ตอนที่ 81
บทที่79 อุบัติเหตุทางรถยนต์
October 22, 2026
“อยากกินก็ไปซื้อสิ”หนางกงเฉินพูด
ไป๋มู่ชิงพูดไม่ออก คนอื่นมีแต่สามีไปต่อคิว ภรรยาอยู่ด้านข้างรอกิน
ราวกับว่าเขาคาดเดาความคิดของเธอได้ หนานกงเฉินขมวดคิ้ว“ทำไมล่ะ เธออยากให้ฉันไปซื้อให้งั้นเหรอ?”
“ไม่ใช่เรื่องที่ควรทำหรอกเหรอ”เธอถามด้วยอาการพูดไม่ค่อยออก ผู้ชายบ้านี่ ไม่คิดเหรอว่าผู้ชายที่กำลังต่อคิวซื้อไอศครีมให้แฟนน่ะล้วนแต่มีสเน่ห์ทั้งนั้น
หนานกงเฉินมองดูแถวสลับกับมองดูหน้าเธอ สุดท้ายก็ไม่ได้ไปซื้อไอศครีมให้เธอ แถมยังบอกอีกว่า“เธอเลือกจะไม่กินก็ได้นะ”
ไป๋มู่ชิงที่รู้อยู่แล้วว่าผลสุดท้ายจะออกมาเป็นแบบนี้ เธอเองก็ไม่ได้คาดหวังให้เขาลงไปซื้อให้เอง ดังนั้นจึงเงยหน้าถามว่า“งั้นคุณจะกินหรือเปล่าล่ะ”
“ฉันไม่กิน”หนานกงเฉินปฎิเสธอย่างไร้ซึ่งความลังเลใดๆ ครั้งก่อนที่โดนเธอชวนกินของหวาน เขาได้รับบทเรียนอันแสนขมขื่นไปแล้ว ยังจะกินอาหารที่ไม่ดีต่อสุขภาพเหล่านี้กับเธออีกงั้นเหรอ
“ไม่กินก็แล้วแต่นะ ฉันกินเอง”ไป๋มู่ชิงยื่นมือมาที่เขาพลางถูนิ้วชี้และนิ้วหัวแม่มือไปมา
“อะไร”หนานกงเฉินไม่เข้าใจ
“เงินน่ะสิ”
“เงินของเธอล่ะ”ถึงแม้หนานกงเฉินจะถามไปแบบนั้น แต่ก็หยิบเงินจากกระเป๋าออกมายื่นให้เธอ
เขาไม่เคยขี้เหนียวเรื่องเงินและเขาไม่เคยจำกัดเธอในประเด็นนี้
“ฉันลืมเอากระเป๋าเงินมาน่ะ”ไป๋มู่ชิงรับกระเป๋าเงินจากเขาจากนั้นเดินไปที่ร้านขนม
แถวด้านหน้ามีคนรอคิวอยู่สี่ห้าคน ไป๋มู่ชิงที่กำลังเบื่ออยู่นั้นหยิบกระเป๋าเงินของหนานกงเฉินขึ้นมาเล่น จากนั้นนำกระเป๋าเงินขึ้นมาดูเล่นและช่างน้ำหนัก
กระเป๋าเงินสีดำ ไม่มีสไตล์อะไรเป็นพิเศษ แต่ทว่าถือแล้วมีสัมผัสที่ดีมาก ดูก็รู้เลยว่าเป็นของดี
เธอเปิดกระเป๋าเงินออกมา ยกเว้นเงินที่กระจัดกระจาย บัตรประชาชนหนึ่งใบ บัตรวีไอพีสีทองหนึ่งใบก็ไม่มีอะไรพิเศษ
คนรวยมักจะชอบรูดบัตร แต่กระเป๋าเงินว่างขนาดนี้ก็เกินไปนะ ไม่พกเสียยังดีกว่า
เปิดไปจนถึงช่องสุดท้าย ไป๋มู่ชิงค้นพอความหมายของการพกกระเป๋าเงินนี้แล้ว
มันเป็นรูปภาพใบเล็กๆ เด็กผู้หญิงในภาพมีปากแดงฟันขาว ยิ้มอย่างอ่อนโยน เป็นภาพเดียวกันกับภาพในอัลบั้มโทรศัพท์มือถือของเขา !
เมื่อได้เห็นภาพนี้อีกครั้งหัวใจของไป่มู่ชิงก็ยังคงรู้สึกหนักอึ้ง ทำไมถึงเป็นเธออีกแล้ว ทำไมเธอถึงอยู่ในทุกๆที่
หนานกงเฉิน! ผู้หญิงคนนี้สำคัญกับคุณมากขนาดนั้นเลยเหรอ? เธอยิ้มอย่างขมขื่นในใจ
“คุณผู้หญิง ไม่ทราบว่าคุณจะสั่งอะไรดีคะ”เสียงของพนักงานทำให้ความคิดของเธอหยุดชะงักเธอสูดหายใจและหยิบเหรียญออกมายี่สิบเหรียญจากกระเป๋าเงินแล้วพูดว่า“เอาไอศครีมรสออริจินัลหนึ่งที่ค่ะ”
“ได้ค่ะ กรุณารอสักครูนะคะ”หลังจากพนักงานรับเงินไปจึงตักไอศครีมให้กับเธอ
หลังจากรับไอศครีมจากมือพนักงานแล้ว เธอจึงเดินออกมาจากแถวต่อคิว พอดีกับตอนที่เธอหมุนตัวจะออกจากร้านขนมหวาน ทันใดมีคนๆหนึ่งกำลังเดินออกจากร้านเช่นกัน ไม่ทันระวังจนชนกับเธอเข้าอย่างจัง
“ระวัง!”เพื่อนสาวของผู้หญิงคนนั้นตะโกนขึ้น พร้อมกับดึงเพื่อนตัวเองไปข้างๆ
ไป๋มู่ชิงก็หลีกเลี่ยงโดยสัญชาตญาณเช่นกัน แต่ทว่าไอศครีมในมือเธอนั้นกลับชนเข้ากับผู้หญิงคนนั้นเต็มๆ ทำให้เสื้อสเว็ตเตอร์สีดำของเเธอเป็นคราบครีม
“โอ๊ย ทำไมเธอไม่ระวังเลยล่ะ”เพื่อนพูดออกมาด้วยเสียงอันเบา
เห็นกันอยู่ว่าพวกเธอเดินออกมาจากร้านแล้วชนเข้ากับเธอเอง ไป๋มู่ชิงคิดในใจ แต่ว่าเธอเองทำเสื้อของอีกฝ่ายเลอะ ไม่ว่าจะเป็นความผิดของใครก็ตามล้วนแต่น่าหดหู่ใจทั้งสิ้น
“ ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ... ” เธอก้มหัวให้อีกฝ่ายอย่างรู้สึกผิด
เพื่อนสาวหยิบทิชชู่มาช่วยเช็ด แต่คราบครีมก็กว้างขึ้นเรื่อย ๆ แม้ว่าไป่มู่ชิงจะไม่เห็นสีหน้าของเธอ แต่แค่คิดถึงเรื่องนี้ก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายต้องไม่พอใจเป็นแน่
เมื่อฉันกำลังคิดหาทางจะออกจากเหตุการณ์นี้ จู่ๆเสียงอ่อนโยนก็ดังขึ้นข้างหน้าฉัน: "ไม่เป็นไรค่ะ เป็นฉันเองที่ไม่ระวังและชนคุณเข้า"
ผู้หญิงที่มีความเห็นอกเห็นใจขนาดนี้?
ไป๋มู่ชิงเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจและจ้องมองไปที่ใบหน้าของอีกฝ่าย
วินาทีต่อมาเธอต้องตกใจสุดขีด
ครั้งนี้มันแตกต่างจากครั้งที่แล้วที่เมืองหยาน ตอนอยู่ที่เมืองหยานนั้น มองเห็นเธอจากระยะไกล และหายไปในพริบตาโดยที่ไม่ได้เห็นหน้าอย่างชัดเจน
แต่วันนี้ ผู้หญิงคนนี้มายืนอยู่ตรงหน้าของเธอ และใกล้ชิดขนาดนี้!
รูปร่างผอมเพรียว ผิวขาวราวกับหิมะและใบหน้าที่บอบบาง ... ผู้หญิงในอัลบั้มโทรศัพท์มือถือของหนานกงเฉินไม่ใช่หรือไง
เป็นไปได้ไหมว่าครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็นเธอไม่ใช่ภาพหลอนของหนานกงเฉิน แต่เธอกลับมาจริงๆ
ไป่มู่ชิงไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าในชีวิตของเธอจะได้เห็นผู้หญิงคนนี้ที่เข้ามายุ่งกับหนานกงเฉินมาครึ่งชีวิตและเธอก็อยู่ใกล้ๆ
สิ่งเดียวที่เหมือนกับครั้งที่แล้วก็คือเมื่อเธอกลับมามีสติสัมปชัญญะ ในชั่วพริบตาผู้หญิงคนนี้ดูเหมือนจะหายไปจากอากาศที่เบาบาง
เธอสะดุ้งมองไปรอบ ๆโดยสัญชาตญาณ แต่ผู้หญิงคนนั้นไม่อยู่แล้ว หนานกงเฉินเดินมาช้าๆมองไปยังทิศทางที่ผู้หญิงคนนั้นกำลังจะออกไปและถามว่า "เมื่อครู่เธอคุยกับใคร เพื่อนเหรอ"
มีผู้คนมากมายในร้านขนมและเขามองเห็นเธอคุยกับผู้หญิงสองคนผ่านฝูงชน เพราะไป๋มู่ชิงยืนอยู่ตรงข้ามกัน บังสายตาของเขาพอดี เขามองไม่เห็นใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นอย่างชัดเจน แต่เขาเห็นว่าด้านหลังของเธอที่รีบออกไปนั้นช่างคุ้นเคยเสียเหลือเกิน
พูดแล้วว่าจะคลั่งเป็นครั้งสุดท้ายที่เมืองหยาน แต่เมื่อเจออีกครั้งเขาก็ยังไม่สามารถควบคุมมันได้
“เธอ ... ” ไป๋มู่ชิงเงยหน้าขึ้นมองเขาอ้าปากและพูด“เป็นผู้หญิงที่นายเจอที่ถนนการค้าเมืองหยาน ... ”
เธอยังไม่ทันที่จะพูดจบ หนานกงเฉินก็หันกลับมาและเดินไปทางผู้หญิงคนนั้นอย่างรวดเร็ว
ไป๋มู่ชิงหยุด มองดูเขาที่เดินจากไปอย่างรวดเร็ว และรีบไล่ตามเขาไป“นายน้อยเฉิน! คุณจะไปไหน?”
ผู้คนมากมายเดินขวักไขว่ เสียงดังขนาดนั้น ไม่รู้ว่าหนานกงเฉินไม่ได้ยินเสียงตะโกนของเธอจริงหรือจงใจเมิน แต่ฝีเท้าของเขานั้นไม่มีท่าทีว่าจะชะลอลงเลยแม้สักนิด
จู่ๆไป๋มู่ชิงก็รู้สึกว่าเธอโง่และไร้สาระเกินไป ใครจะโง่เท่าเธอ เมื่อรู้ว่าหนานกงเฉินลืมเธอไม่ได้และบอกเขาอย่างโง่ ๆ ว่าผู้หญิงคนนั้นคือคนที่เธอพบที่ถนนการค้าเมืองหยาน
เธอไร้เดียงสาเกินไปหรือโง่เกินไปกันแน่นะ?
ฝีเท้าของหนานกงเฉินนั้นใหญ่กว่าเธอเดินเร็วกว่าเธอมาก เธอไล่ตามเขาอย่างกระวนกระวายและถามเสียงดังว่า“คุณจะตามหาเธออีกแล้วเหรอ ไหนคุณบอกว่าต่อไปนี้จะไม่ทำเรื่องง่ๆอีกแล้ว คุณ ... โอ๊ย ... !”
ไป๋มู่ชิงถูกอะไรบางอย่างกระแทกที่ขาของเธอจนคุกเข่าล้มลงกับพื้น
“เฮ้! อยากตายเหรอ?” หลังจากรถหยุดกะทันหันชายคนหนึ่งก็ออกมาจากรถแท็กซี่และด่าทอไป๋มู่ชิง
ไป๋มู่ชิงตระหนักได้ว่าเธออยู่ริมถนนและวิ่งฝ่าไฟแดงแม้จะอันตรายก็ตาม อย่างไรก็ตามสิ่งที่เธอสนใจในตอนนี้ไม่ใช่หัวเข่าที่เจ็บปวดของเธอ แต่เป็นร่างของหนานกงเฉินที่กำลังข้ามถนนและค่อยๆหายไปในฝูงชน
“เฉิน ... คุณหยุดเดี๋ยวนี้นะ!” เธอพยายามที่จะลุกขึ้นจากพื้น แต่ความเจ็บปวดที่เข่าทำให้เธอล้มลงกับพื้น
คนขับรถยังคงด่าอยู่ในรถ อาจเป็นเพราะเธอหวังว่าไป่มู่ชิงจะตระหนักถึงความผิดของตนเมื่อเห็นว่าเธอลุกไม่ขึ้น จึงหันหัวรถและขับออกไป
“นายหญิงน้อย” ทันใดนั้นคุณหวางก็วิ่งมา ก้มลงมาประคองไป๋มู่ชิงขึ้นจากพื้นมองไปที่เธอและถามด้วยความเป็นห่วง: “นายหญิงน้อยเป็นไงบ้างคุณเจ็บตรงไหน?”
“ฉันไม่เป็นไร...” ไป๋มู่ชิงกัดฟันกุมหัวเข่าด้วยความเจ็บปวด นิ้วพลางชี้ไปที่อีกฝั่งของถนนและพูดว่า“แต่นายน้อยเขา ...”
“นายหญิงน้อย คุณเลือดออก ไม่ต้องไปสนใจนายน้อยหรอก รีบไปโรงพยาบาลกันดีกว่าครับ”คุณหวางพยุงเธอไปยังลาดจอดรถใกล้ๆ
เมื่อรถขับออกจากสวนสนุกท้องทะเล ดวงตาของไป่มู่ชิงยังคงจ้องมองไปที่ด้านข้างของถนนผ่านหน้าต่างรถ แม้ว่าจะมองไม่เห็นร่างของหนานกงเฉินแล้วก็ตาม
หนึ่งชั่วโมงต่อมาไป๋มู่ชิงถูกจัดอยู่ในวอร์ดทั่วไป
อุบัติเหตุทางรถยนต์เล็ก ๆ ทำให้เข่าของเธอถลอกและทำให้เลือดไหลมาก เธอทำได้เพียงนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลซึ่งยังไม่สามารถขยับตัวได้
คุณผู้หญิงได้ยินคุณหวางพูดว่าไป๋มู่ชิงประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์และเธอกลัวมากจนไปอยู่ที่นั่นได้ครึ่งทางเธอจะรีบไปโรงพยาบาล เธอถามไถ่ไป๋มู่ชิงอย่างอบอุ่นเป็นอันดับแรกจากนั้นจึงไปหาหมอเพื่อขอดูเอกสารหลักฐาน จนกระทั่งแพทย์ที่เข้ารับการรักษายืนยันอีกครั้งว่าบาดแผลที่ขาของไป๋มู่ชิงเป็นเพียงผิวหนังที่บอบช้ำและทารกในครรภ์ไม่ได้รับการกระทบกระเทือน ในที่สุดเธอก็รู้สึกโล่งใจเธอถึงรู้สึกโล่งใจในท้ายที่สุด
ได้ฟังเสียงหัวใจเต้นที่ออกมาจากเครื่อง คุณย่าจึงหันไปมองพี่เหอด้วยความโล่งใจและพูดไปว่า“เหมือนกับการฟังครั้งที่แล้วใช่ไหม?”
“ใช่ เด็กยังแข็งแรงดีค่ะคุณผู้หญิง วางใจได้เลยค่ะ”พี่เหอปลอบไปยิ้มไป
ในที่สุดคุณผู้หญิงที่โล่งใจก็หันมาจ้องไปที่ไป่มู่ชิงอีกครั้ง สีหน้าของเธอก็เย็นชาทันที
มันเป็นแบบนี้ทุกครั้ง หลังจากดูแลเธอและลูกแล้วมักจะสอนเธอ ไป่มู่ชิงก้มหัวลง เธออาจจะเดาได้ว่าคุณผู้หญิงจะตำหนิอะไรต่อไป
“ขอโทษค่ะ คุณย่าฉันไม่ระวังเอง”เธอรีบขอโทษ
คุณผู้หญิงดุเธอด้วยความโกรธ“อายุครรภ์ยังไม่ถึงสองเดือนเลย เธอน่ะไม่ใช่เป็นหวัดก็เกิดอุบัติเหตุ อุ้มท้องนานถึงสิบเดือน ไม่รู้เลยจริงๆว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก”
“ต่อไปฉันจะระวังค่ะ”
“เธอพูดแบบนี้ทุกครั้ง”คุณผู้หญิงยังมีสีหน้าที่โกรธอยู่ “หรือเธอต้องให้ฉันขังเธอถึงจะหยุดได้
“ไม่เอาค่ะคุณย่า”เมื่อเธอได้ยินเรื่องการกักบริเวณไป๋มู่ชิงก็ขอร้องทันที“ต่อไปฉันจะออกไปข้างนอกกับนายน้อยให้น้อยลงค่ะ จะดูแลตัวเองให้ดี”
ใช่แล้ว ฉันจะไม่ออกไปข้างนอกกับผู้ชายบ้านั่นอีกแล้ว และทุกครั้งที่ออกไปกับเขาไม่มีครั้งไหนที่ราบรื่นเลยสักครั้ง ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าเมื่อหัวใจของผู้ชายไม่ได้อยู่ที่เธอ ในสายตาของเขาก็เป็นเป็นแค่เศษฝุ่น
ในใจและในสายตาของเขามีเพียงแค่คุณหนูจูเพียงคนเดียว แค่เธอเพียงคนเดียวเท่านั้น!