บทที่209 บีบให้สู่หนทางแห่งความตาย

ในบาร์ยามค่ำคืน เลขาเหยียนกำลังดื่มกับเพื่อนสมัยเรียนสองสามคนขณะที่เธอกำลังดื่มอย่างมีความสุขนั้น จู่ๆ ก็มีใครบางคนตบที่ไหล่ของเธอเบาๆ เธอเงยหน้ามองไปพบกับบริกรคนหนึ่ง จึงถามออกไปด้วยความสงสัยว่า"มีอะไรเหรอคะ? "

บริกรชี้ไปที่ห้องส่วนตัวด้านข้างพลางกล่าวว่า "คุณเหยียนครับ มีเพื่อนของคุณอยู่ในห้องส่วนตัวหมายเลข 3 เขา ขอให้ผมมาเชิญคุณไปหาครับ"

“เพื่อนของฉันเหรอคะ?” เลขาเหยียนขมวดคิ้วอย่างสงสัย

บริกรพยักหน้า "ใช่ครับ อีกฝ่ายบอกแบบนั้น"

นี่คือสถานที่ที่หนานกงเฉินชอบมา เธอคิดว่าน่าจะเป็นหนานกงเฉิน ดังนั้นหลังจากคุยกับเพื่อนของเธอเสร็จแล้วเธอก็ลุกขึ้นและเดินไปยังห้องส่วนตัวหมายเลข 3

เมื่อเธอมาถึงห้องนั้น เธอก็รู้ทันทีว่าไม่ใช่หนานกงเฉินที่นั่งอยู่ข้างใน แต่เป็นชายหนุ่มที่หน้าตาคุ้นเคย

เธอเดินเข้าไปอย่างโซซัดโซเซเล็กน้อยเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ "คุณคือ ...? "

"เลขาเหยียนเป็นคนที่มีเกียรติจริงๆ ผมชื่อเซิ่งว่านเหนียนจากบริษัทจื้อหยวนครับ" ชายคนนั้นลุกขึ้นจากโซฟาด้วยรอยยิ้มและต้อนรับเธอเข้าไปในที่นั่งของเขา

เลขาเหยียนขมวดคิ้วและคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้จากนั้นก็ยิ้ม"โอ้ คุณเซิ่ง ยินดีที่ได้พบค่ะ"

"อะไรกันครับเลขาเหยียน ... อืม ... มาเที่ยวเหรอครับ ...หรือว่า ... " เซิ่งว่านเหนียนเหลือบมองชุดเซ็กซี่ของเธอและยิ้มอย่างอบอุ่น

เลขาเหยียนหัวเราะออกมา"ดูท่านประธานเซิ่งพูดสิคะ ถึงแม้ว่าฉันจะถูกไล่ออกจากบริษัทหนานกงกรุ๊ป ก็คงไม่ตกต่ำถึงขั้นต้องขายตัวหรอกนะคะ"

"นั่นสิครับ คนที่มีความสามารถอย่างเลขาเหยียน เปลี่ยนงานไม่นานก็ต้องปรับตัวได้อยู่แล้ว"

"ขอบคุณสำหรับคำชมนะคะ" เลขาเหยียนยื่นมือออกไปปฏิเสธแก้วไวน์ที่เขายื่นให้พลางกล่าวขอโทษ "ขออภัยค่ะท่านประธานเซิ่ง เมื่อครู่ดิฉันดื่มกับเพื่อนไปหลายแก้ว เกรงว่าจะดื่มอีกไหวจริงๆ ค่ะ”

"ถ้าอย่างนั้นก็ดื่มน้ำผลไม้สิ" เซิ่งว่านเหนียนเปลี่ยนน้ำผลไม้ให้เธออีกหนึ่งแก้ว เลขาเหยียนรับน้ำผลไม้มาและยิ้มให้เขา "ขอบคุณค่ะ"

เธอจิบและกำลังจะลุกขึ้นจากไป ทันใดนั้นเซิ่งว่านเหนียนก็ถามว่า "จริงสิ ไม่ทราบเลขาเหยียนเจอเจ้านายใหม่หรือยังครับ? "

เลขาเหยียนมองไปที่เขาแล้วยิ้ม "ทำไมเหรอคะ? บริษัทจื้อหยวนอยากจะจ้างฉันเหรอคะ? "

“แน่นอน บริษัทไหนไม่อยากจ้างคนที่มีความสามารถอย่างคุณล่ะครับ?”

"บอกฉันสิคะว่าคุณตั้งใจจะให้ค่าตอบแทนกับฉันเท่าไหร่? "

เซิ่งว่านเหนียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นชูสองนิ้ว "มากกว่าบริษัทหนานกงกรุ๊ปสองเท่าเป็นยังไงครับ? "

"เงินเดือนของฉันที่บริษัทหนานกงกรุ๊ปสูงมากนะคะ"

"แต่หนานกงเฉินก็ยังเขี่ยคุณทิ้งได้ใช่ไหมครับ? "เซิ่งว่านเหนียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม "อยู่กับผมไม่เป็นแบบนั้นแน่นอน ผมเป็นคนชอบคนมีความสามารถ ไม่มีทางที่จะเขี่ยพนักงานตัวเองทิ้งอย่างแน่นอน"

“ท่านประธานเซิ่งค่ะ เงินเดือนสำหรับคนวันอย่างฉันมันน่าเบื่อเกินไปแล้วค่ะ”

“ไม่งั้นคุณต้องการอะไรล่ะ?”

"ฉันต้องการหุ้น" เลขาเหยียนยื่นนิ้วเรียวทั้งห้าใส่เขา "ไม่มาก ฉันต้องลงทุนเพียงห้าเปอร์เซ็นต์ของหุ้นเท่านั้น"

เมื่อพบว่าสีหน้าของเซิ่งว่านเหนียนดูไม่ค่อยดี เลขาเหยียนจึงยิ้มอีกครั้ง “ทำไมล่ะคะ? ท่านประธานเฉินจะล้วงความลับทางการค้าธุรกิจบริษัทหนานกงกรุ๊ปจากฉัน แต่กลับไม่ลงทุนเลยเหรอคะ?” เธอโน้มตัวไปข้างหน้าและโน้มร่างบางของเธอพิงไหล่ของเขา แล้วกระซิบข้างหูเขาว่า "ฉันจะบอกคุณให้นะ ระบบทั้งหมดของบริษัทหนานกงกรุ๊ป ... ทุกเส้นทุกสาย ฉันเป็นคนควบคุมไม่น้อยไปกว่าหนานกงเฉินเลย"

"แต่ห้าเปอร์เซ็นต์นั้นมากเกินไป และเป็นไปไม่ได้ที่ผู้ถือหุ้นรายอื่นจะเห็นด้วย"

"งั้นฉันขอโทษละกันนะคะ" เลขาเหยียนผละตัวออกจากเขาแล้วลุกขึ้นจากโซฟา "ลาก่อนท่านประธานเซิ่ง ฉันจะออกไปหาเพื่อน"

"เดี๋ยวก่อน เลขาเหยียน"เซิ่งว่านเหนียนรีบหยุดเธอและกล่าวว่า "ฉันจะถามผู้ถือหุ้นคนอื่นในวันพรุ่งนี้ พวกเขาทั้งหมดจะต้องยินดีต้อนรับคุณ"

"ค่ะ ฉันจะรอข่าวดีจากคุณนะคะ" เลขาเหยียนหันหลังและเดินออกไป

--

ตอนที่ไปโรงเรียนอนุบาลอ้ายเป่าเป็นครั้งแรก จูจูจอดรถไว้ข้างประตูด้านข้าง ผลักแว่นกันแดดที่ใบหน้าของเธอและหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเพื่อโทรออก

จากนั้นไม่นานผู้หญิงคนหนึ่งก็ออกมาจากโรงเรียนอนุบาล

จูจูโบกไม้โบกมือ เธอเดินเข้ามาหาและยื่นตัวอย่างผมที่ห่อด้วยทิชชู่ให้กับจูจู

จูจูหยิบตัวอย่างมาดูแล้วพูดว่า "ไม่ผิดแน่นะ? "

"จะผิดได้ยังไง ฉันตัดจากผมของหว่านชิงด้วยตัวเองขณะที่เธอกำลังนอนกลางวัน" คุณครูยิ้มอย่างประจบ

จูจูพยักหน้าพลางห่อผมเข้าไปในกระเป๋าอีกครั้งและหยิบซองให้กับเธอ

คุณครูยื่นมือไปหยิบซองจดหมายของเธออย่างมีความสุข แต่จูจูกลับดึงซองจดหมายกลับมาและจ้องที่เธอ "จำไว้ว่าอย่าบอกใครว่าฉันขออะไรเธอ"

“ไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่พูดแน่นอนค่ะ” คุณครูสัญญาด้วยรอยยิ้ม

จูจูยื่นซองในมือให้เธอ จากนั้นสตาร์ทรถและขับรถไปยังมุมอับเพื่อจอดรถ

ถึงแม่ว่าเธอจะมั่นใจเป็นอย่างยิ่งว่าเฉียวหว่านชิงไม่ใช่ลูกสาวของไป๋มู่ชิง แต่ในเมื่อผู้เหลียนเหยาพูดแบบนั้น แต่เสียวหว่านชิงเองก็เหมือนไป๋มู่ชิงสมัยเด็กเป็นอย่างมาก เธอจังคิดว่าตัวเองควรจะตรวจสอบสักหน่อย

เกือบจะถึงเวลาเลิกเรียน เธอดูเวลาในโทรศัพท์ของเธอและสูดหายใจเบา ๆ

เมื่อถึงเวลาเลิกเรียน เธอก็เห็นไป๋มู่ชิงลงจากรถและเดินเข้าไปในโรงเรียนอนุบาล สิบนาทีต่อมาเธอก็พาเสียวว่านชิงออกจากที่นั่น

ฉันเคยเห็นเธอสองสามครั้งก่อนหน้านี้เพราะเธอหึงมากจนไม่ได้สนใจ ในที่สุดครั้งนี้เธอก็ค้นพบว่าท่าทางของผู้หญิงคนนี้ช่างเหมือนกับไป๋มูชิงจริงๆ!

เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ จ้องมองอย่างว่างเปล่า ในขณะที่เฝ้าดูสองแม่ลูกจูงมือกันเดินออกจาากโรงเรียนและขึ้นรถไปด้วยกัน

ทั้งสองคนเหมือนกับเป็นแม่ลูกกันมากจริงๆ!

ถ้าเธอเป็นไป๋มู่ชิงจริงๆ และเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้เป็นลูกสาวแท้ๆ ของหนานกงเฉิน ตนเองจะต้องจะทำอย่างไร?

มือทั้งสองข้างบีบกระเป๋าที่ตักของเธอ จากนั้นขับรถมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลด้วยความหวังอันริบหรี่

ฉันหวังว่ารายงานการประเมินในครั้งนี้จะไม่ถูกต้อง หนานกงเฉินไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับเฉียวหว่านชิง มิฉะนั้นเธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป

--

เลขาเหยียนเดินตรงไปที่ประตูห้องส่วนตัวของร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ในขณะที่เธอกำลังจะเคาะประตูเพื่อเข้าไปจู่ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เธอกดดูข้อความพบว่าเป็นข้อความของเซิ่งว่านเหนียนที่ส่งมาบอกเธอว่าผู้ถือหุ้นรายอื่นเห็นด้วยกับคำขอของเธอ

เธอเม้มริมฝีปากและหัวเราะเบา ๆ พลางใส่โทรศัพท์กลับเข้าไปในกระเป๋า ยกมือขึ้นเคาะประตูแล้วผลักประตูเข้าไป

เธอเดินไปที่โซฟาตรงข้ามกับหนานกงเฉิน และนั่งลงและพูดว่า "คุณชายเฉินมาที่นี่เพื่อถามฉันเกี่ยวกับความคืบหน้าของอุบัติเหตุทางรถยนต์เหรอคะ? "

หนานกงเฉินส่ายหัว "เรื่องนั้นฉันให้คนไปสืบแล้ว มันยากมากที่จะหาเบาะแส"

อะไรที่ควรตรวจสอบก็ตรวจสอบไปหมดแล้ว ตรวจสอบที่อยู่ของจูจูและบันทึกการโทรทางโทรศัพท์มือถือ หลังจากผ่านไปเกือบ 3 ปีผลกลับไม่พบเบาะแสใด ๆ มันเป็นไปได้อย่างไร?

"แล้ววันนี้คุณชายเฉินจะให้ฉันทำอะไรคะ? "เลขาเหยียนถามอย่างงงงวย