ตอนที่ 236
บทที่236 มีชีวิตอยู่ได้ไม่เกินหนึ่งเดือน？
October 22, 2026
ไป๋มู่ชิงมองเขาพลางยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาบนใบหน้า "แล้วคุณล่ะ? คุณจะทำยังไงต่อไป? "
"ผมเหรอ? ผมจะกลับบ้าน ยังไงผมก็ไม่สามารถไปต่างประเทศคนเดียวได้ใช่ไหม? "เฉียวเฟิงยิ้มและพูดว่า" ถ้าหว่านชิงถามล่ะจะทำยังไง? ผมควรจะตอบเธอยังไง? "
"หว่านชิง ... " ไป๋มู่ชิงสำลัก
"คุณวางใจเถอะ ให้หว่านชิงพักอยู่ที่นั่นก่อน รอให้คุณมีเวลาว่างค่อยพาเธอกลับมา" เฉียวเฟิงกล่าว
ไป๋มู่ชิงพยักหน้าและเงียบไปชั่วขณะ "ฉันจะส่งคุณกลับก่อน"
นี่เป็นครั้งที่สองที่ฉันกลับบ้านตอนไปต่างประเทศไป๋มู่ชิงวางเฟอร์นิเจอร์ที่ฉันเก็บเมื่อบ่ายวันนี้กลับไปที่เดิมทีละชิ้นปูผ้าคลุมเตียงและหยิบผ้านวมออกจากตู้เสื้อผ้าหลังจากนั้น เมื่ออยู่บนเตียงเธอก้าวออกจากห้องนอน
เฉียวเฟิงนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นและยิ้มหลังจากดูเธอเดินออกไป "ผมทำเองได้"
“คุณทำได้จริงเหรอ?” ไป๋มู่ชิงมองเขาด้วยความกังวลเล็กน้อย
"ไม่ต้องกังวล ผมอยู่คนเดียวโดยไม่มีคุณมาตลอด" เฉียวเฟิงยิ้มให้เธออีกครั้ง "ไปเถอะ ผมจะไปส่งคุณ"
"ไม่ต้องหนอกค่ะ" ไป๋มู่ชิงส่ายหัวตามสัญชาตญาณ
"ผมอยากไปส่งคุณ" เฉียวเฟิงยืนยัน "แล้วก็กินมื้อค่ำด้วยกันเป็นครั้งสุดท้าย"
เมื่อเฉียวเฟิงกล่าวเช่นนี้ ไป๋มู่ชิงจึงไม่สามารถปฏิเสธได้อีกต่อไป ดังนั้นเธอจึงพยักหน้า
ทั้งสองออกไปกินข้าวเย็นด้วยกันในร้านอาหาร เมื่อไปถึงร้านอาหารก็เป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้ว หลังจากรับประทานอาหารเป็นเวลาสี่ทุ่มครึ่ง จากนั้นทั้งสองก็กลับไปที่คฤหาสน์หลังเก่าตระกูลหนานกง เกือบห้าทุ่มครึ่ง ทุกคนในบ้านคงหลับไปแล้วเธอมองไปที่คฤหาสน์ที่สว่างไสวและไม่ได้กลับมานาน เธอยืนอยู่ที่นี่อีกครั้งอารมณ์ของเธอเต็มไปด้วยความตึงเครียดและวิตกกังวล
แสงของบ้านสะท้อนในหน้าต่างรถส่องกระทบดวงตาที่เต็มไปด้วยหมอกของเธอ เฉียวเฟิงรู้สึกเจ็บปวดในใจและคว้าฝ่ามือของเธอ: "ไม่ต้องกังวล เขาไม่เป็นอะไร"
ไป๋มู่ชิงกระพริบตาจากนั้นยิ้มให้เขา "ขอบคุณค่ะ"
“เขาจะดีใจมากที่ได้เห็นคุณกลับมา”
"ค่ะ" ไป๋มู่ชิงกลั้นเสียงร้องของเธอ
"ลาก่อน"
"ลาก่อน" ไป๋มู่ชิงหายใจเข้าลึก ๆ และพูดกับลุงหลิวที่อยู่ด้านหน้า "ลุงหลิว โปรดดูแลคุณชายรองด้วยค่ะ"
"ไม่ต้องห่วงครับ คุณหนู" ลุงหลิวรู้สึกสับสน ไม่รู้ว่าพวกเขากำลังทำอะไรอยู่ แต่เขาจะยังดูแลคุณชายรองเป็นอย่างดี
เมื่อไป๋มู่ชิงลากกระเป๋าเดินทางเข้าไปในห้องนั่งเล่น ไม่คาดคิดว่าคุณหญิงจะยังคงนั่งอยู่ แต่หล่อนไม่ได้ชิมชาหอมเหมือนอย่างเคย แต่กลับนั่งพิงโซฟา ด้วยใบหน้าที่ไม่สบายใจ ดวงตาของเธอแดงก่ำ
พี่เหอที่อยู่ด้านข้างเห็นไป๋มู่ชิงเดินเข้ามาและแสงแห่งความประหลาดใจก็ฉายขึ้นบนใบหน้าของเธอ "คุณหญิง ดูสิคะว่าใครกลับมา"
คุณหญิงเงยหน้าขึ้นอย่างแผ่วเบา เมื่อเธอเห็นไป๋มู่ชิงใบหน้าของเธอก็ประหลาดใจเช่นกันน้ำตาในดวงตาของเธอไหลลงมาเป็นน้ำตาแห่งความรู้สึกผิด
ไป๋มู่ชิงมองไปที่พวกเขาสองคนด้วยลางสังหรณ์ไม่ดีในใจของเธอและถามว่า "เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ? "
ในวันปกติคุณหญิงและพี่เหอนอนดึกที่สุดเป็นเวลาประมาณสี่ทุ่ม ตอนนี้เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้วแต่ยังไม่นอนอีก
"คุณชายใหญ่อาการป่วยกำเริบ" พี่เหอตอบแทน
"อะไรนะ" ไป๋มู่ชิงตกใจและรีบวิ่งไปที่ชั้นสอง
เธอวิ่งไปที่ประตูห้องนอนของหนานกงเฉินและเธอเห็นว่าคุณหมอจางอยู่ในห้องนอน โดยมีหนานกงเฉินนอนเงียบ ๆ อยู่บนเตียง
ไป๋มู่ชิงพุ่งเข้าไปในห้อง คุณหมอจางก็ผงะ เขามองไปที่ไป่มู่ชิงและถามด้วยความประหลาดใจ "คุณ ... ทำไมคุณถึงวิ่งเข้ามา? "
เขาไม่เคยเห็นไป๋มู่ชิงหลังการทำศัลยกรรม ดังนั้นเขาจึงจำเธอไม่ได้
ไป๋มู่ชิงไม่สนใจเขา แต่รีบวิ่งไปที่เตียงของหนานกงเฉิน มองไปที่ใบหน้าซีดเซียวราว เธอนั่งอยู่ข้างจับมือของเขาพลางน้ำตาไหลริน แต่กลับไม่มีคำพูดอะไรสักคำหลุดออกมาจากปากเธอ
พี่เหอส่งหมอจางเดินทางกลับ ขณะที่คุณหญิงยืนอยู่ข้างหลังไป๋มู่ชิงและกล่าวด้วยน้ำตาว่า "เฉินเพิ่งกลับมาไม่นาน เขาก็เมา ประโยคแรกเมื่อเขาเห็นฉันคือ 'มู่ชิงไปแล้ว จะไม่กลับมาอีกแล้ว ย่าอย่าคิดที่จะทำร้ายเธออีกเลย' จากนั้นเขาก็กลับไปที่ห้องและล้มป่วย "
ไป๋มู่ชิงได้ยินคำพูดของคุณหญิง น้ำตาของเธอก็ไหลออกมาและใช้เวลานานก่อนที่เธอจะเอ่ยออกมา "ฉันขอโทษ ... "
เธอรู้ว่าหนานกงเฉินจะต้องเสียใจและจะดื่มอย่างแน่นอน เธอไม่ควรใจร้ายกับเขาขนาดนี้!
"เธอยังสนใจเขาอยู่ไหม" คุณหญิงมองเธอ "ฉันคิดว่าเธอจะไม่สนใจเขาอีกต่อไปแล้ว"
ไป๋มู่ชิงยังคงไม่พูดอะไร เพราะเธอพูดไม่ออก มีเพียงคุณหญิงที่กล่าวต่ออย่างเศร้า ๆ ว่า "เมื่อก่อนตอนเฉินล้มป่วย มีเซิ่งเคอคอยช่วยเหลือ มีเหลียนเหยา เซิ่งซิน จูจูคอยดูแล แต่ตอนนี้พวกเขาไม่อยู่แล้ว บ้านว่างเปล่า จู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่าเหงามาก ฉันคิดว่าเฉินเองก็คงรู้สึกแบบเดียวกัน”
ไป๋มู่ชิงหันกลับมาและมองคุณผู้หญิงด้วยน้ำตาที่เอ่อล้นพลางกล่าวว่า "คุณย่าไม่ต้องกังวล ฉันกลับมาแล้วคุณจะไม่รู้สึกเหงาอีก มีฉันอยู่เฉินก็จะไม่เหงา ... "
"เธอรู้ไหมว่าเมื่อครู่ที่ฉันเห็นเธอ ฉันก็ดูเหมือนจะมีความหวังขึ้นมา ขอบคุณที่กลับมานะ มู่ชิง ... " คุณหญิงลงไปรับเธอขึ้นจากพื้นและมองไปที่เธอ "เฉิน พูดถูก เธอเป็นผู้หญิงที่ดีและดีกับเขาจริงๆ "
“เขาพูดอย่างนั้นจริงเหรอคะ?”
"แน่นอนมันเป็นความจริง" พี่เหอเดินเข้ามาและพูดว่า "นายหญิงน้อย ถ้าคุณชายใหญ่รู้ว่าคุณกลับมาเขาจะต้องมีความสุขแน่นอน"
"อืม ช่วงนี้อาการป่วยของเขากำเริบบ่อยมากขึ้น ต้องเป็นเพราะความเสียใจแน่ๆ เลย แต่ถ้ามู่ชิงกลับมาแล้วล่ะก็ อาการป่วยของเขาจะต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน" คุณหญิงยกมือขึ้นและเช็ดน้ำตาจากดวงตาของเธอและหัวเราะ
คุณหญิงหัวเราะ แต่หัวใจของไป๋มู่ชิงรู้สึกเจ็บปวดโดยไม่รู้ตัวพลางมองไปที่คุณหญิงแล้วถามว่า "ช่วงนี้อาการของคุณชายใหญ่กำเริบบ่อยเหรอคะ? "
"ก็บ่อยขึ้นเรื่อย ๆ ฉันหวังว่าการกลับมาของเธอจะทำให้เขากลับมาเป็นปกติ"
ไป๋มู่ชิงจำคำพูดของผู่เหลียนเหยาได้ ดูเหมือนว่าสิ่งที่หล่อนพูดจะเป็นความจริง หล่อนไม่ได้ตั้งใจทำให้เธอตกใจ หลังจากที่หนานกงเฉินไม่กินยาก็เริ่มป่วยบ่อยขึ้น
ทำอย่างไรดี? เธอควรทำอย่างไร?
เธอมองไปยังหนานกงเฉินที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียง พลางปิดปากและร้องไห้อย่างเงียบงัน ....
"มู่ชิง เธอเป็นอะไรไปน่ะ" คุณหญิงถามเบาๆ "นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เฉินล้มป่วย อย่ากังวลมากเกินไปเลย"
ไป๋มู่ชิงไม่กล้าบอกความจริงกับคุณหญิง ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงอดทนต่อความเจ็บปวดด้วยตัวเองและร้องไห้ลำพัง
เพื่อไม่ให้คุณหญิงรู้สึกถึงความผิดปกติ ไป๋มู่ชิงพยายามอย่างหนักเพื่อให้อารมณ์ของเธอกลับคืนมาและพูดกับคุณหญิง "คุณย่า ควรกลับไปที่ห้องและพักผ่อนก่อนนะคะ ฉันอยู่ที่นี่กับคุณชายใหญ่ได้ค่ะ"
แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่ได้เตรียมใจ เธอทนไม่ได้จริงๆ ที่จะบอกคุณหญิงว่าผู่เหลียนเหยาเป็นคนลงมือทำร้ายหนานกงเฉิน เธอต้องการใช้เวลาในการคิดหาวิธี แล้วค่อยบอกเรื่องจริงเกี่ยวกับหนานกงเฉินให้คุณหญิงฟังในภายหลัง
พี่เหอพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่ค่ะ คุณหญิง เมื่อครู่คุณหญิงยังบอกเลยว่าขอเพียงแค่มีนายหญิงน้อยมาคอยดูแลคุณชายใหญ่ คุณก็จะวางใจได้ ตอนนี้นายหญิงน้อยกลับมาแล้วนะคะ คุณเองก็ไปพักผ่อนก่อนเถอะค่ะ”
คุณหญิงมองไปที่ไป๋มู่ชิงพลางพยักหน้าให้เธอ
หลังจากคุณหญิงจากไป ห้องนอนก็เงียบลงทันทีและเงียบมากจนแทบจะได้ยินเสียงหายใจของหนานกงเฉิน
ไป๋มู่ชิงเดินกลับมาหาเขาอย่างเงียบ ๆ และนั่งลงมองเขาที่นอนนิ่งอยู่ น้ำตาที่กลั้นไว้ในที่สุดก็เอ่อล้นขึ้นมา
เพียงแค่เธอคิดว่าหนานกงเฉินอาจจะไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้ เธอรู้สึกอึดอัดมากจนหายใจลำบาก เธอนึกไม่ออกว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอหากไม่มีหนานกงเฉินบนโลกใบนี้ เธอจะสูญเสียความกล้าในการมีชีวิตอยู่ต่อไปหรือไม่?
"เฉิน คุณจะต้องไม่เป็นอะไรนะ" เธอมองไปที่เขาพลางถอนหายใจออกมา
เธอเฝ้าอยู่ข้างเตียงของหนานกงเฉินตลอดทั้งคืนตามปกติ จนกระทั่งน้ำเกลือหมด เธอจึงผล็อยหลับไปข้างเตียง
เธอง่วงนอนเกินไป หลังจากวางขวดยาแล้วเธอก็ก้มศีรษะลงและหลับไปในทันที
ในตอนเช้าเมื่อคุณหมอจางมาช่วยหนานกงเฉินตรวจร่างกายของเธอตามปกติ ไป๋มู่ชิง ก็ตื่นจากการหลับใหลอีกครั้งเธอลุกขึ้นจากขอบเตียงและดูคุณหมอจาง พลางถามขณะตรวจร่างกายของหนานกงเฉิน "อาการป่วยของคุณชายใหญ่แย่ลงหรือเปล่าคะ "
หมอจางพยักหน้า "ใช่ ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น"
ไป๋มู่ชิงคิดสักพักแล้วพูดว่า "คุณหมอจาง ฉันขอคุยกับคุณสักสองสามคำได้ไหม"
คุณหมอจางแปลกใจ "นายหญิงน้อยมีอะไรจะคุยกับผมเหรอครับ"
ไป๋มู่ชิงมองไปที่หนานกงเฉินบนเตียงและพูดว่า "ออกไปคุยข้างนอกกันเถอะค่ะ"
ทั้งสองลงมาที่ห้องนั่งเล่นบนชั้นสองด้วยกัน ไป๋มู่ชิงลังเลที่จะถ่ายทอดคำพูดของผู่เหลียนเหยาให้หมอจางฟัง "คุณหมอจาง คุณคิดว่าคำพูดของคุณหนูผู่น่าเชื่อถือไหม หล่อนจะสามารถควบคุมโรคของคุณชายใหญ่ได้จริงหรือ?”
คุณหมอจางจ้องมองเธอด้วยความประหลาดใจและถามว่า "นี่คือสิ่งที่คุณหนูผู่พูดจริงๆ หรือ"
ไป๋มู่ชิงพยักหน้า
คุณหมอจางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงพูดว่า "แต่ก่อนหน้านี้ผมได้ตรวจร่างกายคุณชายใหญ่อย่างละเอียดแล้ว แต่ไม่พบว่าร่างกายของเขาถูกวางยาพิษ มันเป็นไปได้อย่างไร ...? "
หลังจากที่เขาบ่นพึมพำเขาพูดกับไป๋มู่ชิง "นายหญิงน้อย ไม่ต้องกังวล ผมจะตรวจร่างกายของคุณชายใหญ่โดยละเอียดอีกครั้งเพื่อดูว่ามีพิษหรือไม่"
ไป๋มู่ชิงพยักหน้าและสูดหายใจ “ขอบคุณค่ะ คุณหมอจาง ที่ฉันบอกความจริงกับคุณ ฉันแค่หวังว่าคุณจะพบโรคจากร่างของคุณชายใหญ่โดยเร็วและรักษาเขาได้เร็วกว่านี้”
“ผมจะกลับไปที่โรงพยาบาลเพื่อจัดการเรื่องนี้ นายหญิงน้อยไม่ต้องกังวล”
"ขอบคุณค่ะ" ไป๋มู่ชิงหายใจเข้าลึก ๆ และดูคุณหมอจางจากไป ก่อนจะหันหลังเดินไปที่ห้องของหนานกงเฉิน
เมื่อเธอเดินเข้าไปหนานกงเฉินก็ตื่นขึ้นมาแล้ว เธอจึงเฝ้าดูภายนอกอย่างเงียบ ๆ
เมื่อไป๋มู่ชิงหยุดเธอมองไปที่ด้านหลังของเขาจากระยะไกล
แม้ว่าหนานกงเฉินจะได้ยินการเคลื่อนไหว แต่เขาก็ไม่ได้หันกลับไปมองและไม่สนใจ นี่เป็นเวลาที่คนรับใช้จะต้องทำความสะอาดห้องและเป็นเรื่องปกติที่จะมีคนเข้ามา
จนกระทั่งมีคนกอดร่างของเขาจากด้านหลัง ในที่สุดเขาก็มีปฏิกิริยาตอบสนองและร่างกายของเขาสั่นเล็กน้อยราวกับว่าเขาตกใจ เพราะคนที่นี่คุ้นเคยมากไม่ว่าจะเป็นร่างกายหรือลมหายใจผู้หญิงคนนี้ที่เขาคิดว่าจะไม่ได้เห็นอีกแล้วจริงๆ กลับมาอยู่ข้างหลังเขาในตอนนี้?
เขาหลับตาและหยุดนิ่งเพราะกลัวว่าคนข้างหลังจะตกใจกลัวและหายไป
ไป๋มู่ชิงวางใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอไว้บนหลังของเขา ฟังเสียงหัวใจที่เต้นแรงของเขาแล้วพูดออกมาเบา ๆ "เฉิน ฉันกลับมาแล้ว คุณต้องการฉันไหม?"
"จะกลับมากี่วัน? " หนานกงเฉินถามด้วยความสั่นสะท้านเล็กน้อยในใจ หากเป็นเพราะอาการป่วยของเขาที่ทำให้เธอกลับมา เขาก็ไม่อยากจะรั้งเธอไว้
"ตลอดชีวิต ดีไหมคะ?" ไป๋มู่ชิงถาม
หนานกงเฉินหันกลับมาและมองลงมาที่เธอ "คุณคิดว่ายังไงล่ะ? "
"ตกลงค่ะ" ไป๋มู่ชิงอดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตาและทักทายเขา "แต่คุณต้องสัญญากับฉัน คุณต้องหายดี คุณต้องอยู่กับฉันตลอดไป คุณไม่ได้รับอนุญาตให้ทิ้งฉันไว้คนเดียว คุณไม่ได้รับอนุญาต….”
หนานกงเฉินลดศีรษะลงทันทีและจูบเธออย่างลึกซึ้ง
คำพูดของไป๋มู่ชิงถูกปิดกั้นโดยเขา เธอผงะเล็กน้อยแล้วหลับตาลง
หนานกงเฉินจูบเธอสักพักจึงปล่อยเธอ เอาหน้าผากแนบกับเธอและถามว่า "ทำไมคุณคิดออก คุณยินดีที่จะกลับมาเหรอ? "
"เพราะว่า ... " ไป๋มู่ชิงยิ้มทั้งน้ำตาเอาแขนโอบคอเขายืนเขย่งเท้าแล้วเริ่มจูบต่อ
เธอใช้ความเงียบแทนคำตอบ
หนานกงเฉินรู้สึกกระวนกระวายใจกับการจู่โจมของเธอ และความปรารถนาในร่างกายของเขาก็พุ่งขึ้นในทันที เขาหันกลับมาและกดเธอลงบนเตียงขนาดใหญ่ข้างๆ เขาและเขาแทบรอไม่ไหวที่จะเริ่มดึงเสื้อผ้าของเธอ
ไป๋มู่ชิงรู้สึกว่าผิวของเธอเย็นลงและสติของเธอก็ฟื้นขึ้นมาเล็กน้อย เธอจับฝ่ามือหนานกงเฉินด้วยมือเดียวและโอบแขนรอบคอของเขา เธอพูดอย่างเคร่งขรึมและจริงจัง "เฉิน คุณเพิ่งป่วย คุณจะเหนื่อยเกินไปไม่ได้….”
ในสายตาของเธอก็ฉายแววความต้องการอันร้อนแรงเช่นเดียวกัน แต่เธอควบคุมได้ดีกว่าเขา เพราะเธอกังวลเกี่ยวกับร่างกายของเขามากเกินไป
แต่หนานกงเฉินกลับส่ายศีรษะอย่างไม่แยแส "ฉันไม่เหนื่อยเลย" เขาไม่ให้โอกาสเธอพูดหรือไม่มีโอกาสที่จะต่อต้านได้อีก
เขาก็ตั้งหน้าตั้งตารอเธอกลับมา และในที่สุดเธอก็กลับมาแล้ว เขาต้องการเธอเท่านั้นต้องการเธอ ต้องการเธอมากที่สุด ...!
ไป๋มู่ชิงต่อสู้ดิ้นรนอยู่พักหนึ่งและในที่สุดก็พยายามดิ้นรนเพื่อให้เขาถูกควบคุมใช้เวลาไม่นานก่อนที่เธอจะยอมจำนนเขา หยุดดิ้นรนหยุดต่อต้าน
หลังจากที่ผ่านไปอย่างดุเดือด ไป๋มู่ชิงก็เหนื่อยและนอนคว่ำ นอกจากนี้เมื่อคืนเธอไม่ได้นอนทั้งคืน ไป๋มู่ชิงจึงผล็อยหลับไป
หนานกงเฉินโอบแขนรอบตัวเธอ ฟังเสียงลมหายใจของเธอ และเมื่อเธอมองลงไปที่เธอก็รู้ว่าเธอหลับไปแล้ว ใบหน้าขาวของเธอวางอยู่บนหน้าอกของเขา และเขาก็หลับไป