเธอคนนั้นไปต่างประเทศแล้ว และจะไม่กลับมาอีก "

“ คุณหมายความว่าอย่างไร” ไป๋มู่ชิงถามด้วยสัญชาตญาณ

หลินอันหนานไปต่างประเทศแล้วเหรอ? และจะไม่กลับมาอีกเลยงั้นเหรอ? เป็นไปได้ยังไง!

ถูกบังคับแน่ๆ มิฉะนั้นคนที่นิสัยอย่างหลินอันหนานคงไม่เที่ยวเล่นต่างประเทศจนหายไปหรอก

หนานกงเฉินไม่สนใจเธอก้มหน้าและเริ่มกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย

หลังจากทานอาหารไป๋มู่ชิงรู้สึกเหมือนนั่งปักหมุดและเข็ม ไม่รู้รสชาติหลังจากนั้นประมาณ 30 นาที เธอก็ทนไม่ไหว ลุกขึ้นและต้องการออกจากที่นั่ง

เมื่อเห็นเธอลุกขึ้น หนานกงเฉิน ก็จับมือเล็ก ๆ ของเธอบนโต๊ะทันทีกดเสียงต่ำถามเธอว่าถามว่า "เธอจะไปไหน?"

“ ฉันจะ ... ไปห้องน้ำ”

“ อยู่ก่อน อย่าเพิ่งไปจากห้องนี้”

"ฉันเข้าใจแล้วค่ะ" ไป๋มู่ชิงพูดไม่ออกเล็กน้อย สงสัยว่าจะต้องให้เธออยู่ติดกับเขาตลอดเลยหรือไง?

ในความเป็นจริงเธอไม่อยากเข้าห้องน้ำ เธอแค่อยากออกไปจากห้องนี้เพื่อสูดอากาศ ยืนอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำ เธอถอนหายใจออกมา ทำสมาธิให้ดีและในที่สุดเธอก็รู้สึกดีขึ้น

ไม่นานหลังจากที่เธอยืนอยู่ประตูห้องน้ำก็ถูกผลักเปิดออกและผู่เหลียนเหยาก็เดินเข้าไปพร้อมกับความช่วยเหลือของบริกร

ไป๋มู่ชิงผงะเล็กน้อยจากนั้นก็ยิ้มให้เธออย่างสุภาพ

"พี่สะใภ้ ทำไมหน้าของคุณซีดจัง" หลังจากที่ผู่เหลียนเหยายกมือขึ้นเพื่อส่งสัญญาณให้พนักงานเสิร์ฟออกไป เธอก็มองไปที่ใบหน้าซีดเซียวของไป๋มู่ชิง

ไป๋มู่ชิงยกมือขึ้นแตะใบหน้าของเธอ ใบหน้าของเธอซีดหรือไม่? ตอนนี้ฉันอาจจะกลัว

"ไม่เป็นอะไรหรอกน่าจะเป็นเพราะเมื่อวานไม่ได้นอน" ไป๋มู่ชิงเหลือบมองไปที่ขาของเธอและถามด้วยความกังวล "ขาของคุณ ... เป็นยังไงบ้าง?"

“ ฉันนั่งรถเข็น แล้วมันดียังไง?”ผู่เหลียนเหยายิ้ม

“ ขอโทษ…….”

"จะขอโทษทำไม ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้ตั้งใจ อยากจะโทษต้องโทษยัยผู้หญิงคนนั้น ไป๋ยิ่งอัน"

ไป๋มู่ชิงไม่คาดคิดว่าเธอจะพูดแบบนี้ เธอรู้สึกขมขื่นเล็กน้อย ทุกคนเชื่อว่าเธอบริสุทธิ์และสามารถให้อภัยเธอได้ แต่หนานกงเฉินปฏิเสธที่จะให้อภัยเธอ

ผู่เหลียนเหยามองไปที่เธอและพูดอย่างใจเย็น "พี่สะใภ้ ฉันเชื่อว่าสักวานพี่ชายก็จะให้อภัยคุณเหมือนกับที่ฉันให้อภัยคุณ"

"ขอบคุณนะ"

ผู่เหลียนเหยายังคงมองไปที่เธอและหลังจากคิดถึงเรื่องนี้เธอก็พูดว่า "ฉันเชื่อว่าคุณต้องสงสัยว่าทำไมฉันถึงต้องการเปิดโปงแผนการชั่วร้ายของไป๋ยิ่งอัน ในความเป็นจริงฉันสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอไม่นานหลังจากที่เธอเข้าไปในบ้านหนานกง และตอนที่พี่ชายป่วยก็ดูแลเขาไม่ดี ยังเกือบทำให้พี่ต้องตายอีก ที่แท้เธอไม่ได้สนใจพี่ชายสักนิด เธอรักแค่ตัวของเธอเอง รักตำแหน่งคุณผู้หญิงตระกูลหนานกง คนแบบนี้ไม่เหมาะสมที่จะเป็นภรรยาของพี่ชายสักนิด ดังนั้น …….”

เธอยิ้มอย่างขมขื่น:"นั่นคือเหตุผลที่ฉันเปิดเผยเธอและปล่อยให้คุณกลับไปหาพี่ชายอีกครั้ง"

"พี่ชายต้องการคุณนะ"ผู่เหลียนเหยาก้าวไปข้างหน้าและจับมือเล็ก ๆ ของไป๋มู่ชิง" ฉันจำได้ว่าก่อนที่จะเข้าไปในบ้านของหนานกง เซิ่งเคอบอกฉันว่าเราอยู่เพื่อปกป้องลูกพี่ชาย คุณในฐานะภรรยาของเขา มีภารกิจเช่นเดียวกับพวกเรา พี่สะใภ้ ต่อไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าทิ้งพี่ชายไปอีกเลยนะ ได้ไหม?”

ไป๋มู่ชิงมองเธอด้วยความประหลาดใจ แต่เธอไม่เคยคาดหวังว่าผู่เหลียนเหยาจะพูดเรื่องนี้กับเธอ

นี่เป็นสาเหตุที่เธอยอมเสี่ยงตายเพื่อเปิดโปงไป๋ยิ่งอันงั้นเหรอ? เธอเป็นคนนอกเธอจะเสียสละครั้งใหญ่เพื่อหนานกงเฉินไปทำไม?

แม้ว่าไป๋มู่ชิงจะรู้สึกงงงวย แต่เธอก็ไม่ได้ถาม แต่ตอบด้วยรอยยิ้ม "แน่นอน"

คำตอบนี้ชัดเจนว่าดูไม่เป็นทางการ ตอนนี้เธอและหนานกงเฉินมาถึงจุดนี้แล้วจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงได้บ้าง? หนานกงเฉินจะให้อภัยเธอได้อย่างไร แม้ว่าหนานกงเฉินจะเต็มใจที่จะให้อภัยเธอล่ะ? พ่อของเธอ ครอบครัวของเธอ ... ภายใต้อุปสรรคมากมายเธอจะกลับไปหาเขาได้อย่างไร?

กลับมาคืนดีกับหนานกงเฉิน? ทั้งชีวิตนี้ยังไงก็เป็นไปไม่ได้!

"เหลียนเหยา คุณต้องการไปห้องน้ำหรือไม่ให้ฉันช่วย" เธอไม่ต้องการจะสนทนาหัวข้อนี้อีก จึงเปลี่ยนเรื่อง

ผู่เหลียนเหยาส่ายหัวและยิ้ม: "ไม่ต้อง ฉันเข้าห้องน้ำเองได้"

“ งั้นฉันออกไปก่อนนะ”

"อื้ม"

ตั้งแต่งานเลี้ยงได้เริ่มต้นขึ้น คุณชายหลินผู้ซึ่งเป็นคนขี้เมาก็รบเร้าให้หนานกงเฉินและเซ่งเคอดื่ม ไป๋มูชิงไปห้องน้ำกลับพบกว่าคุณชายหลินยังชวนให้พวกเขาดื่มอยู่เช่นเคย และหนานกงเฉินเองก็ดุเหมือนว่าจะเริ่มเมาเล็กน้อย

แม้แต่คุณผู้หญิงก็ไม่หยุดพวกเขาในวันสำคัญที่ดีเช่นนี้