ตอนที่ 222
บทที่222 ที่แท้ก็ทำเป็นเสแสร้ง
October 22, 2026
"ผม ... ผมขอโทษ ... " เฉียวเฟิงลุกขึ้นจากเตียงพลางดึงผ้านวมคลุมร่างอย่างรู้สึกผิด "ที่จริงผมไม่ได้เป็นอัมพาตทั้งตัว แต่ผมไม่ได้จงใจโกหกคุณ ผม ... ผมไม่รู้ว่าทำไมผมถึง ... "
เขายกมือขึ้นตีศีรษะตนเองอย่างเสียใจ "ผมขอโทษนะคุณเหยียน คุณคิดว่าผมเป็นอัมพาตทั้งตัว ...! "
เมื่อเห็นว่าเขาเจ็บปวดและเสียใจแค่ไหน เหยียนเยว่ก็ถามอย่างลังเลว่า "แล้วขาของคุณแท้ที่จริงแล้วมันพิการจริงๆ หรือว่าเรื่องโกหก? คุณบอกเองว่าคุณชอบคุณหนูไป๋ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย แต่เพราะขาพิการจึงไม่กล้าจีบเธอ หลังจากนั้นจึงแอบคบหาแต่งงานกับเธอในเกม เรื่องราวที่น่าซาบซึ้งเหล่านี้ก็เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นมาด้วยเหรอคะ?
"ไม่ใช่" เฉียวเฟิงส่ายหัว "ขาของผมพิการจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ในปีนั้น แต่ผมไม่สามารถขยับได้ตั้งแต่ช่วงเข่าลงไป เรื่องราวที่ผมบอกคุณเมื่อคืนนี้ก็เป็นความจริงเช่นกัน"
เขาหยุดชั่วคราวและความขมขื่นก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา "สองปีก่อนตอนที่พี่ชายของผมส่งข่าวเรื่องไป๋มู่ชิงให้ผม ว่าเธอจะต้องนอนรักษาตัวบนเตียงอย่างน้อยสองปี จนกระทั่งครึ่งปีมานี้ถึงจะออกมาจากโรงพยาบาลได้ จากนั้นพวกเราครอบครัวสามคนก็ได้อยู่ด้วยกัน ถึงแม้เธอจะเชื่อใจและพึ่งพาผม แต่เธอกลับรู้สึกไม่สบายใจมากยิ่งขึ้น ผมมักจะกลัวว่าวันหนึ่งเธอจะจำเรื่องราวในอดีตได้ ผมกลัวว่าเมื่อเธอจำอดีตได้เธอจะเกลียดผม จะกล่าวหาว่าผมฉวยโอกาส ไม่ใช่ว่าผมจะไม่อยากเป็นสามีภรรยากับเธอจริงๆ หรอกนะครับ แต่ผมแค่หวังว่าจะให้เธอมีสติครบถ้วนเสียก่อน ..."
“เพราะแบบนั้นคุณถึงโกหกเธอว่าคุณเป็นอัมพาตทั้งตัวเหรอคะ?”
"อืม"
“กอดผู้หญิงที่คุณรักทุกคืน แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลยคุณไม่อึดอัดเหรอ?”
เฉียวเฟิงไม่ตอบคำถามของเธอ แต่ขอโทษอีกครั้ง "ผมขอโทษ เมื่อคืนผมเมามาก ... "
เมื่อมองไปที่ความเสียใจบนใบหน้าของเขา เหยียนเยว่ก็รู้สึกถึงความตำหนิในใจของเธอ
เธอกัดริมฝีปากและลังเลอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็หัวเราะออกมา "เฮ้ ไม่เป็นไรหรอก ก็แค่อุบัติเหตุน่ะ ดุสิคุณทำอย่างกับว่าเมื่อคืนไปฆ่าใครมาอย่างนั้นแหละ"
เธอลุกขึ้นและเดินไปรอบ ๆ ขอบเตียงพร้อมกับหยิบเสื้อผ้าและสวมใส่ร่างกายของเธอ ในขณะที่พูดต่อไปด้วยน้ำเสียงไม่แยแสว่า "ฉันทำเรื่องแบบนี้มาเยอะมาก บางครั้งเปลี่ยนรสชาติบ้างก็ไม่เลวนะ ยังไงซะนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรก คุณไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก”
เธอกล่าวพลางโยนเสื้อผ้าของเขาให้กับเขาเพื่อที่เขาจะได้ใส่ เฉียวเฟิงหยิบเสื้อผ้าขึ้นมา แต่ไม่ได้ใส่กลับจ้องมองไปที่เธอและพูดออกมาเบา ๆ "แต่นี่เป็นครั้งแรกของผม"
เหยียนเยว่ที่กำลังติดกระดุมเสื้อผ้าของเธออดไม่ได้ที่จะหันกลับมาเมื่อได้ยินคำพูดของเขา จ้องมองเขาเป็นเวลานานก่อนที่จะพูดออกมาด้วยความประหลาดใจ "คุณหมายความว่ายังไง? จะให้ฉันรับผิดชอบคุณเหรอ? "
"ไม่ ... " เฉียวเฟิงส่ายหัวและพูดอย่างลังเล "ผมหมายถึง ... ถ้าคุณต้องการ ผมจะรับผิดชอบคุณเอง"
เหยียนเยว่หัวเราะเบา ๆ "คุณชายเฉียว คุณฝืนพูดแบบนี้ ถึงแม้ฉันจะต้องการก็คงไม่กล้าให้คุณมารับผิดชอบหรอกค่ะ"
"... "
"คุณวางใจเถอะ ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น ฉันจะไม่รบกวนให้คุณต้องรับผิดชอบ" เพื่อที่จะปัดเป่าความกังวลของเขา เหยียนเยว่กล่าวต่อไปว่า "นอกจากนี้ฉันไม่ชอบเป็นตัวแทนของใคร แล้วก็ ... "เธอเหลือบมองที่ขาของเขา" ยังเป็นคนพิการอีก"
เมื่อได้ยินสิ่งที่เธอพูด เฉียวเฟิงก็รู้สึกโล่งใจ
หลังจากที่เหยียนเยว่แต่งตัวเรียบร้อยก็พูดกับเขาว่า "ถ้างั้นฉันขอตัวก่อนนะ ไม่ช่วยคุณเก็บห้องก็แล้วกันนะ คุณเก็บเอง "
"ได้"
เหยียนเยว่เดินออกไปข้างนอกสองสามก้าวแล้วหยุดหันไปมองเขา "ฉันหวังว่าคุณจะคิดได้ ฉันหมายถึงเรื่องของคุณหนูไป๋น่ะ"
เฉียวเฟิงยังคงเงียบและเหยียนเยว่ก็เดินออกจากห้องนอน เธอเหลือบมองไปที่ห้องนั่งจากนั้นก็มองไปยังห้องนอน ในที่สุดเธอก็หยิบขวดไวน์ทั้งหมดใส่กล่องและถือออกไป
จนกระทั่งเธอกลับไปที่รถ เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกจากนั้นบีบกำปั้นที่ศีรษะพร้อมกับสาปแช่งในใจ มาส่งเค้กแท้ๆ กลับส่งตัวเองไปถึงเตียงเขา เธอน่าจะเป็นคนโง่ที่สุดบนโลกนี้แล้วมั้ง?
เธอจับพวงมาลัยไว้ในมือทั้งสองข้าง เธอรู้สึกหดหู่อย่างมากเมื่อคิดว่าครั้งแรกที่เธอมอบให้กับผู้ชายที่เธอไม่ได้รักในสถานการณ์เช่นนี้ แน่นอนว่าเธอไม่ได้ตั้งใจจะตำหนิเฉียวเฟิง ยังไงเขาก็เป็นเพียงแค่คนพิการ ถ้าหากตัวเองมีสติมากพอก็คงไม่ถึงกับขึ้นเตียง คิดไปคิดมาเป็นเพราะตัวเองไม่ดีทั้งนั้น โง่ที่ไปนั่งดื่มไวน์เป็นเพื่อนเขา และตัวเองก็ดื่มจนเมาไปอีกคน
ยิ่งเธอคิดเรื่องนี้เธอก็ยิ่งหงุดหงิดมากขึ้น
ทันใดนั้นโทรศัพท์ของเธอดังขึ้น หลังจากใช้มือทั้งสองข้างถูใบหน้าเธอก็หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า
"ทำไมคุณรับสายช้าล่ะ" เสียงที่ไม่พอใจเล็กน้อยของหนานกงเฉินดังมาจากอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์
เหยียนเยว่กระแอมในลำคอและพูดว่า "เมื่อครู่ฉันไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ? "
"ฉันยังติดอยู่ในโรงแรม เอาเสื้อผ้ามาให้ฉันสองชุดและ ... "
เหยียนเยว่ไม่รอให้เขาพูดอะไรและตะโกนทันที "หนานกงเฉิน! ฉันไม่ใช่แม่ของคุณ! อะไรก็ต้องช่วยดูแลทุกอย่าง! "
ที่อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์เห็นได้ชัดว่าหนานกงเฉินผงะไปชั่วขณะและเงียบไปหลายวินาทีก่อนที่จะพูดออกมาด้วยความประหลาดใจ "เหยียนเยว่ คุณกินยาผิดหรือเปล่า? "
คำพูดของเหยียนเยว่หยุดนิ่งและเธอก็สงบลง "ไม่ค่ะ"
“แล้วคุณ…….”
"เข้าสู่วัยทองก็เลยหงุดหงิด" เธอพูดเศร้าใจและเปลี่ยนคำพูด "เสื้อผ้าของคุณและคุณหนูไป๋ใช่ไหมคะ ฉันจะส่งให้ทันที" หลังจากพูดแล้วเธอก็วางสายโทรศัพท์
เพราะเสียงของเธอดังเกินไปแม้แต่ไป๋มู่ชิงซึ่งยืนอยู่หลังผ้าม่านก็ได้ยินเธอ จึงมองไปที่หนานกงเฉินที่ถือโทรศัพท์อย่างครุ่นคิดและถามว่า "เลขาเหยียนเป็นอะไรไปคะ? "
"ฉันไม่รู้ เธอบอกว่าเข้าสู่วัยทองก็เลยหงุดหงิด" หนานกงเฉินเดินมาพร้อมกับผูกสายเสื้อคลุมอาบน้ำที่เอวของเขาและกอดเธอจากด้านหลัง "คุณบอกว่าคุณกังวลมากคุณก็เช่นกัน หมดประจำเดือนเร็ว?
"คุณน่ะสิที่เข้าสู่วัยทอง" ไป๋มู่ชิงหัวเราะเยาะเธอแล้วผละออกจากอ้อมแขนของเขา
เธอถือโทรศัพท์ไว้ในมือ ลังเลที่จะโทรหาเฉียวเฟิงและลังเลว่าจะอธิบายให้เขาฟังอย่างไรว่าเธอยังไม่กลับมา
ฉันไม่รู้ว่าเมื่อคืนเขาใช้เวลาอย่างไร? ถ้าเขารอเธอกลับไป เขาต้องเสียใจตายอยู่บ้านคนเดียวเป็นแน่!
เมื่อคิดว่าเธอนอนอยู่บนเตียงกับหนานกงเฉินเมื่อคืนนี้ ในขณะเฉียวเฟิงกำลังรออยู่บ้านคนเดียว ทำให้เธอรู้สึกละอายใจอย่างยิ่ง
--
ความสามารถในการทำสิ่งต่าง ๆ ของเลขาเหยียนนั้นแข็งแกร่งมากและเธอก็ส่งเสื้อผ้าให้พวกเขาภายในยี่สิบนาที
เมื่อเธอเดินเข้าไปในห้องสวีท ไป๋มู่ชิงยืนอยู่ข้างเตียงที่ห่อด้วยผ้านวมขณะที่หนานกงเฉินสวมเสื้อคลุมอาบน้ำของโรงแรมด้วยสีหน้าสดชื่น
เลขาเหยียนเหลือบมองพวกเขาสองคนใบหน้าของเขากลับมาเป็นรอยยิ้มที่สุภาพตามปกติและพูดว่า "คุณชายเฉิน นี่คือเสื้อผ้าที่คุณขอให้ฉันส่งให้ค่ะ"
หนานกงเฉินหยิบเสื้อผ้าออกมาจากกระเป๋าและดูจากนั้นก็ยื่นชุดผู้หญิงให้ไป๋มู่ชิงและพูดว่า "ไปลองสวมสิ"
ไป๋มู่ชิงรับเสื้อผ้าที่รอมานานและหันหลังเดินเข้าไปในห้องน้ำทันทีและใส่เสื้อผ้าให้เร็วที่สุด เสื้อผ้าเป็นของใหม่และขนาดกำลังพอดี
ไป๋มู่ชิงเปลี่ยนเสื้อผ้าและออกไป หนานกงเฉินเดินไปดูเสื้อผ้าของเธอพลางพยักหน้า "ไม่เลวนะ ใส่พอดีเลย"
"ขอบคุณนะคะเลขาเหยียน" ไป๋มู่ชิงหันไปหาเลขาเหยียนด้วยความขอบคุณ
"ไม่เป็นไรค่ะ นี่คือสิ่งที่ฉันควรทำ"เลขาเหยียนหัวเราะเล็กน้อย
หนานกงเฉินเห็นความกระสับกระส่ายในดวงตาของเธอและถามด้วยความกังวล "เหยียนเยว่ คุณเป็นอะไรหรือเปล่า? "
เลขาเหยียนเหลือบมองเขาส่ายหัวและยิ้ม "ไม่เป็นอะไรจริงๆ ตอนนี้ฉันโกรธลูกค้าและรู้สึกประหม่าเล็กน้อยค่ะ"
"ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว"หนานกงเฉินหยิบเสื้อผ้าและเข้าไปในห้องน้ำเพื่อเปลี่ยน
เมื่อเห็นหนานกงเฉินเดินเข้าไปในห้องน้ำ ไป๋มู่ชิงก็หันไปหเลขาเหยียน เลขาเหยียนก็มองมาที่เธอเช่นกันและยิ้มอย่างอึดอัดเมื่อเจอสายตาของเธอ
แม้ว่าไป๋มู่ชิงจะไม่ได้รักเฉียวเฟิง แต่เฉียวเฟิงก็เป็นสามีของเธอการที่เธอทำเรื่องที่ผิดศีลธรรมแบบนี้มันทำให้เธอรู้สึกละอายใจเป็นอย่างยิ่ง
ไป๋มู่ชิงไม่รู้สึกถึงความคิดของเธอ แต่ลดเสียงลงและถามว่า "เลขาเหยียน ฉันได้ยินหนานกงเฉินบอกว่าเมื่อคืนนี้จริงคุณช่วยส่งเค้กให้เฉียวเฟิงเหรอคะ? "
"ค่ะ" เลขาเหยียนไม่กล้าสบตาเธอ
ไป๋มู่ชิงถามต่ออย่างกระตือรือร้น "แล้วคุณเห็นเฉียวเฟิงไหม เขาเป็นยังไงบ้าง? "
"เขา ... " เลขาเหยียนยิ้ม "เขาสบายดีค่ะ"
สบายดี จะสบายดีได้อย่างไร!
ไป๋มู่ชิงไม่เชื่ออย่างแน่นอนว่าเฉียวเฟิงจะดีขึ้นถ้าเธอรอเธอไม่ได้ แต่เธอไม่ได้ถามต่อ แต่เธอถามว่า "ฉันขอถามได้ไหมว่าผู้สื่อข่าวข้างนอกไปหมดแล้วใช่ไหมคะ"
"ค่ะ ทางโรงแรมเชิญพวกเขาออกไปหมดแล้วค่ะ"
"งั้นฉันจะกลับก่อนนะ" เธอเหลือบมองไปทางห้องน้ำ "รบกวนเลขาเหยียนช่วยบอก คุณชายเฉินด้วยนะคะว่าฉันจะกลับก่อน
"ได้ค่ะ"เลขาเหยียนพูดกับเธออย่างกะทันหัน "คุณหนูไป๋ เฉียวเฟิงเป็นคนดี ฉันหวังว่าคุณจะไม่ทำร้ายเขานะคะ"
ไป๋มู่ชิงตะลึงไปชั่วขณะเห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้คาดหวังว่าเลขาเหยียนจะพูดเช่นนั้น เธอรู้จักเฉียวเฟิงดี
เลขาเหยียนยิ้มให้เธอ
ไป๋มู่ชิงตอบเธอด้วยรอยยิ้ม "ขอบคุณเลขาเหยียนที่เตือนฉัน ฉันจะพยายามอย่างดีที่สุดที่จะไม่ทำร้ายเขา"
หลังจากพูดเสร็จเธอใช้โอกาสที่หนานกงเฉินยังไม่ออกมาจากห้องน้ำ เดินไปหลังประตูอย่างรวดเร็วและออกจากห้องสวีทอย่างรวดเร็ว
ทันทีที่ไป๋มู่ชิงก้าวเท้าออกไป หนานกงเฉินก็ออกมาจากห้องน้ำ เขาเหลือบไปรอบ ๆ และไม่เห็นร่างของไป๋มู่ชิงจึงถามว่า "เธออยู่ที่ไหน? "
“คุณหนูไป๋ไปแล้วค่ะ”
"เร็วจริงๆ " หนานกงเฉินกล่าวอย่างหดหู่เล็กน้อย
เลขาเหยียนมองไปที่สีหน้าไม่สบายใจบนใบหน้าของเขา และอดไม่ได้ที่จะพูดว่า "คุณชายเฉิน คุณรู้ทั้งรู้ว่าเมื่อวานเป็นวันเกิดของเฉียวเฟิงนี้แต่คุณกลับบังคับให้คุณหนูไป๋ค้างอยู่ที่นี่ มันดีแล้วเหรอคะ"
หนานกงเฉินมองไปที่เธออย่างสงสัย "เหยียนเยว่ คุณเริ่มพูดแทนเขาแล้วเหรอ? "
"เอ่อ ... ที่จริงฉันเห็นเขาอยู่บ้านคนเดียวตอนที่ไปส่งเค้กเมื่อคืนนี้ คิดว่าเขาน่าสงสารนิดหน่อย"
"แต่คุณรู้ไหมว่า เพราะรู้ว่าเมื่อวานเป็นวันเกิดของเฉียวเฟิง ฉันถึงบังคับให้ไป๋มู่ชิงค้างคืนที่นี่" หนานกงเฉินยิ้มเยาะ "เขาน่าสมเพชไหม? ตลอดหลายปีที่ผ่านมาฉันไม่น่าสงสารเหรอ? หรือตอนนี้ฉันไม่น่าสงสารเลยหรือไง? ที่ต้องเฝ้ามองผู้หญิงที่รักนอนร่วมเตียงกับชายอื่น”
“เฉียวเฟิงเขาเป็นอัมพาตทั้งตัว ...”
"อัมพาตทั้งตัวก็ไม่ได้" หนานกงเฉินขัดจังหวะเธออย่างไม่สบายใจ "ตราบใดที่ฉันคิดถึงมู่ชิงที่รับใช้เขาทุกวัน ฉันก็รู้สึกหงุดหงิดและไม่สบายใจ"
เมื่อเห็นท่าทางที่แน่วแน่ของเขา เลขาเหยียนก็ต้องเงียบลง
--
ในที่สุดไป๋มู่ชิงก็เป็นอิสระและรีบกลับบ้าน แต่ก็ลังเลเมื่อถึงหน้าประตูบ้าน
เธอยังไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับเฉียวเฟิงอย่างไร การหลอกลวงจะไม่ได้ผลอย่างแน่นอน แต่ถ้าเฉียวเฟิงรู้ว่าเมื่อคืนเขาอยู่กับหนานกงเฉินเขาจะรู้สึกไม่สบายใจอย่างแน่นอน
หลังจากเดินไปที่ประตูบ้านสักพักเธอก็เปิดประตูและเดินเข้าไป
ห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งเมื่อคืนได้รับการตกแต่งให้กลับสู่สภาพเดิม เฉียวเฟิงเก็บดอกกุหลาบทุกมุมไว้ในแจกันใบเดียวกันและทำความสะอาดบ้านด้วย ไป๋มู่ชิงมองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นร่างของเฉียวเฟิง เธอก้าวเข้ามาในห้องนอน แต่ก็ไม่เห็นเขาเช่นกัน
มีเสียงน้ำดังมาจากห้องน้ำและไป๋มู่ชิงก็เดินเข้าไปในห้องน้ำแทน
ประตูห้องน้ำไม่ได้ล็อก ทันทีที่เธอก้าวเข้ามาเธอก็ต้องตกใจกับภาพที่อยู่ด้านใน เฉียวเฟิงกำลังนั่งอยู่หน้าอ่างอาบน้ำที่เต็มไปด้วยน้ำพร้อมผ้าคลุมเตียงขนาดใหญ่ในน้ำ เฉียวเฟิง กำลังซักผ้าคลุมเตียง?
"อาเฟิง คุณกำลังทำอะไรอยู่" เธอรีบเดินเข้าไปจับมือเขาในขณะที่ซักผ้าคลุมเตียงและพูดว่า "คุณซักผ้าคลุมเตียงทำไม? ฉันเพิ่งใส่ผ้าคลุมเตียงนี้เมื่อไม่กี่วันก่อนเอง"
เฉียวเฟิงหันศีรษะและจ้องไปที่เธอพร้อมกับรอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมริมฝีปากและพูดว่า "คุณกลับมาแล้ว"
ไป๋มู่ชิงรีบหลบสายตาของเขาด้วยความรู้สึกผิดและพูดเบา ๆ ว่า "มาค่ะ ฉันจะซักให้"