บทที่245 การหลอกลวงครั้งยิ่งใหญ่

เฉียวซือเหิงไม่สามารถทนมองหว่านชิงได้เป็นเวลานาน เขากลัวว่าเขาจะรู้สึกอ่อนแอ

“รออีกหน่อยนะ”

“แต่ ... เธอเกือบจะไม่ไหวแล้วนะ”

"หรือว่าเธอต้องการที่จะยอมแพ้แบบนี้เหรอ? " เฉียวซือเหิงหันหน้ามาและจ้องไปที่เธอในที่สุด "ถ้าเธอต้องการที่จะยอมแพ้ฉันไม่ขัดข้อง แต่ฉันต้องเตือนเธอว่าถ้าเธอยอมแพ้ตอนนี้ เธอจะสูญเสียความพยายามก่อนหน้านี้ทั้งหมดรวมถึง 200 มิลลิลิตรของเมื่อวานนี้ก็ไร้ประโยชน์เช่นกัน "

"ฉัน ... " ไป๋มู่ชิงพูดอย่างงง ๆ แต่ไม่รู้จะทำอย่างไร

"แม่ หนูไม่ต้องการที่จะยอมแพ้ ... " เสียวหว่านชิงกล่าว

"หว่านชิง ... แม่ขอโทษ ... " ไป๋มู่ชิงอุ้มเธอ เช็ดเหงื่อเย็นออกจากใบหน้าและพูดทั้งน้ำตาว่า "แม่อยากจะรับความเจ็บปวดนี้แทนลูก แต่แม่ก็ทำอะไรไม่ได้เลย ขอโทษนะลูกรัก เธอต้องอดทนไว้นะรู้ไหม? "

“แม่ อย่าร้องไห้ หนูจะอดทน ...”

"เด็กดี ... แม่รู้สึกแย่ ... " ในตอนนี้เธอเพียงรู้สึกว่าทุกวินาทีนั้นยากยิ่ง เธอหวังเพียงว่าเวลาจะผ่านไปอย่างรวดเร็วและสายน้ำเกลือจะหลุดออกจากมือของหว่านชิงโดยเร็ว

"แม่ ... เล่าเรื่องให้หนูฟังต่อสิคะ หนูอยากฟังเรื่องของแม่กับพ่อ ... "

"โอเคจ้ะ แม่จะเล่าเรื่องให้ฟัง แม่จะเล่าให้ฟัง ... " ไป๋มู่ชิงพยักหน้าเห็นด้วย แต่ไม่สามารถพูดอะไรได้อีก

เสียวหว่านชิงดูเหมือนจะเข้าใจความคิดของเธอ และไม่ได้ถามเธอต่อไป แต่เกาะแขนของเธออย่างเชื่อฟัง

--

เดิมทีเลขาเหยียนใช้เวลาไปเยี่ยมหนานกงเฉินในโรงพยาบาล แต่ได้พบกับเฉียวเฟิงที่ชั้นล่างโดยไม่คาดคิด

เฉียวเฟิงนั่งอยู่คนเดียวในสวนโดยสงบนิ่งและไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่

เลขาเหยียนก้าวข้ามมามองเขาอย่างสงสัยและร้องเรียก "คุณชายรองเฉียว ทำไมไม่ขึ้นไปล่ะคะ? "

เฉียวเฟิงหันหน้ามาเมื่อเธอได้ยินเสียงของเธอจึงยิ้ม "บังเอิญจัง คุณมาเยี่ยมหนานกงเฉินเหรอ? "

"ใช่ ฉันได้ยินมาว่าคุณชายรองเฉียวสามารถรักษาโรคของคุณชายเฉินได้ และฉันอยากจะมาดุสักหน่อย" เลขาเหยียนพูด "แล้วคุณล่ะ คุณยังไม่ได้ขึ้นไปหรือลงมาแล้ว? "

เฉียวเฟิงส่ายหัวและยิ้มอย่างขมขื่น "จู่ๆ ผมก็รู้สึกไม่อยากขึ้นไป"

"ทำไมล่ะ? ไม่อยากเห็นความรู้สึกของไป๋มู่ชิงที่มีต่อคุณชายเฉินเหรอคะ? "

"เปล่า" เฉียวเฟิงส่ายหัว "ฉันไม่อยากเห็นหว่านชิงโดนเจาะเลือด ฉันคิดว่ามันโหดร้ายเกินไป"

“คุณเรียนแพทย์มาก่อนไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงกลัวเลือดล่ะ?”

“การเรียนแพทย์ก็ถือเป็นอีกเรื่องหนึ่ง ที่สำคัญคือหว่านชิงยังเด็กมาก ต้องการเลือดปริมาณมาก ดังนั้น...”

“ดูเหมือนว่าความรักของคุณที่มีต่อหว่านชิงจะไม่ด้อยไปกว่าบิดาผู้ให้กำเนิดเลยนะคะ”

“ยังไงซะก็เป็นเด็กที่ฉันเลี้ยงมาจนโต แน่นอนว่าจะต้องมีความผูกพัน”

เลขาเหยียนเดินไปที่เก้าอี้ข้างๆ เขา แล้วนั่งลงและถอนหายใจเบา ๆ "ฟังคุณพูดแล้ว ฉันก็ไม่อยากขึ้นไปแล้วเหมือนกันค่ะ"

เฉียวเฟิงมองไปที่เธอและถาม "ผมได้ยินมาว่าคุณกลับมาทำงานในบริษัทหนานกงกรุ๊ป แล้วเหรอครับ? "

"ใช่ คุณชายเฉินไม่สามารถจัดการเรื่องของบริษัทได้ในตอนนี้ ฉันจะช่วยเขาทำหน้าที่เป็นตัวแทน"

"คุณเป็นคนดีจริงๆ "

"คุณก็เช่นกัน" เลขาเหยียนหัวเราะ "ดูเหมือนว่านี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เรายกย่องกันและกันแบบนี้นะคะ"

--

อาจเป็นเพราะการถ่ายเลือดใช้เวลานานเกินไป เสียวหว่านชิงรู้สึกช็อกเพราะเสียเลือดมากเกินไป โชคดีที่เฉียวซือเหิงเตรียมพร้อมและรีบใช้มาตรการรักษากับเธอเพื่อช่วยเธอจากอาการช็อกได้ทันท่วงที

ไป๋มู่ชิงยืนอยู่ข้างเตียงโรงพยาบาลของเสียวหว่านชิงและยิ้ม เมื่อเห็นใบหน้าซีดเซียวแต่แข็งแกร่งของเธอ

"ที่รักคุณกล้าหาญมากลูกรัก หนูกล้าหาญมาก" เธอจูบมือน้อย ๆ ของเสียวหว่านชิงและยิ้ม

“แม่คะ อาการของพ่อจะดีขึ้นใช่ไหมคะ?” หว่านชิงถามด้วยสีหน้าคาดหวัง

"แน่นอนจ้ะ" ไป๋มู่ชิงพยักหน้าและลูบศีรษะเล็กๆ ของเธอ "ด้วยความช่วยเหลือของหว่านชิงนางฟ้าตัวน้อยนี้ อาการของพ่อจะดีขึ้นอย่างแน่นอน"

"ดีมากเลยค่ะ" หว่านชิงกล่าวอย่างมีความสุข

"คุยอะไรกันมีความสุขจัง" จู่ๆ เสียงของเฉียวเฟิงก็ดังมาจากประตู คนทั้งสองในมองไปที่ประตูและเห็นเลขาเหยียนค่อยๆ เข็นรถของเฉียวเฟิงเข้ามาช้าๆ

"พ่อเฉียว" แม้ว่าเสียวหว่านชิงจะยังอ่อนแออยู่เล็กน้อย แต่เธอก็ยังมีความสุขมากที่ได้เห็นเฉียวเฟิง

"หว่านชิง เด็กดี" เฉียวเฟิงหยุดชั่วคราวและแนะนำเลขาเหยียนให้เธอได้รู้จัก "หว่านชิง นี่คือป้าเหยียน"

"สวัสดีค่ะป้าเหยียน" หว่านชิงเรียกอย่างเชื่อฟัง

เลขาเหยียนยิ้ม "หว่านชิงเพื่อนตัวน้อย เก่งจริงๆ เลยนะ" แม้ว่าจะไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอได้เห็นเสียวหว่านชิง แต่ก็เป็นครั้งแรกที่เธอมองดูเธออย่างจริงจังโดยคิดไปเองว่าเด็กผู้หญิงตัวเล็ก มีดวงตาที่สวยงาม ใช่ ยิ่งมองมากเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกว่ามีเงาของหนานกงเฉิน

เมื่อคิดว่าหนานกงเฉินมีลูกสาวที่เติบโตขนาดนี้ เธอคิดว่ามันเป็นเรื่องแปลกและน่าสนุกเธออดไม่ได้ที่จะมองหว่านชิงเป็นเวลานาน แม้แต่คำทักทายของไป๋มู่ชิง เธอก็ไม่ได้ยิน

"คุณชายเฉินเป็นยังไงบ้างคะ? " ในที่สุดเธอก็ฟื้นคืนสติและถาม

"ฉันยังไม่รู้เลย คุณชายเฉียวบอกว่าเขาต้องสังเกตดูสักวัน" ไป๋มู่ชิงกล่าว

"ไม่ต้องห่วง พี่เขาเก่งมาก จะต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน"

"ใช่ จะดีขึ้นแน่นอน" เลขาเหยียนกล่าว

"ขอบคุณค่ะ" ไป๋มู่ชิงพยักหน้าและยิ้มให้เธอ "ฉันต้องขอบคุณเลขาเหยียนที่ช่วยดูแล บริษัทให้"

เลขาเหยียนยิ้ม "คุณเคยขอบคุณแล้ว"

"นี่คือตับหมูและโจ๊กเนื้อติดมันที่ป้าหลิวฝากมาให้" เฉียวเฟิงยื่นกระติกน้ำร้อนให้กับไป๋มู่ชิง

ไป๋มู่ชิงรับมันและกล่าวว่า "ฝากขอบคุณป้าหลิวแทนฉันด้วยนะคะ"

ไป๋มู่ชิงกรอกโจ๊กในกระติกน้ำร้อนและกำลังจะป้อนอาหารให้เสี่ยวว่านชิง เลขาเหยียนจึงพูดขึ้นว่า "คุณหนูไป๋ ให้คุณชายรองเฉียวป้อนเธอดีกว่าค่ะ ฉันมีเรื่องอยากคุยกับคุณเป็นการส่วนตัว"

ไป๋มู่ชิงมองเธอด้วยความประหลาดใจ จากนั้นหันไปหาเฉียวเฟิง เฉียวเฟิงยกมือขึ้นเพื่อหยิบชามใบเล็กในมือแล้วยิ้ม "ไปเถอะ"

เธอพยักหน้า จากนั้นลูบผมของเสียวหว่านชิงและพูดว่า "ลูกรัก กินเยอะๆ นะจ๊ะ"

"หนูเข้าใจแล้วค่ะ แม่" หว่านชิงตอบรับอย่างเชื่อฟัง

ไป๋มู่ชิงและเลขาเหยียนเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยด้วยกัน เลขาเหยียนหันกลับมาจ้องเธอแล้วพูดว่า "ฉันพบคนที่จะตรวจสอบอุบัติเหตุทางรถยนต์ของคุณหญิงและพวกเขาถูกจับได้ แต่เขาก็ยืนยันว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณหญิงตกใจกลัว ดังนั้น ... แม้ว่าเราทุกคนจะคาดเดาว่าเซิ่งตงหยางเป็นคนทำ แต่มันก็ไม่มีหลักฐาน "

"ฉันไม่คิดว่าเขาจะโง่ถึงขนาดที่ว่าจะทิ้งอะไรไว้" ไป๋มู่ชิงถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ "ฉันไม่รู้ว่าจุดประสงค์ของเขาคืออะไร? "

“ช่วงสองวันที่ผ่านมาฉันไม่เห็นอะไรที่ผิดปกติในบริษัท ฉันจะตรวจสอบดูอีกครั้ง”

"ขอบคุณนะคะ รบกวนคุณมากๆ เลย" ไป๋มู่ชิงกล่าวอย่างซาบซึ้ง

เลขาเหยียนส่ายหัวและมองไปที่เธอ "ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ ฉันคุ้นเคยกับธุรกิจของบริษัท มานานแล้วและฉันไม่รู้สึกเหมือนเป็นมือใหม่เลย คุณต่างหากที่เจ็บปวด อาการป่วยของคุณชายเฉินยังไม่ทันดีขึ้น คุณหญิงก็มาล้มป่วยไปอีกคน คุณจะแบกรับไหวจริงๆ เหรอคะ?”

"ตราบใดที่พวกเขาดีขึ้น ฉันจะไม่รู้สึกเหนื่อยเลยค่ะ" ไป๋มู่ชิงยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ บางครั้งเธอก็หวังว่าเธอจะสามารถแยกร่างได้ สิ่งที่ยากที่สุดไม่ใช่การอยู่ในโรงพยาบาลทั้งวันทั้งคืน แต่เป็นความกดดันทางจิตใจมากกว่า

โชคดีที่ในเวลานี้เธอค่อยๆ เริ่มมองเห็นความหวังอันริบหรี่

ในเวลานี้นางพยาบาลคนหนึ่งรีบมาและกล่าวพร้อมกับยิ้มให้ไป๋มู่ชิง "คุณผู้หญิง คุณหญิงฟื้นแล้วค่ะ"

"จริงเหรอคะ? " ไป๋มู่ชิงและเลขาเหยียนเหลือบมองกันและกัน ใบหน้าของพวกเธอเต็มไปด้วยความสุข

นางพยาบาลพยักหน้า "จริงค่ะ คุณหมอบอกว่าคุณหญิงฟื้นตัวเร็วมากพ้นขีดอันตราย100%แล้วค่ะ"

"ดีจังเลย ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ" ไป๋มู่ชิงพูดจบและเดินไปที่ชั้นที่คุณหญิงนอนพักรักษาตัวกับเลขาเหยียน

คุณหญิงตื่นขึ้นมาจริงๆ และกำลังคุยกับพี่เหอในเวลานี้ เมื่อเห็นทั้งสองคนเดินเข้ามา พี่เหอก็ทักทายพวกเธอทันทีและถอยกลับไปด้านข้าง

"คุณย่า เป็นยังไงบ้างคะ? " ไป๋มู่ชิงมองไปที่คุณหญิงที่ยังคงแปะผ้าก๊อซอยู่บนศีรษะ

"ฉันสบายดี" คุณหญิงคว้าฝ่ามือของเธอและถามอย่างร้อนรน "เฉินอยู่ไหน? ตอนนี้เฉินเป็นยังไงบ้าง? "

"คุณย่าไม่ต้องกังวลนะคะ เฉินเข้าสู่แผนการรักษาแล้วค่ะ"

"จริงเหรอ? "คุณหญิงพูดด้วยความประหลาดใจ

"ใช่ค่ะ" ไป๋มู่ชิงพยักหน้าแล้วยิ้ม "ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วนะคะ เฉินได้รับการช่วยชีวิตแล้วและคุณย่าก็ตื่นแล้วด้วย ... "

"เซิ่งตงหยางไม่ได้โกหกฉันเหรอ? " คุณหญิงถามด้วยความประหลาดใจ

"คุณหมายถึงอะไร? " ไป๋มู่ชิงงงงวย

"อ้อ เรื่องเป็นแบบนี้ เซิ่งตงหยางมาหาฉันเพื่อบอกว่าเขารู้วิธีที่จะช่วยชีวิตหนานกงเฉินเงื่อนไขคือให้ฉันบริจาคหุ้น 15% ให้กับเขา"

เมื่อได้ยินสิ่งที่คุณหญิงพูดไป๋มู่ชิงและเลขาเหยียนก็ตกใจ เลขาเหยียนถามโดยสัญชาตญาณว่า "แล้วคุณหญิงรับปากไปแล้วหรือยังคะ?

"รับปากแล้ว"

"เซ็นหนังสือสัญญาโอนแล้วเหรอคะ? "

"เซ็นแล้ว" คุณหญิงไม่รู้ตัวว่ากำลังถูกหลอก เธอยังคงยิ้มและพูดว่า "ไม่เป็นไรตราบใดที่อาการป่วยของเฉินดีขึ้น มันไม่สำคัญว่าจะมอบอะไรให้กับเขา มู่ชิง เธอคิดแบบนี้ไหม? "เธอหันไปทางไป๋มู่ชิงขณะที่พูด

สีหน้าของไป๋มู่ชิงและเลขาเหยียนดูไม่ดีสักเท่าไร แต่ในตอนนี้ไม่มีใครสามารถเอ่ยปากเรื่องกลโกงของเซิ่งตงหยางได้

“เป็นอะไรไป? พวกเธอคิดว่าฉันผิดเหรอ?”

"ไม่ค่ะ ... " ไป๋มู่ชิงรีบส่ายหัวและพูดด้วยรอยยิ้มแห้ง ๆ : "คุณย่าพูดถูกแล้ว ตราบใดที่อาการป่วยของเฉินดีขึ้น ต่อให้ต้องยกบริษัทให้เขาก็ไม่เป็นไร"

"คุณย่าเพิ่งฟื้น พักผ่อนก่อนเถอะนะคะ" ไป๋มู่ชิงกล่าวอย่างห่วงใย

คุณหญิงพยักหน้า "อืม เฉินไม่เป็นอะไรแล้ว ในที่สุดฉันก็สามารถนอนหลับได้อย่างสงบ"

ไป๋มู่ชิงและเลขาเหยียนเดินออกจากห้องพักคุณหญิงด้วยกันและพวกเธอก็พูดอะไรไม่ออก

ในตอนท้ายเลขาเหยียนกล่าวว่า "ที่แท้เซิ่งตงหยางโกหกเรื่องหุ้นและต้องการฆ่าคนอื่นมันโหดร้ายจริงๆ "

ไป๋มู่ชิงยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ "เรื่องเป็นแบบนี้ไปแล้ว หากบอกความจริงกับคุณหญิง ก็มีเพียงแต่จะทำให้ท่านเสียใจ ดังนั้นช่างมันเถอะ รอให้ท่านแข็งแรงดีเสียก่อนค่อยบอกความจริงกันเถอะ"

"อืม ฉันเข้าใจแล้ว"

"แล้วตอนนี้คุณจะทำอะไรต่อไป? " ไป๋มู่ชิงมองไปที่เลขาเหยียนอย่างเป็นห่วง "เซิ่งตงหยางเอาหุ้นของคุณย่าไปมากมายในคราวเดียว เขาจะกลายเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของบริษัทไม่ใช่เหรอ? "

“เดิมทีเขามี 2% และอีกประมาณ 3% ที่เพิ่งซื้อจากผู้ถือหุ้นรายย่อยและรวมเป็น 20%” เลขาเหยียนส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ “จากนี้ไปตำแหน่งของเขาในกรุ๊ปนั้นเทียบไม่ได้กับคุณชายเฉิน ฉันคาดว่าบริษัทจะเปลี่ยนชื่อและนามสกุลเซิ่งในไม่ช้า สำหรับฉัน ฉันจะไม่สามารถแทนที่คุณชายเฉินในการควบคุมสถานการณ์โดยรวมในกรุ๊ปได้อีกต่อไป "

แม้ว่าไป๋มู่ชิงจะไม่เข้าใจเหตุการณ์ทางการค้าเหล่านี้ แต่เธอก็กังวลมากเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้จากเลขาเหยียน และเธอก็นึกไม่ออกว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่หนานกงเฉินตื่นขึ้นมาและพบว่าความจริงจะเป็นอย่างไร จะไปร้องขอความเห็นใจจากเซิ่งตงหยางหรือไม่?

"เซิ่งตงหยางคนนี้น่ารังเกียจจริงๆ! "

"ฉันเห็นด้วย" เลขาเหยียนหยุดและพูดว่า "เกือบจะสิ้นปีแล้วบริษัทจะจัดคณะกรรมการในเร็ว ๆ นี้ และเซิ่งตงหยางจะได้รับเลือกให้เป็นประธานคนใหม่อย่างแน่นอน"

“แล้วเฉินจะทำยังไงต่อไปล่ะ?”

"เรื่องนี้ ... ฉันไม่รู้จริงๆ " เลขาเหยียนส่ายหัวและยิ้มอย่างขมขื่น "ฉันกังวลเหมือนกันว่าคุณชายเฉินจะไม่สามารถทนต่อแรงกดดันนี้ได้"

ไป๋มู่ชิงครุ่นคิดสักพักและในที่สุดเธอก็ทำได้เพียงแค่หายใจเบา ๆ และพูดว่า "ช่างมันเถอะ สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คืออาการป่วยของคุณชายเฉิน เรื่องในอนาคตไว้ค่อยคุยกันวันหลังเถอะ"

“ใช่ ตอนนี้ให้คุณชายเฉินและคุณหญิงพักฟื้นก่อน”

"แล้วคุณล่ะ? ต่อไปคงจะอยู่ในบริษัทยากขึ้นแล้วใช่ไหมคะ? " ไป๋มู่ชิงถาม

"ค่อยๆ ทำไปทีละขั้นตอนเถอะ" เลขาเหยียนกล่าว

--

ไป๋มู่ชิงมาที่เตียงในโรงพยาบาลของหนานกงเฉินและมองไปที่สีหน้าที่ดีขึ้นเล็กน้อยของเขาและในที่สุดก็รู้สึกโล่งใจ