ตอนที่ 268
บทที่267 ตอนจบ10
October 22, 2026
เป็นเวลานานแล้วที่ไม่ได้มาเมืองเหยียน ทันทีที่เธอก้าวเข้าสู่ดินแดนที่ทั้งคุ้นเคยและไม่คุ้นเคยในเวลาเดียวกัน อารมณ์ของไป๋มู่ชิงก็พุ่งสูงขึ้นทันที
ครั้งนี้รู้สึกสบายตัวขึ้นกว่าครั้งก่อน ๆ เธอหลับตาลงเมื่อสัมผัสกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิที่เชื่องช้าโดยไม่คำนึงถึงคนอื่น เธออ้าแขนและถอนหายใจอย่างมีความสุข "เฮ้อ! บ้านเกิดของฉัน ... ในที่สุดฉันก็กลับมาแล้ว ”
หนานกงเฉิน มองไปที่เธอพลางยิ้มและจับมือของเสียวหว่านชิง แล้วยกมือขึ้นเหมือนเธอ "เฮ้อ! บ้านเกิดของแม่ หนูก็มาแล้วเช่นกัน! "
"เฮ้อ! บ้านเกิดของแม่ พ่อก็มาแล้วเช่นกัน ... " หว่านชิงพูดพร้อมหัวเราะเบา ๆ
ไป๋มู่ชิงมองลงไปที่พ่อและลูกสาวที่กำลังสนุกสนานและพูดว่า "พ่อมาบ่อยจ้ะ"
"ไม่ถือว่าบ่อยหรอก" หนานกงเฉิน ยืนขึ้นและวางมือข้างหนึ่งบนไหล่ของเธอ "ตั้งแต่คุณไม่อยู่ ... สถานที่นี้ดูเหมือนจะเป็นเงามืดสำหรับฉัน ต่อให้จำเป็นต้องมาทำงานฉันก็ให้เลขาเหยียนมาแทน”
“แล้วตอนนี้ล่ะ? ไม่มีเงามืดแล้วเหรอคะ?”
"ไม่มี" หนานกงเฉินส่ายหัวและมองลงไปที่เธอ "แล้วคุณล่ะ คงจะไม่มีแล้วเหมือนกันใช่ไหม"
"ไม่มีแม้แต่น้อย" ไป๋มู่ชิงพูดด้วยรอยยิ้ม "ไม่ง่ายเลยที่พวกเราทุกคนจะมีสุข เราหาโรงแรมริมทะเลพักกันดีไหมคะ? "
"เย้ ! หนูอยากพักที่โรงแรมริมทะเล หนูอยากเล่นทรายทุกวัน" เสียวหว่านชิงส่งเสียงเชียร์
หนานกงเฉินและไป๋มู่ชิงมองหน้ากันแล้วยิ้ม
--
ในความเป็นจริงพวกเขาไม่จำเป็นต้องพักในโรงแรมเลย เพราะตระกูลหนานกงก็มีคฤหาสน์ริมทะเล เพียงแต่ไม่เคยมีคนพักอาศัยอยู่เท่านั้น
ก่อนที่จะมาถึงเหยียนเฉิง หนานกงเฉินได้สั่งให้คนมาทำความสะอาดแล้วและตอนนี้พวกเขาสามารถเข้าไปพักได้โดยตรง
หลังจากที่ครอบครัวทั้งสามคนมาถึงคฤหาสน์ริมทะเล เสียวหว่านชิงก็วางของลงและวิ่งไปที่ชายหาดพร้อมกับเสียงเชียร์
ไป๋มู่ชิงพิงราวบันไดของบ้านพักและมองไปที่หว่านชิงเหมือนนางฟ้าตัวน้อยที่มีความสุขรอยยิ้มค่อยๆ ปรากฏขึ้นโดยไม่รู้ตัวบนริมฝีปากของเธอ
หนานกงเฉินเดินออกจากห้องและหลังจากเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ เขาก็มองไปที่ เสียวหว่านชิงที่อยู่ไม่ไกลและยกมือขึ้นเพื่อกอดเธอ "คิดอะไรอยู่ทำไมดูมีความสุขจัง เล่าให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม? "
ไป๋มู่ชิงยังคงจ้องมองไปยังเสียวหว่านชิงที่กำลังวิ่งอยู่บนชายหาดและพูดว่า "จู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่าชีวิตเป็นเรื่องที่น่าสงสัยจริงๆ ตอนที่เรามาครั้งที่แล้วยังมีแค่เราสองคน มาครั้งนี้มีสามคนแล้ว แถมยังเป็นเด็กน้อยที่วิ่งกระโดดโลดเต้นได้อีก”
“อืม ฉันจำได้ว่าตอนที่มาครั้งแรก หว่านชิงยังอยู่ในท้องของคุณ แล้วคุณยังปิดบังฉันอีก”
“คุณกำลังตำหนิฉันเหรอ?”
"ถึงแม้ว่าฉันอยากจะตำหนิคุณ แต่ทำไปแล้วจะมีประโยชน์อะไรล่ะ? "
"มันไม่มีประโยชน์" ไป๋มู่ชิงยิ้มและส่ายหัว
"ถูกต้อง ตอนนี้คุณไม่สนใจความโกรธของฉันเลยสักนิด" หนานกงเฉินแสร้งส่ายหัวและถอนหายใจอย่างเศร้าๆ "เฮ้อ ผู้คนเริ่มเกรงขามฉันน้อยลงแล้วสินะ คิดถึงฉันคนเก่าที่กระแอมเพียงครั้งเดียวก็ทำให้คุณสั่นสะท้านไปทั้งตัว"
"ช่วงเวลาแบบนั้นจะหายไปตลอดกาล คุณเลิกคิดเถอะ" ไป๋มู่ชิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม
หนานกงเฉินดันเธอติดกับรั้ว จากนั้นลดศีรษะลงและกัดเบาๆ ที่คอของเธอ "ยัยตัวแสบ! "
ไป๋มู่ชิงยิ้มและหลีกเลี่ยงเขาชั่วขณะและผลักเขาออกไปจากเธอ "พอแล้ว เดี๋ยวหว่านชิงเห็นแล้วจะคิดว่าเราทะเลาะกันนะ"
หนานกงเฉินมองไปยังหว่านชิงที่อยู่ไม่ไกลจึงจำใจต้องปล่อยเธอไป
ไป๋มู่ชิงจัดเสื้อผ้าของเธอ พลางมองไปรอบๆ คฤหาสน์แล้วถามว่า "นี่เป็นสมบัติของตระกูลหนานกงด้วยเหรอ? ทำไมไม่เคยพาฉันมาที่นี่เลยล่ะ"
หนานกงเฉินยิ้ม "สมบัติของตระกูลหนานกงกระจายอยู่ทั่วประเทศ ฉันจะค่อยๆ พาคุณไปแต่ละที่"
"ไม่ต้องค่ะ ฉันชอบเมืองเหยียนเพราะฉันเติบโตที่นี่ ฉันผูกพันกับที่นี่และฉันก็ไม่ได้สนใจที่อื่น"
“ชอบที่นี่เหรอ?”
"ชอบค่ะ"
“งั้นอยู่ที่นี่อีกสักสองสามวันละกัน”
“คุณไม่ต้องทำงานเหรอ?”
"คุณบอกเองงไม่ใช่เหรอว่าเงินน่ะจะหาเมื่อไหร่ก็ได้" หนานกงเฉินวางมือบนรั้ว มองไปที่เสียวหว่านชิงบนชายหาด "เงินน่ะจะหาเมื่อไหร่ก็ได้ แต่เสียวหว่านชิงกำลังเติบโต พวกเราต้องให้เวลากับเธอมากหน่อย เมื่อเธอโตขึ้นก็ไม่ต้องการการดูแลจากพวกเราแล้ว "
"คุณไม่พูดทำลายบรรยากาศไม่ได้หรือไง? " ไป๋มู่ชิงเงยหน้าขึ้นมองเขาพร้อมกับพูดไม่ออก
ถ้าไม่ใช่เพราะพูดจาทิ่มแทงหัวใจของเธอ เธอก็คงไม่เสียใจ หนานกงเฉินยิ้มและยกมือขึ้นแล้วลูบผมของเธอ "ขอโทษ ช่วงนี้เวลาว่างมากไปหน่อย ก็เลยคิดมากน่ะ"
ไป๋มู่ชิงเอนตัวเข้าไปกอดเขาและถอนหายใจเบา ๆ "ที่จริงคุณพูดถูก เมื่อหว่านชิงโตขึ้นและแต่งงานแล้ว เธอคงคิดว่าเราน่ารำคาญ"
“ทำไมคุณถึงพูดเองแล้วล่ะ?” หนานกงเฉินมองเธออย่างขบขัน
"ก็เพราะคุณเริ่มก่อนไม่ใช่เหรอ? " ไป๋มู่ชิงมองเขาอย่างโกรธๆ
หนานกงเฉินจับมือเล็กๆ ของเธอด้วยท่าทางไร้เดียงสา "อืม ฉันผิดเอง เมื่อครู่ฉันก้ขอโทษไปแล้ว งั้นตอนนี้พวกเราไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น อยู่กับหว่านชิงแบบสบายใจไปก่อนดีไหม? "
ในขณะที่พูดเขาจับฝ่ามือของไป๋มู่ชิงแล้วเดินไปที่ชายหาด
เสียวหว่านชิงที่อยู่อีกด้านหนึ่งของชายหาดเห็นพวกเขาลงมาจึงโบกมือให้พวกเขาอย่างตื่นเต้น "แม่คะ พ่อคะ ... ที่นี่มีเปลือกหอยสวย ๆ เยอะแยะเลย มาช่วยหนูหยิบหน่อยสิคะ! "
เมื่อได้ยินสิ่งที่หว่านชิงพูด ไป๋มู่ชิงก็ก้มศีรษะลงทันทีและมองไปที่เท้าของเธอด้วยความประหลาดใจ "มีเปลือกเยอะจริงๆ ด้วย"
หนานกงเฉินมองชายหาดแล้วกล่าวว่า"ที่นี่เป็นสถานที่ต้องห้ามสำหรับนักท่องเที่ยว จึงไม่มีคนเก็บ ดังนั้นเลยมีเปลือกหอยมากมาย"
ไป๋มู่ชิงหยิบเปลือกขึ้นมาส่องแดดและพูดอย่างไม่เป็นทางการว่า "คนรวยเป็นวัวและมีเปลือกหอยมากกว่าคนอื่น"
หนานกงเฉินยิ้มและดึงมือของเขาไปยังทิศทางของหว่านชิง
"พ่อช่วยหนูถือหน่อยค่ะ" หว่านชิงยื่นเปลือกในมือให้หนานกงเฉิน
หนานกงเฉินรับมันและช่วยเธอถือมันไว้ในมือของเขา แต่หว่านชิงหยิบมันขึ้นมาเร็วเกินไปและเขาก็เริ่มถือไม่ไหวอีกต่อไป
“ลูกรัก พ่อถือไม่ไหวแล้ว ไว้วันหลังพวกเราค่อยเอาถุงมาเก็บดีไหม?”
หว่านชิงหันกลับมามองเขา จากนั้นก็เดินไปดึงกชายเสื้อยืดของเขา"พ่อโง่จังเลย ใส่ไว้ที่เสื้อแบบนี้สิคะ"
"ใช่ พ่อโง่อะไรอย่างนี้นะ ... " ไป๋มู่ชิงเรียนรู้ที่จะเลียนแบบเสียงของหว่านชิง
หนานกงเฉินไม่เคยใช้ชายเสื้อเพื่อขนสิ่งของเช่นนี้และเขาไม่คุ้นเคย "ลูกรัก ใช้กระโปรงของหนูแทนสิ"
"ไม่ค่ะ หนูจะเก็บเปลือกหอยแล้วก็ไปเล่นน้ำด้วย"
“พ่อก็อยากเก็บเปลือกหอยเล่นน้ำด้วย”
"พ่อโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว จะไร้เดียงสาแบบนี้ไม่ได้"
"ได้ยินไหมคะ คุณเป็นผู้ใหญ่แล้ว ห้ามเลียนแบบเด็กๆ เก็บเปลือกหอยเล่นน้ำ" ไป๋มู่ชิงกล่าว
"งั้นคุณมาถือเองละกัน" หนานกงเฉินยื่นมือของเขาออกไปและยกชายกระโปรงของเธอ ไป๋มู่ชิงตกใจมากจนเธอตะโกนร้อง"หนานกงเฉิน หน้าไม่อาย ... "
“คุณกลัวอะไร ไม่มีใครเห็นที่นี่อยู่แล้ว” หนานกงเฉินเพียงแค่วางเปลือกหอยในมือของเขาลงบนชายหาดและไล่ตามไป๋มู่ชิงไป
ไป๋มู่ชิงเรียกให้เลี่ยง "หนานกงเฉิน ลูกขอให้คุณช่วยถือเปลือกหอย คุณจะมาโยนหน้าที่นี้ให้ฉันไม่ได้นะ ... กรี๊ด ...! "
ไป๋มู่ชิงล้มลงและถูกคร่อมโดยหนานกงเฉินบนชายหาดเธอพลิกตัวและดิ้นรนโดยสัญชาตญาณและทั้งสองก็กลิ้งไปบนชายหาดเช่นนี้
เสียวหว่านชิงมองไปที่ทั้งสองคนที่กลิ้งไปด้วยกันและจูบกัน จึงพูดด้วยเสียงที่พูดไม่ออกว่า "พ่อกับแม่คุณหยุดทะเลาะกันสักวันได้ไหมคะ? คุณครูบอกว่ามีอะไรให้พูดกันดีๆ ไม่ควรทะเลาะกัน"
"ได้ยินไหม มีอะไรให้พูดกันดีๆ " ไป๋มู่ชิงผลักเขาออกไปจากเธอ จ้องมองเขาอย่างโกรธ ๆ "ก็แค่ถือเปลือกหอยเอง ยังไม่รีบลุกขึ้นอีก”
หนานกงเฉินลุกขึ้นจากไป๋มู่ชิง และพูดกับหว่านชิงด้วยรอยยิ้ม "แม่ของหนูดื้อรั้นเกินไปพ่อคุยดีๆ ไม่ได้จึงต้องลงมือ หนูอย่าเลียนแบบแม่นะ"
"คุณต่างหากที่ไม่ยอมถือเปลือกหอยให้ลูกน่ะ" ไป๋มู่ชิงประท้วง
เสียวหว่านชิงมองไปที่ทั้งสองพลางส่ายหัวและหันไปรอบ ๆ ราวกับว่าเธอไม่สามารถทนได้
--
หลังจากเก็บหอยเสร็จแล้วครอบครัวทั้งสามก็กลับไปที่บ้านพักเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า
ไป๋มู่ชิงเปลี่ยนเสื้อผ้าให้หว่านชิงและพูดด้วยรอยยิ้ม "เดี๋ยวอีกสักพักเจอคุณยายกับคุณน้าต้องทักทายนะจ๊ะรู้ไหม? "
"หนูรู้ค่ะ" หว่านชิงชี้ไปที่ชุดสีชมพูบนไม้แขวนเสื้อและพูดว่า "แม่ หนูอยากใส่ชุดเจ้าหญิงนี้"
“ทำไมล่ะ? แม่เปลี่ยนให้แล้วนะ”
“หนูต้องแต่งตัวให้สวยเพื่อที่คุณยายและคุณน้าจะได้ชอบหนูไงคะ”
หนานกงเฉินยิ้มและกล่าวว่า "หว่านชิง กลัวว่าคนอื่นจะไม่ชอบเธอ"
ไป๋มู่ชิงมองไปที่เสียวหว่านชิง ในอดีตหว่านชิงเป็นเด็กที่มั่นใจในตัวเองมาก แต่ทำไมวันนี้ถึงกลายเป็นเด็กไม่มั่นใจตัวเองแบบนี้? หรือจะเป็นเพราะสายสัมพันธ์แม่ลูก? เด็กแบบเธอจะรับรู้ได้ว่าแม่ไม่ได้รับความรักจากคุณยายตั้งแต่เด็กงั้นเหรอ?
หนานกงเฉินรีบดึงมือเล็กๆ ของหว่านชิงและพูดว่า "ไม่ต้องห่วง คุณยายกับคุณน้าจะต้องชอบหว่านชิงแน่นอน ถ้าคุณน้าไม่อบหว่านชิง พ่อจะจัดการให้เอง"
“พ่อ ... ใช้รุนแรงอีกแล้ว” หว่านชิงเตือนเขา
"เอ่อ ... พ่อล้อเล่น" หนานกงเฉินอุ้มเธอขึ้นมาจากพื้น"ไปกันเถอะ ได้เวลาแล้วป"
จูฮุ่ยและเสี่ยวอี้ยังคงอาศัยอยู่ในบ้านพักที่จูจื้อเหวินจัดเตรียมไว้ให้ แม้ว่าไป๋มู่ชิงได้ติดต่อ จูฮุ่ยก่อนที่จะมาที่เมืองเหยียน แต่เมื่อได้พบหน้าไป๋มู่ชิง จูฮุ่ยก็ยังคงมีสีหน้าประหลาดใจ
เธอมองไปที่ไป๋มู่ชิงและใช้เวลานานในการพูดว่า "เธอคือไป๋มู่ชิงจริงๆ เหรอ? "
ไป๋มู่ชิงพยักหน้าและร้องอย่างตื่นเต้น "แม่ หนูคือมู่ชิง หนูกลับมาแล้ว"
"เป็นไปได้ยังไง? อุบัติเหตุร้ายแรงขนาดนั้น เธอคือมู่ชิงได้ยังไง ... " จูฮุ่ยบ่นพึมพำ
"แม่ ถ้าแม่ไม่เชื่อว่าหนูคือมู่ชิง แม่ก็ดูหว่านชิง แม่เห็นแล้วคงเชื่อสินะ? " ไป๋มู่ชิงยิ้มและดึงหว่านชิงออกมาจากด้านหลังและเกลี้ยกล่อมเธอ "หว่านชิง เด็กดี เรียกคุณยายสิจ๊ะ”
“คุณยาย ...” หว่านชิงทักทายอย่างระมัดระวัง
ในที่สุดจูฮุ่ยก็เปลี่ยนการมองจากไป๋มู่ชิงเป็นหว่านชิง เมื่อเธอเห็นใบหน้าแบบเดียวกับมู่ชิงเมื่อเธอยังเป็นเด็ก เธอก็ตกใจเป็นเวลานาน
"แม่ หว่านชิงเป็นลูกสาวแท้ๆ ของหนูกับหนานกงเฉิน เธอยังไม่ตาย"
"หว่านชิง? " จูฮุ่ยก้าวไปข้างหน้าจับมือของเสียวหว่านชิง มองไปที่เธอในระยะใกล้จากนั้นเงยหน้าขึ้นมองไปที่ไป๋มู่ชิงและหนานกงเฉินพลางพูดว่า "หน้าเหมือนมู่ชิงตอนเด็ก ๆ ... "
"แล้วแม่ยังสงสัยว่าตอนนี้หนูเป็นตัวปลอมอีกหรือเปล่า? " ไป๋มู่ชิงยิ้ม
"พี่ พี่เป็นพี่สาวของผมจริงเหรอ? " เสี่ยวอี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่ไป๋มู่ชิงและอุทาน "พี่ ครั้งที่แล้วตอนอยู่ที่คอมโดนั่นทำไมไม่พูดออกมาล่ะ? ผมยังคิดว่าพี่เขยหลอกผมซะอีก "
ทุกคนยิ้มอย่างขมขื่นเมื่อนึกถึงครั้งสุดท้ายที่พบกันในคอนโด
หนานกงเฉินยิ้มและกล่าวว่า "ตอนแรกที่ฉันบอกเธอว่ามู่ชิงยังไม่ตาย พวกเธอทุกคนคิดว่าฉันเป็นบ้า แม้แต่พี่สาวของเธอก็คิดว่าฉันเป็นบ้า ตอนนั้นฉันทั้งร้อนใจทั้งเหนื่อยใจ"
"ขอโทษนะคะ ตอนนั้นเป็นเพราะฉันยังจำไม่ได้ว่าฉันเป็นใคร" ไป๋มู่ชิงยิ้มและยกมือขึ้นแตะศีรษะของเสี่ยวอี้ "ไม่เจอกันนาน เสี่ยวอี้สูงกว่าพี่แล้วนะ”
"พี่ ผมจะไม่ทำให้คุณเดือดร้อนอีก" เสี่ยวอี้ยิ้มแล้วก้มศีรษะลงเพื่อแกล้งเสียวหว่านชิง "พี่ นี่เป็นลูกที่อยู่ในท้องของพี่หรือเปล่า? "
"ใช่"
"มาสิ เรียกคุณน้าสิ"เสี่ยวอี้ยิ้ม