บทที่254 คลอดลูกชายอีกคน

พี่เหอเตรียมอาหารให้ทุกคนเสร็จแล้ว คุณหญิงมองดูทุกคนทานอาหารเสร็จและอยากอยู่กับหว่านชิงอย่างสนุกสนานที่ชั้นล่างอีกสักหน่อย หนานกงเฉินกังวลว่าหว่านชิง จะเหนื่อยเกินไปจึงกล่าวว่า "คุณย่า หว่านชิงไม่ได้นอนหลับบนเครื่องบินเลย ให้เธอได้นอนพักสักหน่อยเถอะครับ”

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูนั่งเล่นเป็นเพื่อนคุณย่าทวดสักพักก็ได้ค่ะ" หว่านชิงพูดอย่างเชื่อฟัง เห็นได้ชัดว่าคุณหญิงที่เธอเกรงว่าจะทำให้ตนเองรู้สึกผิดหวัง

"ไม่เป็นไร ไปนอนเถอะ หลังจากตื่นมาแล้วค่อยมาเล่นกับย่าทวดก็ได้จ้ะ" คุณหญิงจับมือของเสียวหว่านชิงและพูดด้วยรอยยิ้ม "ไปสิ ไปดูห้องที่ย่าทวดเตรียมไว้ให้หว่านชิง ดูสิว่าชอบไหม"

"โอเคค่ะ" หว่านชิงเดินตามคุณหญิงขึ้นไปชั้นบน

ไป๋มู่ชิงและหนานกงเฉินมองหน้ากันพลางจูงมือกันเดิน "ไปเถอะ ไปดูกัน"

ห้องที่เตรียมไว้สำหรับบ้านหว่านชิงอยู่ติดกับหนานกงเฉิน ซึ่งไม่เคยมีใครอาศัยอยู่มาก่อน ห้องนอนมีขนาดใหญ่และตกแต่งด้วยสีชมพู มีเตียงเจ้าหญิง ผ้าห่มเจ้าหญิง รองเท้าเจ้าหญิง ... ล้วนเป็นสไตล์เจ้าหญิงตัวน้อยที่เด็กผู้หญิงชื่นชอบ

"ชอบไหมจ๊ะ? " คุณหญิงถามพลางมองไปที่เสียวหว่านชิง

หว่านชิงพยักหน้าอย่างมีความสุข "ชอบค่ะ! " เธอพูดพลางวิ่งไปยังเตียงสีชมพูขนาดใหญ่ พลางถอดรองเท้ากระโดดขึ้นไปบนเตียง "เตียงนี้นุ่มมากค่ะ นอนแล้วต้องสบายมากแน่ๆ เลย"

"แน่นอน นี่คือเตียงที่ดีที่สุดที่ย่าทวดซื้อมา" คุณหญิงเดินมาหาเธอแล้วนั่งลง "ผ้าห่มผืนนี้ห่มสบายไหมจ๊ะ ย่าทวดให้เขาซักและใส่น้ำหอม หนูลองดมสิจ๊ะว่าหอมไหม? "

เสียวหว่านชิง ฝังใบหน้าของเธอลงในผ้าห่มและพยักหน้า "อืม! หอมที่สุดเลยค่ะคุณย่าทวด ขอบคุณนะคะ! "

"ขอบคุณอะไรกันล่ะ หนูน่ะเป็นแก้วตาดวงใจของย่าทวดนะจ๊ะ" คุณหญิงถอดรองเท้าของเธอแล้วปีนขึ้นไปเล่นบนเตียงกับหว่านชิง

เมื่อมองไปที่คนแก่และเด็ก ไป๋มู่ชิกับหนานกงเฉินก้รู้สึกมีความสุขเป็นอย่างมาก หนานกงเฉินยกมือขึ้นกอดไป๋มู่ชิงไว้ในอ้อมแขนของเขาและพูดด้วยรอยยิ้ม "รู้สึกไหมว่าหลังจากที่คุณย่าหายจากอาการบาดเจ็บ ดูน่ากลัวมากขึ้นกว่าเดิม?”

"อืม เปลี่ยนเป็นไร้เดียงสาไปแล้ว" ไป๋มู่ชิงยิ้มและพูดด้วยเสียงต่ำ

“ผู้คนชอบบอกว่ายิ่งโตขึ้นก็จะดูเหมือนเด็กมากขึ้นเท่านั้นไม่ใช่เหรอ”

"คุณหญิงเปลี่ยนไปและดูมีความสุขจริงๆ " พี่เหอที่อยู่ด้านข้างก็ยิ้มตามไปด้วย "อาการป่วยของคุณชายใหญ่หาดีแล้ว นายหญิงน้อยก็กลับมาแล้ว แล้วยังพาหลานตัวเล็กที่น่ารักกลับมาอีกคน ท่านคงมีความสุขมากแน่ๆ ค่ะ "

พี่เหอมองไปรอบ ๆ ห้องแล้วกล่าวว่า "การจัดวางและการตกแต่งของห้องนี้ได้รับการออกแบบอย่างพิถีพิถันโดยคุณหญิงเอง ท่านตั้งใจมากๆ "

“เห็นได้ชัดเลยค่ะว่าท่านตั้งใจมากจริงๆ” ไป๋มู่ชิงพยักหน้าเห็นด้วย

คุณหญิงพาเสียวหว่านชิงลงจากเตียงและยิ้มขณะเดินไปที่ห้องแต่งตัว "ดูสิ คุณย่าทวดซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้หนูเยอะแยะเลย สวยๆ ทั้งนั้น"

เสียวหว่านชิงถูกพาตัวไปที่ห้องแต่งตัว เมื่อมองไปที่ตู้เสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าใหม่ที่มีสีสันสดใส เธอก็อุทานด้วยความประหลาดใจ "ว้าว! เยอะมาก! "

"ดูสิ มีหมวกด้วย น่ารักไหม? " คุณหญิงหยิบหมวกเจ้าหญิงขึ้นมาและสวมบนศีรษะของหว่านชิง

เมื่อเห็นพวกเขาสองคนมีความสุข หนานกงเฉินจึงพูดกับไป๋มู่ชิง "ปล่อยให้พวกเขาสนุกไปก่อนเถอะ พวกเรากลับไปพักผ่อนที่ห้องกันก่อน"

"ค่ะ" ไป๋มู่ชิงพยักหน้าและหันไปออกจากห้องนอน

เมื่อเธอเดินออกจากห้องนอนไป๋มู่ชิงสังเกตว่าห้องนอนถัดไปก็เปลี่ยนไปเช่นกัน เธอเดินไปอย่างอยากรู้อยากเห็นและผลักประตูที่ซ่อนอยู่ครึ่งหนึ่งให้เปิดออก สิ่งที่ดึงดูดตาของเธอคือห้องสำหรับเด็กที่มีความน่ารัก มันเป็นสีฟ้าน้ำทะเลสุดโรแมนติก ไม่มีชุดเจ้าหญิงแต่กลับมีของเล่นมากมายตั้งอยู่ทุกมุมของห้อง

“นี่มันอะไรกันคะ?” ไป๋มู่ชิงถามหนานกงเฉินด้วยความประหลาดใจ

หนานกงเฉินมองไปที่ห้องนอนสีฟ้าน้ำทะเลพร้อมกับเธอและส่ายหัว "ฉันไม่รู้"

"อ๋อ คุณชายใหญ่ นายหญิงน้อย นี่เป็นสิ่งที่คุณหญิงเตรียมไว้ให้น้องชายของหว่านชิงค่ะ" จู่ๆ พี่เหอก็เดินมาและกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“น้องชายของหว่านชิงงั้นเหรอคะ?” ไป๋มู่ชิงประหลาดใจและจ้องไปที่หนานกงเฉินทันที “คุณแอบไปมีน้องชายให้หว่านชิงเหรอหนานกงเฉิน ...คุณจะอธิบายเรื่องนี้ยังไง? ... ทำไม....”

"ฉันเปล่าสักหน่อย" หนานกงเฉินตื่นตระหนกและรีบอธิบาย "ฉันจะมีน้องชายให้หว่านชิงโดยลับหลังคุณได้ยังไง ต่อให้จะมีก็ต้องบอกคุณสิ"

"คุณเห็นไหมว่าห้องก็จัดเตรียมไว้พร้อมแล้ว" ไป๋มู่ชิงโบกมือและชี้ไปที่ห้องสไตล์เด็กผู้ชายที่อยู่ด้านใน

หนานกงเฉิน ไม่สามารถโต้เถียงได้

กว่าเขาจะตามสองแม่ลูกกลับมาได้มันไม่ง่ายเลย ตอนนี้เพิ่งจะกลับมาถึงบ้านแต่กลับถูกใส่ร้ายป้ายสีแบบนี้ !

เขาหันไปหาพี่หอที่กำลังกลั้นยิ้มแล้วถามว่า "พี่เหอ เกิดอะไรขึ้นกันแน่? "

พี่เหอเห็นว่าคนหนึ่งหน้าแดงด้วยความโกรธ อีกคนมีสีหน้าที่กังวลมากจนเธออดไม่ได้ที่จะหัวเราะ "นายหญิงน้อย คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ คุณชายใหญ่ไม่ได้แอบมีน้องชายให้หว่านชิง"

ไป๋มู่ชิงไม่พูด แต่มองไปที่พี่เหอ

พี่เหอกล่าวต่อไปว่า "คุณหญิงคิดว่าอีกไม่นานเกินหนึ่งปีพวกคุณคงจะมีน้องชายให้หว่านชิง ดังนั้นจึงใช้โอกาสที่ท่านยังมีแรงอยู่จัดการเตรียมห้องไว้ให้ พวกเราทุกคนต่างบอกท่านแล้วว่าวางของไว้นานๆ จะเสียเอาได้ แต่ท่านก็ไม่ฟัง "

ใบหน้าของไป๋มู่ชิงเปลี่ยนเป็นสีแดงพลางแอบเหลือบมองไปที่หนานกงเฉิน

"ได้ยินหรือยัง ไม่มีความไว้วางใจขั้นพื้นฐานที่สุดระหว่างสามีและภรรยาแล้วฉันจะมีชีวิตยืนยาวในอนาคตได้ยังไง? " หนานกงเฉินกดนิ้วของเขาบนหน้าผากของเธอ

ไป๋มู่ชิงแตะหน้าผากที่ผลักเธอและทำหน้ามุ่ยใส่เขา

พี่เหอยิ้มและกล่าวว่า "ดังนั้นเพื่อไม่ให้คุณหญิงผิดหวัง คุณทั้งสองคนต้องพยายามนะคะ"

"พี่เหอคุณสามารถมั่นใจได้ว่าคุณย่าจะสมความปรารถนาของท่านภายในหนึ่งปี จะไปทำให้เดี๋ยวนี้ ... " หลังจากที่หนานกงเฉินพูดจบเขาก็เดินไปที่ห้องนอนของพร้อมกับไป๋มู่ชิง

"คุณพูดอะไรน่ะ" ไป๋มู่ชิงยกมือขึ้นตบอกของเขา

"ทำไม สงสัยในความสามารถของฉันหรือไง"

“ไม่ใช่สักหน่อย ถ้าหากเป็นน้องสาวไม่ใช่น้องชาย จะทำยังไงล่ะคะ?”

“งั้นเลื่อนไปอีก 1 ปี”

"คุณคิดว่าฉันเป็นหมูหรือไง" ไป๋มู่ชิงพูดไม่ออก

หนานกงเฉิน หัวเราะลั่น "ล้อเล่นน่ะ ถึงคุณจะเต็มใจแต่ฉันไม่ยอมหรอก คลอดลูกน่ะลำบากจะตายไป"

โดยเฉแพาะตอนที่คลอดหว่านชิง ต้องทนทุกข์ทรมานมากขนาดไหน ในใจของทั้งคูย่อมรู้ดีที่สุด

ราวกับรู้สึกถึงความคิดของเขาไป๋มู่ชิงยิ้มและส่ายหัว "ตอนคลอดหว่านชิงมันเป็นเหตุฉุกเฉิน หลังจากนี้จะไม่ลำบากแบบนั้นแล้วค่ะ"

“อืม ฉันจะไม่ยอมให้คุณต้องลำบากแบบนั้นอีกแล้ว” หนานกงเฉินสัญญา

ไป๋มู่ชิงพยักหน้าเอามือโอบคอเขาเงยหน้าเล็ก ๆ แล้วพูดกับเขาว่า "ถึงคุณจะไม่ให้ฉันคลอดฉันก็ต้องคลอดอย่างน้อยสองคน เพราะฉัน ปล่อยให้หว่านชิงเติบโตมาอย่างโดดเดี่ยวเหมือนคุณไม่ได้”

"อืม ... ก็เหมือนกับเฉียวเฟิง ต่อให้ลำบากก็จะมีเฉียวซือเหิงคอยช่วยเหลือ อยากได้อะไรเฉียวซือเหิงก็จะเอามาให้" เธอกล่าว

หนานกงเฉินครุ่นคิดสักพักและพยักหน้า "อืม คนหนึ่งลำบาก อีกสองคนทำให้อีกฝ่ายต้องล้มลงกับพื้น"

"อย่าพูดรุนแรงนักสิ" ไป๋มู่ชิงมองเขาอย่างโกรธๆ

หนานกงเฉินยิ้มและกอดเธอและในขณะที่จูบเธอเขาก็พาเธอเข้าไปในห้องนอน "โอเค ... เราจะมีอีกสองคน ทั้งสองคนจะได้เติบโตไปด้วยกัน ไม่โดดเดี่ยวเหมือนกับฉัน"

หนานกงเฉินพาเธอไปที่เตียงกดพลางเธอลงบนเตียงอีกครั้งพลางมองไปที่เธอแล้วยิ้มและพูดว่า "ถ้าคุณสามารถมีลูกแฝดได้ก็คงดี จะได้ไม่ต้องลำบากอุ้มท้องหลายหน "

"ฝันไปเถอะ" ไป๋มู่ชิงหัวเราะ "ตระกูลหนานกงของคุณมียีนที่ดีขนาดนั้นเลยเหรอ? "

"ไม่"

"นั่นแหละ"

"อืม ... งั้นทีละคนก็แล้วกัน" หลังจากที่หนานกงเฉินพูดจบเขาก็ก้มศีรษะลงและจูบที่ริมฝีปากของเธออีกครั้ง ....

--

หนานกงเฉินมาที่บริษัทในวันรุ่งขึ้น

แม้ว่าห้องทำงานของเขาจะไม่ได้ถูกย้ายออก แต่ป้ายที่ประตูกลับถูกนำออกไป เลขาหลิน มองเขาด้วยความเห็นใจอย่างเห็นได้ชัด

แต่หนานกงเฉินไม่ชอบความเห็นอกเห็นใจในดวงตาของเธออย่างมาก และเลิกคิ้วแล้วพูดว่า "ทำไม คิดว่าฉันน่าสงสารมากเหรอ? "

"ไม่ ... ไม่ค่ะ" เลขาหลินส่ายหัวอย่างรีบร้อนและกล่าวว่า "คุณชายเฉิน ประธานเซิ่งคนใหม่ขอให้ฉันบอกคุณว่าตำแหน่งของคุณมีการเปลี่ยนแปลง แต่จะเก็บห้องทำงานของคุณไว้ เพราะยังไงคุณก็เคยชินกับที่นี่ไปแล้ว "

"อืม ฝากขอบคุณเขาด้วย" หนานกงเฉินยิ้มให้เธอด้วยริมฝีปากของเธอ