บทที่282 วังวนแห่งความสุข (ตอนอวสาน)

ในที่สุดหมอก็เดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน หลังจากที่รออย่างร้อนใจมาเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง ซูซี่จ้องมองเขาด้วยความงุนงง ไม่กล้าถามถึงอาการของเฉียวซือเหิง

สุดท้ายหมอก็เอ่ยปากพูดด้วยสีหน้ารู้สึกผิด "คุณผู้หญิง อาการบาดเจ็บของคุณชายเฉียวไม่ค่อยดีนัก ได้โปรดทำใจด้วยนะครับ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหมอ ขาของซูซี่ก็อ่อนลงด้วยความตกใจและเกือบจะล้มลงบนเก้าอี้ เธอรีบคว้าแขนหมอทั้งน้ำตา “ไม่! หมอ คุณต้องช่วยเขา เขาจะตายไม่ได้ ...”

“คุณผู้หญิงไม่ต้องกังวลนะครับ พวกเราจะพยายามช่วยชีวิตคุณชายเฉียวอย่างสุดความสามารถครับ” หมอพยักหน้า

หลังจากหมอพูดจบ เขาก็ต้องกลับไปที่ห้องฉุกเฉิน

สิบนาทีต่อมาเฉียวซือเหิงถูกส่งตัวไปที่ห้องผู้ป่วยหนัก หลังจากที่เฉียวซือเหิงได้รับการรักษาโดยแพทย์ที่เข้าร่วมแล้ว เขาก็เดินออกไปและพูดกับซูซี่ " คุณผู้หญิง เมื่อครู่คุณชายพึมพำชื่อของคุณ คุณเข้าไปหาเขาหน่อยเถอะครับ บางทีอาจจะเป็นกำลังใจให้เขามีชีวิตรอดต่อไปได้ "

เขาเจ็บหนักจนต้องการให้คนอื่นเป็นแรงจูงใจในการมีชีวิตอยู่แล้วเหรอ? ซูซี่ยกมือขึ้นเพื่อเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าของเธอและพยักหน้าตอบ "โอเคค่ะ"

หลังจากสวมชุดป้องกันแบคทีเรียแล้วซูซี่ก็มาที่ฝั่งของเฉียวซือเหิง

ดวงตาของเฉียวซือเหิงบนเตียงในโรงพยาบาลปิดลง ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาซีดเซียว เมื่อเธอเห็นสภาพของเฉียวซือเหิง เธอรู้สึกปวดใจเป็นอย่างยิ่งพลางยื่นมือไปจับมือเขาไว้ “ที่รัก อย่าเป็นแบบนี้ได้ไหม อย่าทำให้ฉันตกใจแบบนี้...”

เฉียวซิงเหิงอยากได้ยินเธอเรียกเขาว่าที่รักมีมาตลอด แต่เธอพลาดโอกาสมากมายไป เธอต้องรอจนกว่าเขาจะไม่ได้ยินเธอจึงจะพูดออกมา นี่คือจุดจบของความดื้อรั้นใช่ไหม?

“ที่รัก ฉันชอบที่คุณทะเลาะราวกับคนบ้า คุณรีบฟื้นเถอะ ฉันยังอยากทะเลาะกับคุณไปอีกหลายปี ไม่มีคุณอยู่ด้วยฉันคงเหงามาก เพราะไม่มีทางที่จะหาผู้ชายที่บ้าบอได้มากกว่าคุณอีกแล้ว ... "

นางพยาบาลที่อยู่ด้านข้างอดไม่ได้ที่จะหันหน้ามามองเธอด้วยความสงสัยว่าหญิงสาวต้องการให้เขากลับมามีชีวิตจริงๆ เหรอ? เพราะสิ่งที่เธอพูดมานั้นมันแปลกเหลือเกิน

ซูซี่ไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติและเธอยังคงพูดต่อไป "ยังมีเสี่ยวกว้าน คุณเพิ่งจะหาเขาเจอก็จะไม่ต้องการเขาแล้วเหรอ? เสี่ยวกว้นเคยชินที่มีพ่อแล้ว คุณจะยอมให้เขาเสียพ่อไปอีกครั้งและเสียใจอีกงั้นเหรอ?”

"แล้วก็... ฉันขอเตือนคุณ ถ้าคุณทิ้งฉันไป ฉันจะพาเสี่ยวกว้านย้ายออกจากตระกูลเฉียวแล้วแต่งงานใหม่กับผู้ชายคนอื่น ฉันจะไม่กลับไปบ้านหลังนั้นอีกตลอดไปและฉันจะไม่ดูแลคุณ ให้ตายเถอะ คุณได้ยินไหม ...? " ซูซี่เช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าของเธอ สะอื้นจนพูดอะไรต่อไม่ได้อีก

--

เมื่อไป๋มู่ชิงและเหยาเหม่ยได้ยินว่าเฉียวซือเหิงประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ พวกเขาก็รีบไปโรงพยาบาลเพื่อติดตามซูซี่

เมื่อพวกเขารีบไปโรงพยาบาล พวกเขาก็เห็นซูซี่นั่งอยู่บนเก้าอี้จากระยะไกล ทั้งสองมองหน้ากันและเดินไปถามด้วยความเป็นห่วง “คุณชายเฉียวเป็นยังไงบ้าง?”

ซูซี่เงยหน้าขึ้นอย่างแผ่วเบาและเหยาเหม่ยกระซิบทันทีว่า "พระเจ้า ดูดวงตาของเธอสิ ทำไมถึงบวมขนาดนี้"

"หมอบอกว่าซือเหิงสามารถมีชีวิตอยู่ได้มากที่สุดเพียงสามวันเท่านั้น" ซูซี่กล่าว

"มันเกิดขึ้นได้ยังไง" ไป๋มู่ชิงนั่งลงข้างๆ เธอพลางจับมือของเธอแล้วพูดว่า "คุณชายเฉียวบาดเจ็บร้ายแรงมากเลยเหรอ? "

"หมอบอกว่าสมองของเขาเริ่มตายแล้ว" ซูซี่เฝ้าดูพวกเขาทั้งสองด้วยน้ำตาพลางกระซิบ "จะทำยังไงดี หมดหนทางช่วยซือเหิงแล้ว จะทำยังไงดี ...? "

"ไม่ จะต้องไม่เป็นแบบนั้นแน่นอน" เหยาเหม่ยปลอบโยนทั้งๆ ที่ดวงตาของเธอก็เอ่อล้นไปด้วยน้ำตา

“อันที่จริงฉันไม่ได้เกลียดเขามากขนาดนั้น ...” ซูซี่มองไปที่ไป๋มู่ชิงและยังคงส่งเสียงครวญครางและพูดว่า “มู่ชิงมู่ชิง เธอก็น่าจะรู้ นิสัยของฉันถ้าไม่ชอบเขาบ้างตอนนั้นฉันก็คงไม่ยอมแต่งงานกับเขา วิธีตอบแทนบุญคุณมีมากมาย ทำไมฉันต้องเลือกใช้ชีวิตที่เหลือของฉันตอบแทนเขาด้วยล่ะ? ตั้งแต่ที่ฉันถูกรับเลี้ยงโดยตระกูลเฉียว ซือเหิงก็เป็นคนดูแลและช่วยเหลือฉันมาตลอด ถึงแม้ว่าฉันคิดมาตลอดว่าเป็นคำสั่งของคุณผู้หญิงเฉียว แต่ฉันก็ยังรู้สึกซาบซึ้งใจ ฉันไม่ใช่คนไม่มีหัวใจ เพียงแต่กลายเป็นคนไม่มีหัวใจตั้งแต่พ่อแม่หย่าร้างกัน...

"ดังนั้นเธอจึงคิดว่าซือเหิงไม่ได้รักเธอใช่ไหม? "ไป๋มู่ชิงกล่าวอย่างทุกข์ใจ "ในความเป็นจริงเธอไม่ใช่แค่เป็นคนรักศักดิ์ศรี ไม่รู้จักจัดการความรู้สึก เฉียวซือเหิงเองก็มีปัญหาของเขาเอง ถ้าหากเขาสามารถปล่อยวางศักดิ์ศรีลูกผู้ชายได้ และบอกกับเธอว่ารัก ระหว่างพวกเธอสองคนก็คงไม่เกิดปัญหาแบบนี้"

"เขาเคยพูด แต่ฉันเองที่ไม่เชื่อเขา" ซูซี่พูดอย่างเศร้า ๆ "แต่จะมีประโยชน์อะไรที่จะพูดตอนนี้มันสายไปแล้ว"

ทันใดนั้นเหยาเหม่ยก็กระแทกเอวของไป๋มู่ชิงด้วยศอก จากนั้นเอนตัวไปกระซิบข้างหู

ไป๋มู่ชิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและมีความประหลาดใจปรากฏอยู่ในดวงตาของเธอ

ไป๋มู่ชิงอุทานออกมาว่า "เฮ้อ บอกแล้วว่าพวกเธอสองคนน่ะรักกัน แต่ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมรับ ถ้าหากสามารถย้อนเวลาได้ หวังว่าพวกเธอจะพูดกันตรงๆ ไม่ทำร้ายกันและกันอีกต่อไปนะ”

“ไม่มีโอกาสนั้นแล้วล่ะ ...” ซูซี่กระซิบทั้งน้ำตา

"ใครจะไปรู้? เฉียวซือเหิงเป็นคนเจ้าเล่ห์ขนาดนี้เธอรู้ได้ยังไงว่าเขาไม่ได้วางแผนอะไรอยู่? " ไป๋มู่ชิงยิ้ม ตอนแรกหนานกงเฉินใช้วิธีแกล้งตายเพื่อหลอกฉัน เฉียวซือเหิงเป็นเพื่อนสนิทของเขา ไม่รู้ว่าเขาจะลอกเลียนแบบกันมาหรือเปล่า”

“เธอพูดว่าอะไรนะ?” ซูซี่จ้องมองเธออย่างว่างเปล่า

"เอ่อ ... ฉันก็พูดไปแบบนั้นเอง" ไป๋มู่ชิงจ้องที่เธอและพูดว่า "เธอแน่ใจจริงๆ หรือว่าเขาสมองตาย? "

"หมอเป็นคนบอกเอง"

“แต่นี่คือโรงพยาบาลของตระกูลเฉียวนะ”

ซูซี่ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาจากดวงตาของเธอ ในใจคิดว่าจริงสิถนนเส้นนั้นเป็นถนนเลนเดียว รถวิ่งไม่ไวมาก ไม่มีเหตุผลที่เฉียวซือเหิงจะโดนรถชนร้ายแรงขนาดนั้น และเมื่อมาถึงโรงพยาบาล เขาไม่ได้รับการตรวจอื่นใดเลยนอกจากการ CT สแกนสมอง