ตอนที่ 170
บทที่171 กลับไปกับฉัน
October 22, 2026
ไป๋มูชิงยิ้มอีกครั้ง“หนานกงเฉิน คุณกินอาหารฝรั่งเป็นเพื่อนรักแรกเสร็จแล้ว ไม่มีอะไรทำก็มารังเกียจฉันใช่ไหม”
"ฉันกินอาหารฝรั่งกับเธอก็เพื่อคุยกันเท่านั้น "
"คุยเรื่องอะไร เห็นกันชัดๆอยู่ว่าคุยกันเรื่องความรัก !" ไป๋มู่ชิงจ้องมองเขาและส่ายหัว"วันนี้คุณสองคนกลั่นแกล้งฉันคุณคิดว่ามันสนุกมากเหรอหนานกงเฉิน ฉันไม่เชื่อว่าตาคุณจะบอดหรือสมองจะโง่ขนาดนั้น แม้แต่แสดงละครก็ยังดูไม่ออก ไปสืบหาความจริงที่ผับมันยากนักหรือไง แค่น้ำตาของเธอก็ทำให้คุณรู้สึกสงสารแล้วงั้นเหรอ คุณยอมเชื่อเธอแต่กลับไม่ยอมไปสืบหาความจริงเลยอย่างนั้นสิ?”
"เห็นได้ชัดว่าคุณกำลังวิ่งหนี คุณไม่เต็มใจที่จะตำหนิคนรักของคุณ ดังนั้นคุณจึงยอมรับว่าเป็นความผิดของฉัน จากนั้นแสร้งทำเป็นยกโทษให้ฉันและเอาใจฉัน หน้าซื่อใจคดจริงๆ!" ไป๋มู่ชิงบีบแขนของเขา "ฉันดูคุณออกแล้ว ... ดังนั้นได้โปรดอยู่ห่างจากฉัน!"
"ถ้าเธอมองฉันออกจริงๆ เธอจะไม่เกลียดฉันขนาดนี้" หนานกงเฉินดึงเธอกลับมาอย่างง่ายดายและผลักกลับไปที่รถพลางมองลงมาที่เธอ "ถ้าอย่างขอถามหน่อยคุณหนูไป๋ ฉันโหลกหกเธอไปแล้วจะได้อะไร เธอสามารถให้งานหรือให้อนาคตฉันได้งั้นเหรอ หรือว่าทำให้ฉันหลงใหลคลั่งไคล้เรือนร่างหน้าตาของเธอ"
ไป๋มู่ชิงตบฝ่ามือลงทันที "อย่าแตะต้องตัวฉันนะ!"
"มีผู้หญิงอีกมากมายในโลกที่สวยกว่าและดีกว่าเธอ ทำไมจะต้องหลองว่าชอบเธอ ไม่ใช่เพราะว่าฉันรักเธอหรอกเหรอ?"
"คุณน่ะรักจูจูของคุณ คุณยอมให้เธอหลอกและปกป้องเธอ... !"
"ฉันยอมให้เธอหลอกและปั่นหัวฉันมากขนาดนี้ ยังยอมให้เธอคนนั้นหลอกต่อหน้าฉันอีกงั้นเหรอ" หนานกงเฉินขัดจังหวะเธอ "ความเจ็บปวดในใจและความเสียใจของจูจู ฉันเป็นคนทำ สิ่งที่่เธอทำทั้งหมดก็เพียงเพื่อที่จะกลับมาหาฉัน ฉันให้ในสิ่งที่เธอต้องการไม่ได้ ยังอดทนต่อความผิดพลาดเล็กๆน้อยของเธอไม่ได้อีกเหรอ? "
ไป่มู่ชิงอดไม่ได้ที่จะเริ่มดิ้นรนอีกครั้งและตะโกนว่า "ถ้าอย่างนั้นคุณก็แต่งงานกับเธอไปสิ คุณจะได้ไม่เสียใจและเจ็บปวดและคุณไม่ต้องโทษตัวเอง"
“ แต่ฉันหลงรักคนอื่นแล้ว”
ไป๋มู่ชิงตะลึงไปชั่วขณะและหยุดดิ้นรนเพื่อจ้องมองเขา
เขารักคนอื่นงั้นเหรอ? คือเธองั้นเหรอ?
ไม่ เธอจะไม่ยอมให้เขาหลอกเธอด้วยคำหวานเพียงไม่กี่คำ หลอกให้กลับไปจากนั้นก็จะโดนจูจูของเขาทำร้ายต่างต่างนานา และเพราะเขายังรู้สึกผิดกับอีกฝ่าย
ชีวิตแบบนี้ แม้ว่าเขาจะรักเธอจริง แต่เธอก็ไม่อยากมีชีวิตแบบนี้อีกแล้ว
เธอกัดฟันพลางจ้องเขาและพูดออกมาทีละคำ "แม้ว่าคุณจะคิดว่าฉันเป็นคนไม่มีเหตุผลและไร้ความปรานี แต่ฉันยืนยันคำเดิม ว่าถ้ามีเธอจะไม่มีฉัน มีฉันจะไม่มีเธอ คุณลองคิดเอาเองก็แล้วกัน!"
เธอคิดว่าหนานกงเฉินจะเกลี้ยกล่อมเธออย่างไร้ประโยชน์เหมือนก่อนหน้านี้ แต่ไม่คาดคิดว่าเขาจะดึงเธอกลับเข้าสู่อ้อมแขนโดยไม่คิดและพูดออกมาหนึ่งคำว่า “ตกลง”
"ตกลงหมายความว่ายังไง" หลังจากที่เธองุนงง เธอจึงถามกลับด้วยสีหน้าที่เย็นชา
"มีเธอไม่มีคนนั้น"
"หนานกงเฉิน ฉันไม่ได้ล้อคุณเล่นนะ" ไป๋มู่ชิงไม่เชื่อว่าเขาจะตัดความสัมพันธ์กับจูจูได้ ขณะที่เธอเสนอความคิดนี้ไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะตอบตกลงแม้แต่น้อย
"ฉันไม่ได้ล้อเล่นกับเธอเหมือนกัน" หนานกงเฉินจ้องมองเธออย่างจริงจังและพูดว่า "ไม่กี่วันมานี้ฉันช่วยเธอหางานบริษัทอื่นให้แล้ว ส่วนที่พัก ... วิลล่าที่เคยอยู่นั่นตอนนี้ก็ให้เธอพักอยู่ต่อไปเถอะ”
“ฝันไปเถอะ ... !”
"ฟังฉันพูดให้จบก่อน" หนานกงเฉินจับตัวเธอและเริ่มตื่นเต้น "หลังจากอยู่ข้างนอกมานานแล้ว ถึงเวลาที่เธอต้องย้ายกลับไปที่คฤหาสน์หลังเก่า"
"ฉันไม่เอา!"
“ การได้อยู่คฤหาสน์หลังเก่าเป็นสัญลักษณ์ของตัวตน บางทีเธออาจจะไม่สนใจแต่ฉันไม่สน นอกจากนี้ปัญหาระหว่างเธอกับย่าจะต้องได้รับการสะสางไม่ช้าก็เร็ว การหลีกเลี่ยงจะไม่ช่วยแก้ปัญหา "
แน่นอนไป๋มู่ชิงเข้าใจเรื่องนี้ดี เธอจ้องเขาและถามว่า "แล้วคุณล่ะ คุณกำลังจะย้ายกลับไปที่บ้านหลังเก่าหรือเปล่า"
"ถ้าไม่ล่ะ?"
ไป๋มู่ชิงคิดสักพักแล้วถามว่า "คุณจะไม่ไปเจอคุณหนูจูแล้วอันนี้คุณทำได้จริงๆใช่ไหม"
หนานกงเฉินเงียบไปครู่หนึ่ง แต่ในที่สุดเขาก็ให้คำตอบที่คลุมเครือกับเธอ "ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่"
"พยายามอย่างเต็มที่งั้นเหรอ ... " ไป๋มู่ชิงแทบไม่หายใจและต่อยเขาด้วยความโกรธ "พูดมาได้ตั้งนานก็เหมือนไม่ได้พูดอะไร ฉันว่าที่คุณโยนฉันกลับไปบ้านหลังเก่าก็เพราะว่าจะฉันจะได้ไม่ไปขัดขวางคพวกคุณสวีทหวานกันที่วิลล่า หนานกงเฉินทำไมคุณถึงหน้าด้านขนาดนี้นะ ... "
หนานกงเฉินคว้าข้อมือของเธอด้วยความโกรธ "ฉันบอกว่าจะพยายามไม่เจอเธอ แต่ยังไงฉันก็ยังเป็นเพื่อนและอาศัยอยู่ในเมืองเดียวกัน จะไม่เจอกันตลอดไปได้ยังไง"
“ แล้วทำไมคุณไม่ส่งเธอไปต่างประเทศล่ะ”
"ไป๋มู่ชิง คำขอของเธอมันมากเกินไปแล้วนะ!"
"มากเกินไปยังไง คุณก็ทำแบบนี้กับหลินอันหนานไม่ใช่หรือไง"
“ เธอแตกต่างจากหลินอันหนาน!”
“ เธอกับหลินอันหนานนแตกต่างกันแน่นอน เธอเป็นรักแรกพบที่ไม่อาจละทิ้งได้ เธอ ... ”
“ เธอสัญญากับฉันว่าจะปรับปรุงตัวใหม่ จะไม่ทำอะไรให้กระทบกับความสัมพันธ์ของเราสองคนแล้ว เธอจะใจกว้างสักหน่อยไม่ได้เหรอ”
"ฉันไม่เชื่อว่าเธอจะกลับเนื้อกลับตัว!" ไป๋มู่ชิงยิ้มเยาะ
ในตอนแรกเธอสัญญามาตลอดว่าเธอจะไม่คิดไม่ดีเกี่ยวกับหนานกงเฉิน จะไม่ทำลายความสัมพันธ์ของเขาทั้งสอง แต่สุดท้ายนั้น?ยังไม่ทันที่จะลงมือทำถึงขนาดทำร้ายร่างกายตัวเอง
คนที่โหดร้ายกับตัวเองขนาดนี้จะยอมแพ้ให้กับหนานกงเฉินง่ายๆได้อย่างไร เธอไม่มีทางเชื่อ!
ไป๋มู่ชิงจะไม่กลับไปที่คฤหาสน์หลังเก่าหรือวิลล่าหลังเนั้น เมื่อเธอแยกทางกับหนานกงเฉินที่ริมแม่น้ำ เธอก็กลับไปที่บ้านของซูซี่ เพียงแต่อารมณ์นั้นไม่ได้ดีเเหมือนเช่นตอนที่ออกไป
“ เธอยังหางานอยู่หรือเปล่า?” ซูซี่ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาและพลิกดูนิตยสารหันหน้ามาถามเธอ
ไป่มู่ชิงจ้องไปที่เธอ "ถ้าเป็นเธอ เธอจะทำยังไง?"
"อะไร" ซูซี่รู้สึกงงงวย
ไป๋มู่ชิงส่ายหัวและยิ้มอย่างขมขื่น "ช่างเถอะ จากนิสัยของเธอแล้วคงจะไม่เห็นด้วย"
หลังจากพูดเสร็จเธอก็เข้าไปในครัวเพื่อหาอะไรกิน
เช้าวันรุ่งขึ้น ไป๋มู่ชิงถูกปลุกด้วยเสียงโทรศัพท์เธอขยี้ตาแล้วเดินไปที่ห้องนั่งเล่น
เนื่องจากวันนี้ซูซี่มีฝึกซ้อมเช้า จึงออกจากบ้านไปตั้งแต่เช้า ไป๋มู่ชิงรับสายโทรศัพท์โดยไม่คิดอะไร เมื่อเธอได้ยินเสียงของหนานกงเฉินจากอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ เธอจึงอยากวางสายโดยอัตโนมัติ
"เดี๋ยวก่อน" หนานกงเฉินขัดจังหวะเธอ
"มีอะไร" ไป๋มู่ชิงพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดี "ถ้าคุณจะมาชวนฉันกลับไป งั้นก็ไม่ต้อง อะไรที่ฉันอยากจะพูดฉันพูดไปหมดแล้วในคืนนั้น"
"ฉันมาเตือนเธอให้นึกถึงสิ่งหนึ่ง" หนานกงเฉินกล่าวว่า "การขาดงานเกินสามวันถือเป็นการลาออกโดยอัตโนมัติวันนี้เป็นโอกาสสุดท้ายของเะอ เธอคิดเอาเองละกัน"
"ขอบคุณ แต่ฉันได้ยื่นใบลาออกแล้ว" ไป๋มู่ชิงวางสายหลังจากพูด
หลังจากวางสายโทรศัพท์ไป๋มู่ชิงก็เห็นโน้ตที่วางทิ้งไว้ เป็นใบปลิวโรงเรียนอนุบาลสองแห่งกับเบอร์โทรศัพท์ของผู้อำนวยการโรงเรียนที่ซูซี่ทิ้งไว้ให้ ให้เธอหาเวลาไปสัมภาษณ์ในวันนี้
จะว่าไปแล้วการสัมภาษณ์นั้นเป็นเพียงฉากบังหน้าเท่านั้น คนที่มีเส้นสายอย่างซูซี่ เพียงแค่ทำให้เข้าไปเป็นครูศิลปะมันไม่ได้เป็นปัญหาอะไรเลย
เธอเริ่มล้างหน้าแปรงฟัน ทำอะไรกิน จากนั้นก็ออกไปโดยเตรียมเอกสารไว้ล่วงหน้า
สิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็คือหลังจากที่เธอพบผู้อำนวยการและส่งข้อมูลของเธอไปแล้ว ผู้อำนวยการก็เหลือบมองไปที่ชื่อของเธอและปิดเอกสารนั้นจ้องมองเธอด้วยสีหน้ารู้สึกผิด "ขอโทษนะคะคุณไป๋ ที่นี่ไม่รับครูที่ไม่มีใบรับรองวุฒิครูอนุบาล เบื้อบนจะต้องตรวจสอบ"
"ผู้อำนวยการหลิวคะ ฉันได้รับการแนะนำจากซูซี่และเธอก็พูดอย่างชัดเจนว่า ... "
"ขอโทษด้วยนะคะ ทางเราผิดเอง ขอโทษด้วยที่ทำให้คุณเสียเวลา"
เมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้ตั้งใจที่จะเปลี่ยนใจไป๋มู่ชิงก็อดไม่ได้ที่จะอยู่ห่าง ๆ เธอจึงออกจากห้องทำงานของผู้อำนวยการและเดินไปที่ประตู
ขณะที่เธอเดินไปที่ประตูเธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและโทรหาซูซี่ สายของซูซี่ไม่ว่าง แต่เธอก็โทรกลับมาประโยคแรกที่พูดก็คือ "การสัมภาษณ์ไม่สำเร็จเหรอ?"
"ใช่ เธอบอกว่าเธอหาโรงเรียนอนุบาลให้ฉันได้ไม่ใช่เหรอ" ไป๋มู่ชิงพูดด้วยสีหน้าเศร้าหมอง
"ใครทำให้อิทธิพลของฉันน้อยกว่าคนนั้นของบ้านเธอล่ะ" ซูซี่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ "ผู้อำนวยการหลิวโทรหาฉันเมื่อกี้และขอโทษ สุดท้ายถึงจะมาบอกฉันว่ามีคนขู่พวกเธอไม่ให้รับเธอเข้าทำงาน ส่วนเรื่องที่ว่าเขาคือใครนั้นฉันคิดว่าเธอคงรู้ดีที่สุดนะ "
ไป๋มู่ชิงกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ เมื่อเธอได้ยินคำพูดของซูซี่
มีใครอีกบ้างนอกจากหนานกงเฉิน ไอ้บ้านี่!
เขาต้องการทำอะไร? จะใช้วิธีนี้บังคับให้เธอยอมรับเงือนไขงั้นเหรอ? น่าขยะแขยงจริง!
เธอกัดฟันแน่นและไปที่โรงเรียนอนุบาลที่สองด้วยท่าทีว่าจะลองดู แต่ผู้อำนวยการก็ยังปฏิเสธเธอด้วยท่าทีสุภาพและแน่วแน่
หลังจากที่เธอออกมาจากโรงเรียนอนุบาล ไป๋มู่ชิงนั่งอยู่ข้างถนนด้วยความงุนงงลุกขึ้นและนั่งแท็กซี่ไปยังบริษัทหนานกงกรุ๊ป
เธอลงจากรถและเดินไปที่ลิฟต์ผ่านล็อบบี้ที่ชั้น 1 ประตูลิฟต์เปิดออกและมีร่างที่คุ้นเคยเดินออกมาข้างในนั่นคือจูจู
ไป๋มู่ชิงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แต่เธอไม่ได้ตั้งใจจะทักทายจูจู แต่จูจูหยุดไม่ให้เธอเข้าไปในลิฟต์และพูดกับเธออย่างรู้สึกผิดว่า "มู่ชิง เราคุยกันได้ไหม"
ไป๋มู่ชิงหันกลับมามองใบหน้าของเธอ:"คุณกำลังพูดถึงอะไร พูดคุยเกี่ยวกับการกระทำอันรุ่งโรจน์ของคุณกับ หนานกงเฉินงั้นเหรอ?
จูจูมองไปรอบ ๆ และพูดว่า "พวกเราไปนั่งร้านกาแฟกันได้ไหมคะ ฉันจะเลี้ยงกาแฟคุณเอง ถือว่าเป็นการขอโทษที่เสียมารยาท"
เธอพูดด้วยความจริงใจ แต่ในสายตาของไป๋มู่ชิงนั้นเจ้าเล่ห์และน่าขยะแขยง ตราบใดที่เธอคิดว่าเธอนอนอยู่ในอ้อมแขนของหนานกงเฉินอย่างฟูมฟาย ไป๋มู่ชิงรู้สึกไม่ขยะแขยงเป้นอย่างมาก เธอไม่เคยเห็นคนหน้าซื่อใจคดขนาดนี้มาก่อนเลย
"คุณไม่จำเป็นต้องขอโทษ ถ้าคุณรู้สึกเสียใจสำหรับฉันจริงๆคุณก็ไม่มาวนเวียนอยู่ต่อหน้าฉันอีก"
"มู่ชิง ฉันจริงใจ" จูจูจับข้อมือของเธอและรั้งเธออีกครั้ง "แค่กาแฟหนึ่งแก้วขอร้องคุณล่ะ ให้เราไปจากเฉินและบริษัทอย่างสบายใจได้ไหมคะ"
เธอกำลังจะออกจากบริษัท ทิ้งหนานกงเฉินงั้นเหรอ? ไป๋มู่ชิงเหลือบมองไปที่จูจูและเดินตามเธอไป
จูจูเดินนำเธอไปที่มุมหนึ่งของร้านกาแฟ และสั่งกาแฟด้วยตัวเอง
ไป๋มู่ชิงพูดขึ้นอยากไม่อดทน"มีอะไรก็รีบพูดเถอะ ฉันมีธุระ"
จูจูปิดเมนู มองไปที่เธอแล้วพูดว่า "มู่ชิง เฉินบอกฉันว่าตอนนี้เขารักคุณและเขาไม่ได้วางแผนที่จะหย่ากับคุณในชีวิตนี้ ... "
ไป๋มู่ชิงไม่คาดคิดว่าจู่ๆเธอจะหันมาพูดแบบนี้ คิดว่าเธอเรียกตัวเองมาที่นี่เพื่ออวดความสัมพันธ์กับหนานกงเฉินและอวดว่าเธอยังทำงานอยู่ในบริษัทหนานกงกรุีป แต่เธอไม่คาดคิดว่า .. . ….
“ แล้วไง” เธอยังไม่กล้าจ้องหน้า
“ ก่อนหน้านี้ฉันใจแข็งเกินไป ฉันคิดว่าฉันจะเอาเฉินกลับมาได้ด้วยวิธีการเล็ก ๆ น้อย ๆ หลังจากทำงานหนักมา 2-3 วัน ฉันพบว่าเฉินไม่ได้รู้สึกอะไร เขาบอกฉันเป็นการส่วนตัวด้วยซ้ำว่าเขารักคุณและคุณทำให้ฉันยอมแพ้วันนี้ฉันมาเพื่อที่จะขอลาออก"จูจูพูด ขณะที่เธอพูดดวงตาก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีแดง
ไป๋มู่ชิงหัวเราะเยาะ "คุณคิดออกแล้วเหรอ เธอยังมีช่วงเวลาที่คิดออกด้วยเหรอ"
จูจูพยักหน้า "ฉันไม่ยอมแพ้ตั้งแต่แรก แต่เฉินบอกฉันเป็นการส่วนตัวว่าเขาไม่รักฉัน ดังนั้นฉันจึงยอมแพ้"
“ เมื่อวานคุณไม่ได้กินอาหารฝรั่งด้วยกันเหรอ?”
"เมื่อวาน ... มันเป็นอาหารอำลา ฉันขอให้เฉินไปกับฉันในมื้อสุดท้าย" จูจูกล่าวขอโทษ "มู่ชิง ฉันขอโทษสำหรับการกระทำโง่ ๆ ที่ฉันทำกับคุณก่อนหน้านี้ ฉันหวังว่าคุณจะยกโทษให้ฉัน ได้ไหม? "
"ฉันไม่ยกโทษให้คุณ มันสำคัญเหรอ?" ไป๋มู่ชิงงงงวย เธอไม่เข้าใจเจตนาเดิมของเธอที่จะขอโทษจริงๆมันไม่จำเป็นเลยใช่ไหม หากเป็นเงินทุนของ หนานกงเฉิน ก็ไม่จำเป็น หนานกงเฉินไม่เคยทำอะไรด้วยความยินยอมของเธอ แม้ว่าจะให้ทั้งกรุ๊ปกับผุ้หญิงคนนี้ เธอก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดอะไร
“ แน่นอนว่ามันสำคัญ เฉินเป็นเพื่อนคนเดียวของฉันในเมืองซี และคุณก็เป็นภรรยาของเขา ฉันหวังว่าเราจะได้อยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขเหมือนเพื่อนในอนาคต” จู่ ๆ จูจูก็ยิ้มเจื่อนๆ“ พูถ้าพูดคุณคงหัวเราะเยาะฉัน ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมเฉินถึงชอบคุณ นิสัยของคุณทำให้คนชอบได้จริงๆ ไม่แสดง ไม่เจ้าแผนการ แต่ก็ไม่อ่อนแอ ฉันชอบเป็นเพื่อนกับคนแบบนี้ "
"ฉันยอมรับสิ่งนี้" ไป๋มู่ชิงยิ้มอย่างเย้ยหยัน: "ไม่ว่าคุณจะตีกรอบฉันอย่างไร ฉันไม่เคยคิดที่จะทำร้ายคุณเพราะฉันรู้ว่าหนานกงเฉินไม่ได้โง่ขนาดนั้น ไม่ช้าก็เร็วเขาจะมองทะลุทุกอย่าง"
"ใช่ ฉันหลงว่าตัวเองฉลาดเกินไ"
"สำหรับความเป็นเพื่อนขอไม่เอาละกัน พวกเราเดินคนละเส้นทาง" ไป๋มู่ชิงจิบกาแฟที่พนักงานเสิร์ฟ รสชาติดั้งเดิมขมจนลิ้นของเธอกระตุกซึ่งดูเหมือนจะเตือนเธอว่าผู้หญิงตรงหน้า เธอไม่ควรวางใจ
"พอนานไปเราจะกลายเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน" จูจูยิ้มและพูดว่า "อันที่จริงฉันคิดออกแล้ว เฉินอาจจะรู้สึกขอบคุณฉันเท่านั้นไม่ใช่ความรัก หลังจากนั้นฉันก็ช่วยเธอกลับมา แต่มันยังไม่พอ มันตลกดีฉันลืมทุกอย่างเกี่ยวกับปีนั้นไปแล้ว "
ไป๋มู่ชิงมองเธออย่างไม่สบอารมณ์ ไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะสนทนากับเธอที่นี่ หรือไม่สนใจที่จะสนทนา
"ส่วนใหญ่เป็นเพราะตอนนั้นฉันยังเด็กเกินไป ตอนนั้นฉันอายุประมาณหกหรือเจ็ดขวบ ฉันจำอะไรไม่ได้หลายอย่าง" จูจูก็ถามอย่างสงสัย: "จริงสิ ตอนคุณหกเจ็ดขวบทำอะไรไปบ้างคุณจำได้ไหม "
ไป๋มู่ชิงเหลือบมองเธอ "คุณถามแบบนี้ไปทำไม?"
"เปล่า ฉันแค่อยากรู้เฉยๆ มีฉันคนเดียวที่โง่หรือเปล่า"
ในที่สุดไป๋มู่ชิงก็ลุกขึ้นจากโซฟามองลงไปที่เธอแล้วพูดว่า "คุณหนูจู อย่าเสียเวลาหาหัวข้อการพูดคุยเลย พวกเราไม่เหมาะที่จะเป็นเพื่อนกันหรอกค่ะ"
เมื่อเธอต้องการมาจูจูจะพูดคุยเกี่ยวกับสิ่งต่างๆในวัยเด็กของเธอ เพียงเพื่อหาหัวข้อสนทนากับเธอตามวัตถุประสงค์ อย่างไรก็ตามเธอไม่ชอบสิ่งนี้ การทำความรู้จักแบบนี้มันเหนื่อยและน่าเบื่อเกินไป
หลังจากไป๋มู่ชิงจากไปจูจูก็จิบกาแฟและรอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อยๆจางลง
หลังจากออกมาจากร้านกาแฟ ไป๋มู่ชิง ก็ตรงไปที่ห้องทำงานของหนานกงเฉินที่ชั้นบนสุด
เธอผลักประตูและเดินเข้าไปโดยไม่เคาะ เธอมองไปรอบ ๆห้องทำงาน แต่ในที่สุดก็เห็นหนานกงเฉินที่โต๊ะอาหาร เขาวางมือไว้รอบหน้าอกและมองไปที่เธออย่างสงบคำแรกที่เขาบอกเธอคือ "มาแล้ว"
ไป๋มู่ชิงเหลือบมองอาหารสำหรับสองคนบนโต๊ะและจ้องมองเขา"หนานกงเฉิน คุณจะการทำอะไร?"
"นั่งทานอาหารก่อนและฉันจะบอกเธอว่าฉันต้องการทำอะไร" หนานกงเฉินชี้ไปที่อาหารบนโต๊ะด้วยคางของเขา
ไป๋มู่ชิงกล่าวว่า "ฉันไม่มีอารมณ์จะกิน"
"มันเป็นแค่งานไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้น"หนานกงเฉินลุกขึ้นเดินไปหาเธอและบังคับให้เธอนั่งลงที่โต๊ะ "วันนี้ฉันขอให้พี่หูทำปีกไก่ต้มโค้กที่เธอชื่นชอบให้ลอง"
"ฉันไม่กิน!" ไป๋มู่ชิงผลักข้าวต่อหน้าเขาอย่างรำคาญ ชามลายครามตกลงบนพื้นโครมครามและข้าวก็กระจัดกระจายไปทั่วพื้น
นี่เป็นครั้งแรกที่ไป๋มู่ชิงที่ซึ่งโมโหจนทุบโต๊ะอาหารถึงกับผงะจากนั้นก็เหลือบมองไปที่หนานกงเฉินอย่างรวดเร็ว เมื่อพบว่าเขาไม่โกรธ เธอาก็หันหน้าหนีและไม่สนใจเขา
ไม่เพียงแต่ หนานกงเฉินจะไม่โกรธ แต่ด้วยอารมณ์ที่ดีเขาหยิบชามเปล่าอีกใบขึ้นมาและเติมชามข้าวให้เธอเขาวางไว้ตรงหน้าเธอและพูดว่า "กินให้อิ่มก่อนจะได้มีแรงโกรธ เด็กดี กินข้าวก่อนนะ”
"อะไรนะ อยากให้ฉันป้อนเธอเหรอ?" หนานกงเฉินเลิกคิ้วเมื่อเห็นเธอนิ่ง
ไป๋มู่ชิงเงยหน้าขึ้นและจ้องไปที่เขา ดวงตาของเธอแดงก่ำด้วยความโกรธ "หนานกงเฉิน คุณต้องการอะไรกันแน่คุณคิดว่าแค่รวยก็เจ๋งแล้วเหรอ สามารถคลุมท้องฟ้าด้วยมือเดียวเหรอ คุณจะบีบให้ฉันตายก่อนถึงจะพอใจใช่ไหม ? "
หนานกงเฉินส่ายหัวดึงเก้าอี้แล้วนั่งลงจับมือเล็ก ๆ ของเธอพลางหายใจเบา ๆ "แม้แต่ปล่อยให้เธอหิวฉันยังทำไม่ได้เลย แล้วจะฆ่าเธอได้ลงคอยังไง?"
เขาเล่นกับแหวนหยกฝังทองคำที่นิ้วนางอย่างระมัดระวัง ดูเหมือนจะเตือนเธอว่าแหวนที่ถอดไม่ได้นี้ถูกกำหนดให้เป็นภรรยาของเขาและไม่ว่าเธอจะต้องการหลบหนีอย่างไรมันก็เป็นความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
“ แล้วทำไมคุณถึงทำแบบนี้” ไป๋มู่ชิงบ่นอย่างโกรธ ๆ