ตอนที่ 186
บทที่187 อุบัติเหตุทางรถยนต์
October 22, 2026
ไป๋มู่ชิงขับรถไปบนถนนด้วยความเร็วสูงสุดพลางน้ำตาที่ไหลริน
เธอยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาด้วยแขนเสื้อ ในที่สุดการมองเห็นของเธอก็ชัดเจนสักที
เธอจำสิ่งต่างๆ ตอนอายุเจ็ดขวบไม่ได้ แต่เธอรู้สึกคุ้นเคยเมื่อได้ยินสิ่งที่หนานกงเฉินพูด หลังจากเมื่อครู่ที่สองแม่ลูกพูดแบบนั้น เธอก็ยิ่งรู้สึกคุ้นเคยมากยิ่งขึ้น
เธอไม่เคยคิดว่าคนที่ช่วยชีวิตหนานกงเฉินจะเป็นตัวเธอเอง และหนานกงเฉินยังกลับมาที่เมืองเหยียนเพื่อตามหาเธอ
มิน่าเล่าก่อนหน้านี้ที่ไปธุระที่เมืองเหยียน หนานกงเฉินถึงไปที่สวนบ้านตระกูลจู น่าแปลกที่มีสวนตั้งมากมายหนานกงเฉินกลับไม่ซื้อ แต่ตั้งใจจะซื้อสวยตระกูลจูเอาไว้
รถขับเร็วขึ้นเล็กน้อยและเพื่อให้สายตาของเธอชัดเจนยิ่งขึ้น เธอใช้มือเช็ดน้ำตาออกไป ความคิดในสมองไหลเวียนไปทีละเหตุการณ์ในอดีต
เธอยังจำได้ว่าเธอเห็นรูปถ่ายในวัยเด็กของเธอในอพาร์ตเมนต์ของหนานกงเฉิน ในตอนนั้นเธอถามเขาว่าทำไมถึงมีภาพนี้ แต่เขากลับตอบเธอว่า ก็แค่ผู้หญิงที่โหดร้ายคนหนึ่ง
ในตอนนั้นเพราะเธอกลัวว่าหนานกงเฉินจะรู้ความจริงเกี่ยวกับการแลกเปลี่ยนตัวกับไป๋ยิ่งอัน เธอจึงเลือกที่จะไม่ถามอะไรหรือคิดเกี่ยวกับสิ่งใดเลย เธอรู้สึกว่าเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ในรูปถ่ายดูเหมือนเธอ เมื่อเธอยังเป็นเด็ก
ลองคิดดูสิว่าถ้าเธอบอกเขาว่าหญิงสาวในรูปถ่ายคือตัวเธอเอง บางทีตอนจบอาจจะไม่ใช่อย่างที่เธอเป็นในวันนี้ แต่เธอไม่ได้ทำแบบนั้นตั้งแต่แรก เธอก็พลาดโอกาสครั้งแล้วครั้งเล่า!
โชคดีที่ตอนนี้ยังไม่สายไปที่จะรู้ความจริง
เธอทั้งร้องไห้และหัวเราะในเวลาเดียวกัน เธอดีใจที่เธอคือผู้หญิงที่หนานกงเฉินกำลังจะแต่งงานด้วย เธอดีใจที่สามารถรักษาโรคประหลาดของหนานกงเฉินได้ เธอดีใจมากยิ่งขึ้นที่ในที่สุดเธอก็ไม่ต้องถูกบังคับให้แยกจากหนานกงเฉิน ในที่สุดเธอก็สามารถอยู่กับหนานกงเฉินไปตลอดชีวิต
ในขณะนี้เธอคิดว่าหลังจากที่เธอและหนานกงเฉินมีดีขึ้น ไม่ว่าเขาจะเชื่อหรือไม่ก็ตามเธอต้องบอกเขาเกี่ยวกับลูกสาวของเธอ และขอให้เขาออกหน้าเพื่อตามหาเบาะแสของลูกสาว บางทีเขาอาจจะตามหาเด็กได้ดีกว่าเฉียวซือเหิงหรือเปล่านะ?
"เฉิน คุณต้องฟื้นขึ้นเร็วๆ นะ ฉันมีเรื่องจะพูดกับคุณ" เธอพูดในใจอย่างเงียบ ๆ
รถคันดังกล่าวเลี้ยวเข้าสู่ถนนที่นำไปสู่คฤหาสน์หลังเก่าของตระกูลหนานกง รถเริ่มน้อยลง จู่ๆ ไป๋มู่ชิงก็มองเห็นรถของจูจูในกระจกมองหลัง
เขาตามมาเพื่ออะไร? หรือจะมาขัดขวางไม่ให้เธอกลับไปที่คฤหาสน์หลังเก่า?
ไป๋มู่ชิงเหยียบคันเร่ง
ด้านหลัง จูจูปล่อยมือขวา ในขณะที่เร่งความเร็วและหยิบโทรศัพท์ที่ดังตลอดเวลาหลังจากกวาดปุ่มรับสายเขาก็พูดอย่างโกรธ ๆ "ไป๋มู่ชิงอยู่ตรงหน้าฉันและไปทางถนนหัวตง ฉันจะทำยังไงดี? "
บุคคลที่อยู่อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์เงียบไปสองสามวินาทีและพูดว่า "คุณแค่ต้องไล่ตามเธอให้เร็วที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งในส่วนอ่าวคุณต้องพยายามทำให้เธอขับรถเร็วขึ้น"
“โอเค ฉันเข้าใจแล้ว”
จูจูกัดริมฝีปากแน่นและเร่งความเร็วทีละนิด
เธอไม่มีเวลาขับรถมากนัก ดังนั้นทักษะการขับรถของเธอจึงไม่ค่อยดีนัก ขาทั้งสองข้างสั่นแต่เพื่อความอยู่รอดของเธอเอง เธอจึงต้องกัดฟันอดทนต่อไป!
ไป๋มู่ชิงไม่คาดคิดว่าจูจูจะไล่ตามตัวเองตลอดทางเช่นนี้ และยังบีบแตรใส่อีกด้วย
เธอไม่รู้ว่าจูจูต้องการทำอะไร เขาพยายามจะหยุดเธอหรือไม่? ไม่มีทาง เธอให้โอกาสนี้กับเขาไม่ได้ เธอเพิ่มความเร็วในการขับรถต่อไปไม่ยอมให้เขาแซงเธอไปได้
จากตัวเมืองไปยังคฤหาสน์เก่าของตระกูลหนานกงหากใช้ความเร็วปกติต้องใช้เวลาอย่างน้อยสี่สิบนาที หลังจากสิบห้านาทีของการขับรถไปตามทาง ไม่เพียงแต่มีเสียงแตรดังอยู่ข้างหลังเธอเท่านั้น แต่ยังมีเสียงตะโกนอย่างกังวลของ จูจูอีกด้วย"มู่ชิง อย่าทำแบบนี้คุณหยุดและฟังฉันอธิบาย ... มู่ชิง .. .!”
ไป๋มู่ชิงไม่สนใจเธอ แต่เหลือบมองเธอในกระจกมองหลังและพบว่าเขาตะโกนออกมาจากหน้าต่างรถจริงๆ แม้ว่าเธอจะไม่ได้ยินสิ่งที่เธอเรียก แต่เธอก็เดาได้
ผู้หญิงคนนี้ทำอะไรไม่เคยคิดถึงชีวิตของตัวเองเลยจริงๆ
แน่นอนว่าไป๋มู่ชิงไม่หยุดที่จะฟังและเร่งความเร็วรถขณะไล่ล่าเธอ
มีถนนโค้งเลียบชายฝั่งสั้น ๆ อยู่ข้างหน้าซึ่งเป็นส่วนที่เกิดอุบัติเหตุบ่อย ทุกคนจะชะลอความเร็วเมื่อผ่านสถานที่แห่งนี้ อย่างไรก็ตามไป๋มู่ชิงไม่สามารถชะลอรถได้เลยเพราะกำลังโดนจูจูตามล่าอยู่
เธอประคองพวงมาลัยและเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วตามทางโค้ง ทุกอย่างเป็นไปอย่างเรียบร้อย ทันใดนั้นสุนัขสีน้ำตาลตัวใหญ่ก็วิ่งออกมาจากด้านข้างของภูเขา ไป๋มู่ชิงตกใจมากเพื่อหลบสุนัขตัวนั้นเธอจึงหักพวงมาลัยโดยสัญชาตญาณ รถเสียการควบคุมและไปชนเข้ากับภูเขา
ด้วยเสียงดัง "ปัง" พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ไม่สามารถควบคุมได้ของไป๋มู่ชิง หลังจากชนเข้ากับภูเขา รถก็กลิ้งตกลงไป
ที่ด้านล่างของภูเขาเป็นทางลาดชันของหน้าผาสูง 20 เมตรและรถก็กลิ้งตกลงไปอย่างรวดเร็ว ไป๋มู่ชิงเพียงรู้สึกว่าท้องฟ้ากำลังหมุน เธอกรีดร้องขึ้น"เฉิน! ช่วยฉันด้วย! "
ในเวลาต่อมาเธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดอย่างมากที่ศีรษะของเธอและสติของเธอก็พร่ามัวในขณะนี้สิ่งสุดท้ายที่สะท้อนอยู่ในเปลือกตาของเธอคือน้ำทะเลสีฟ้าที่ปั่นป่วน เธอรู้ว่าครั้งนี้เธอจะต้องตาย .. .
จูจูมองดูรถของไป๋มู่ชิงที่กลิ้งอยู่ใต้หน้าผา เธอชะลอรถอย่างรวดเร็วจากนั้นก็หยุดที่ข้างทาง
"มู่ชิง ... " เธอพึมพำสองคำด้วยเสียงต่ำสักพักจากนั้นก็เริ่มกรีดร้อง "มู่ชิง ... ช่วย ... ช่วยด้วย ...! "
จากนั้นเธอก็กลัวจนเป็นลมล้มพับไป!
แม้ว่าเธอจะโหดร้ายถึงเพียงไหน แม้ว่าเธอต้องการจะเอาคืนหนานกงเฉิน แต่เธอไม่เคยก่อคดีฆาตกรรมมาก่อนและเธอก็ไม่มีความกล้าที่จะทำมัน!
นี่เป็นครั้งแรกที่รถของไป๋มู่ชิงชนเข้ากับภูเขาและกลิ้งตกหน้าผา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็น!
ข่าวอุบัติเหตุทางรถยนต์ของไป๋มู่ชิงได้ไปถึงหูของคุณหญิง เธอไม่ได้มีความเศร้าโศกเสียใจแม้แต่น้อย มีเพียงแค่ความรู้สึกประหลาดใจเพียงเท่านั้น
แม้ว่าเธอจะไม่ชอบไป๋มู่ชิง แต่เธอก็เป็นหญิงสาวของตระกูลหนานกง คุณหญิงทำได้เพียงฝากให้พี่เหอจัดการกับเรื่องนี้
หลังจากที่จูจูถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาลเพราะตกใจมาก ไม่รู้ว่าเธอกลัวจริงๆ หรือจงใจหนีจากความเป็นจริง เธอนอนอยู่บนเตียงและตื่นขึ้นมา แม้แต่ตำรวจก็มาหาเธอเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น
เมื่อตำรวจเห็นเธอเป็นเช่นนี้เขาจึงต้องพูดว่า “งั้นคุณจูพักผ่อนก่อนแล้วเราจะกลับมาในบ่ายวันนี้”
นายตำรวจหันกลับมาและเดินไปที่ประตูห้องผู้ป่วย คุณหญิงที่กำลังจะเดินเข้าไปด้านในเมื่อเธอเห็นนายตำรวจเธอจึงหยุดและถามว่า "การสอบสวนเป็นอย่างไร มีใครหาเจอไหม"
นายตำรวจส่ายหัวและหันไปมองจูจูบนเตียงในโรงพยาบาล "เราได้รับเครื่องบันทึกการขับขี่จากรถของคุณจูแล้วและโดยพื้นฐานแล้วเราสามารถตัดสินได้ว่าคุณไป๋ถูกตายเพราะขับขี่โดยประมาทครับ "
“คุณหมายความว่าอะไร คุณไป๋ตายแล้วเหรอ?” คุณหญิงมีท่าทีตกใจ
คุณตำรวจพยักหน้า "รถระเบิดภายในไม่กี่นาทีหลังจากที่พลิกคว่ำ ผมคิดว่าคุณไป๋เธอ ... "
"คุณหมายถึงยังไม่พบศพของเธองั้นเหรอคะ? "
"ใช่ครับ พวกเรากำลังพยายามค้นหาอย่างเต็มที่ ขณะนี้สามารถกู้ซากรถขึ้นมาได้แล้ว แต่คุณไป๋เธอ ...ขณะนี้ยังตามหาไม่พบครับ" นายตำรวจหยุดชั่วคราวและพูดอย่างใจเย็น "คุณหญิง อย่ากังวลไปเลยครับ พวกเราจะขยายพื้นที่ในการตามหาน่าจะพบศพของคุณไป๋เร็วๆ นี้แน่นอนครับ"
คุณผู้หญิงพยักหน้าแล้วกล่าวว่า "คุณตำรวจ หากพวกคุณพบคุณไป๋แล้ว ช่วยเก็บรักษาแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอให้หน่อยนะคะ แหวนวงนั้นมีความสำคัญมากสำหรับตระกูลหนานกงของฉัน"
เห็นได้ชัดว่าตำรวจไม่ได้คาดหวังว่าเธอจะยังคงนึกถึงแหวนของตระกูลในเวลานี้ ความประหลาดใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาและเขาพยักหน้า "คุณหญิงได้โปรดวางใจ พวกเราจะดูให้ครับ"
"คุณย่า ... " ผู่เหลียนเหยาจับมือคุณหญิงแล้วเขย่าเล็กน้อย "ตอนนี้ศพของพี่สะใภ้สำคัญกว่านะคะ อย่าเพิ่งไปสนใจแหวนเลย"
"เธอจะเข้าใจอะไร" คุณหญิงมองไปด้านข้างแล้วพูดกับตำรวจว่า "ถ้าอย่างนั้นคุณไปทำธุระต่อเถอะ ต้องหาศพกลับมาให้พวกเราให้ได้นะคะ"
"ครับ แน่นอน" นายตำรวจหันหลังและออกจากประตูห้องไป
ผู่เหลียนเหยามองไปที่คุณหญิงพลางก้มหน้าอย่างรู้สึกผิด "ขอโทษนะคะคุณย่า ฉันแค่ ... "
คุณหญิงไม่ได้ตำหนิอะไรเธอ แต่ก้าวเข้าไปในห้องและยืนอยู่หน้าเตียงของจูจูพลางพูดว่า"เลิกแสดงได้แล้ว ลุกขึ้น"
จูจูลืมตาขึ้นจริง ๆ น้ำตาเอ่อคลอในดวงตาของเธอทันที จ้องมองไปที่คุณหญิงและพูดว่า "คุณหญิง ฉันไม่ได้ตั้งใจทำร้ายมู่ชิงและฉันไม่ได้ตั้งใจไล่เธอ ฉัน..."
"เอาล่ะ ฉันไม่สนใจว่าไป๋มู่ชิงจะตายหรือไม่ สิ่งที่ฉันสนใจตอนนี้คือแหวนที่อยู่ในมือของเธอ สามารถเรียกคืนมาได้หรือไม่" คุณหญิงกล่าวอย่างเคร่งขรึม "ถ้าเธอหาแหวนไม่เจอ เธอกับเฉินจะไม่สามารถแต่งงานกันได้ เข้าใจไหม "
จูจูมองไปที่เธอด้วยความประหลาดใจ น้ำตาไหลลงมา เธอไม่เคยสังเกตเห็นแหวนนิ้วนางของไป๋มู่ชิงและไม่รู้ว่ามันสำคัญแค่ไหน แต่เมื่อพูดอย่างนั้นเธอก็จะทำ แม้ว่าเธอจะรู้ว่าแหวนมีความสำคัญในสถานการณ์นั้นก็ตาม
อย่างไรก็ตามถ้าตอนนั้นไม่ใช่ไป๋มู่ชิงที่ตาย ก็ต้องเป็นเธอที่ตาย เธอต้องเลือกให้ไป๋มู่ชิงตายแน่นอน!
เธอคิดอยู่พักหนึ่งจากนั้นก็เงยหน้าขึ้นอีกครั้งและพูดอย่างกังวลว่า "ฉันจะทำยังไงดีตำรวจรู้อยู่แล้วว่าฉันไล่ตามจนมู่ชิงรถพลิกคว่ำ ตำรวจจะตัดสินให้ฉันรับโทษไหม"
ทันใดนั้นมีเสียงเคาะประตูและนางพยาบาลคนหนึ่งก็เปิดประตูและพูดอย่างสุภาพว่า "คุณผู้หญิงคะ คุณชายเฉินฟื้นแล้วค่ะ"
"เฉินฟื้นแล้วเหรอ" คุณหญิงดีใจ
"ใช่ค่ะ"
"ไปดูกันเถอะ" เธอรีบหันกลับและออกจากห้องไปพร้อมกับพยาบาลทันที
ผู่เหลียนเหยาหมุนรถเข็นของเธอและตามออกไป เธอหันหลังกลับมาพูดกลับจูจูบนเตียงอย่างใจเย็นว่า "คุณหนูจู วางใจเถอะ คุณหญิงไปปล่อยให้คุณเป็นอะไรไปหรอก"
เมื่อได้ยินเธอพูดเช่นนั้น จูจูก็รู้สึกโล่งใจจริงๆ
ถูกต้อง ตอนนี้เธอเป็นคู่ครองของหนานกงเฉินและคุณหญิงจะต้องไม่ปล่อยให้เกิดเรื่องอะไรกับเธอแน่นอน
เธอหายใจเข้าลึก ๆ แม้ว่าช่วงเวลาที่ไป๋มู่ชิงรถพลิกคว่ำนั้นช่างน่าเศร้าและน่ากลัวมากจนเป็นภาพติดตา แต่ตอนนี้กลับมาคิดเธอก็รู้สึกตัวเองนั้นโชคดีมากจริงๆ
ไปมู่ชิงตายไปแล้ว ชีวิตนี้เธอไม่ต้องกลัวว่าใครจะมาเปิดโปงตัวตนของเธออีกต่อไปแล้ว
สิ่งเดียวที่ทำให้เธอกังวลในตอนนี้คือยังหาศพของไป๋มู่ชิงไม่พบ เธอกังวลว่าเรื่องราวในหนังเกิดขึ้นกับเธอ วันหนึ่งไป๋มูชิงจะฟื้นคืนชีพกลับมาเดินอยู่บนถนนอีกครั้ง
ฉันแค่หวังว่าเธอจะถูกระเบิดไปพร้อมกับรถของเธออย่างที่ทุกคนคาดเดา!
หนานกงเฉินฟื้นขึ้นมาจริงๆ
คุณหญิงกังวลว่าหลังจากฟื้นขึ้นเขาจะถามถึงไป๋มู่ชิง คิดว่าเขาอาจจะหวั่นไหวและจิตใจไม่สงบเพราะเรื่องไป๋มู่ชิงอีกครั้ง แต่คาดไม่ถึงว่าในครั้งนี้เขาไม่เพียงแต่ไม่ถามถึงไป๋มู่ชิง แต่กลับนิ่งเฉยจนดูผิดปกติ
"เฉิน โอเคไหม"คุณหญิงถามอย่างเป็นห่วง
ทันใดนั้นเธอกลับรู้สึกว่าหนานกงเฉินที่เป็นแบบนี้น่ากลัวมากกว่าหนานกงเฉินคนที่โวยวายเสียอีก
หนานกงเฉินนวดขมับที่รู้สึกปวดของเขาและจ้องไปที่พยาบาลที่อยู่ด้านข้างแล้วถามว่า "โทรศัพท์ของผมล่ะ รบกวนหยิบให้ผมหน่อย"
พยาบาลมองไปที่คุณหญิง จากนั้นไปที่ตู้แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วยื่นให้เขา
หนานกงเฉินหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและเปิดหน้าจอ โทรออกไปยังหมายเลขของไป๋มู่ชิง ปรากฏว่าไม่สามารถเชื่อมต่อได้ เขาใช้แอปพลิเคชันระบุตำแหน่งเพื่อดูพิกัดของเธอแต่ก็หาไม่พบ
เพื่อเคารพสิทธิ์ความเป็นส่วนตัวของไป๋มู่ชิง เขาไม่ได้ใช้แอปพลิเคชันนี้บ่อยนัก ถ้าไม่จำเป็นจริงเขาก็จะไม่ใช้ หากไม่ใช่เพราะเมื่อครู่เขาฝันเห็นเธอกรีดร้องขอความช่วยเหลือ เขาก็คงไม่ใช้มันหาเธออย่างร้อนรนเช่นนี้
อะไรคือการที่โทรศัพท์มือถือไม่สามารถค้นหาตำแหน่งได้? เขารีสตาร์ทโทรศัพท์อีกครั้งค้นหาต่อ
นี่เป็นโทรศัพท์มือถือของเขาที่ติดตั้งมาเป็นพิเศษสำหรับไป๋มู่ชิง แม้ว่าเธอจะปิดเครื่อง ให้คนอื่น โยนทิ้ง ก็ไม่มีทางที่เขาจะหาพิกัดไม่พบ มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวที่อาจจะหาไม่พบนั่นคือโทรศัพท์ของเธอถูกบดขยี้เป็นผงหรือถูกเผาเป็นเถ้าถ่าน
เขาเงยหน้าขึ้นจ้องไปที่คุณหญิงแล้วถามว่า "มู่ชิง ไปต่างประเทศกับหลินอันหนานเหรอครับ"
ใช่แล้ว มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว คือเธอทิ้งเขาไปแล้ว และยังทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเขา
คุณหญิงจ้องมองเขาด้วยความประหลาดใจและพึมพำอยู่ครู่หนึ่ง
เพื่อไม่ให้ส่งผลกระทบต่ออาการของเขา เธอไม่ได้ตั้งใจจะบอกเขาเกี่ยวกับอุบัติเหตุทางรถยนต์ไป๋มู่ชิง แต่ตอนนี้จู่ๆ เขาก็ถามคำถามนี้ เธอควรตอบอย่างไร?
ได้ยินว่าไปมู่ชิงไปต่างประเทศกับหลินอันหนานจะดีกว่าไหม ... หรือได้ยินว่าเธอเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์จะดีกว่า
แต่ในที่สุดเธอก็ส่ายหัวและพูดว่า "ฉันไม่รู้ ฉันไม่ได้ยินป้าของเธอพูดว่าอันหนานกำลังจะไปต่างประเทศนะ"
หนานกงเฉินพยักหน้ารับ เล่นโทรศัพท์ที่อยู่ในมือเบาๆ พลางทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง
เขาคิดว่าแม้ว่าตอนนี้หลินอันหนานจะยังไม่ได้ไปต่างประเทศ แต่ไม่ช้าก็เร็วก็คงต้องพาไป๋มู่ชิงไป ไป๋มู่ชิงเองก็ทำวีซ่าไว้แล้วไม่ใช่เหรอ?
คุณผู้หญิงเห็นว่าเขายังไม่มีปฏิกิริยาทางอารมณ์มากนัก จึงถามอย่างระมัดระวัง "เฉิน เธอคิดอะไรอยู่? "
"ไม่มีอะไรครับ"
"เธอ……."
"ผมแค่ถามเฉยๆ น่ะ ถ้าเธอต้องการจากไปก็ปล่อยเธอไป" หนานกงเฉินหันกลับมามองจากหน้าต่าง
คุณหญิงไม่คาดคิดว่าเขาจะคิดออกได้อย่างง่ายดาย เธอมีความสุขและยิ้มและพูดว่า"เฉิน คิดแบบนั้นได้ก็ดี ยังไงซะเธอก็เป็นของหลินอันหนานตั้งแต่แรก พวกเธอยังไงก็เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน ถ้าจะเข่นฆ่ากันเพราะผู้หญิงคนเดียวก็คงดูไม่ดีเท่าไหร่นัก”
หนานกงเฉินยังคงนิ่งเงียบ ไม่สนใจคุณหญิงแม้แต่น้อย
เขาเลือกที่จะปล่อยไปไม่ใช่เพราะเขากับหลินอันหนานเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน แต่หลังจากป่วยหนักในที่สุดเขาก็รู้ว่าคนป่วยอย่างเขาไม่ควรที่จะดึงคนอื่นไว้ไม่ย่อมปล่อย
นี่ไม่ใช่วิธีรักหรือการแสดงออกถึงความรัก
เขาไม่ต้องการสืบความจริงระหว่างเธอกับหลินอันหนานด้วยซ้ำเพราะไม่มีความจำเป็น!
หนานกงเฉินรักษาตัวเป็นเวลาสองวันในที่สุดก็สามารถออกจากโรงพยาบาลได้
อาจเป็นเพราะความโกรธในใจของเขาหายไปและร่างกายของเขาก็ฟื้นตัวได้ดีพอสมควร
ในวันที่เขาออกจากโรงพยาบาล จูจูมารับเขาพร้อมกับยื่นช่อดอกไม้พลางยิ้มให้กับเขา "ออกจากโรงพยาบาลครั้งนี้ไม่อนุญาตให้กลับมาแล้วนะคะ"
หนานกงเฉินรับช่อดอกไม้ในมือของเธอมองไปที่เธอแล้วถามว่า "แล้วคุณล่ะ คุณหายดีแล้วหรือยัง? "
"ฉันไม่ได้เป็นอะไรตั้งแต่แรกค่ะ หายตั้งนานแล้ว" จูจูสัมผัสรอยช้ำบนศีรษะของเธอ