บทที่ 1 เมื่อเติบโตขึ้น

”ว้าว, เขากลับมาแล้ว และเขาก็บริจาคเงินจำนวนมากให้กับโรงเรียนศิลปะที่มีชื่อเสียงทันที การเป็นคนรวยเนี่ย มันดีจริงๆเลยนะ ว่าไหม!”

“ฉันได้ยินมาว่าเขาเป็นศิษย์เก่าของพวกเราและจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเซาธ์ไลน์ พอจะเข้าใจแล้วสินะว่าทำไมเขาถึงบริจาคเงินมากมายขนาดนี้ และเขาก็ยังเป็นผู้ชายที่รวยที่สุดในเมืองอีกด้วย ที่สำคัญไปกว่านั้น เขามีเสน่ห์สุดๆไปเลยแหละ… ผู้ชายในอุดมคติของผู้หญิงทั่วประเทศ หล่อ รวย แถมยังติดดินอีก บนโลกใบนี้ไม่มีใครที่เหมือนเขาอีกแล้วแหละ!”

สถาบันศิลปะมหาวิทยาลัยเซาธ์ไลน์ เต็มไปด้วยข่าวเกี่ยวกับการกลับมาของ มาร์ค เทรมอนต์ ยกเว้น แอเรียน วินน์(แอริ) คนที่แตกต่างกันราวฟ้ากับดิน

ที่นั่งตรงทางเดินบันได เธอกำลังเคี้ยวขนมปังเก่าๆที่ดูเหมือนจะหมดอายุและมันก็ไม่มีความอุ่นใดๆหลงเหลืออยู่ การกล้ำกลืนสิ่งที่ยากที่จะกลืนลงไป จำต้องกลืนด้วยน้ำเปล่าธรรมดาแต่เย็นราวกับความเย็นในฤดูหนาว

มาร์ค เทรมอนต์. เขากลับมาอีกครั้งหลังจาก 3 ปี

“แอริ กินขนมปังอีกแล้วเหรอ? มากับฉันสิ ฉันจะพาเธอไปกินของอร่อยๆดีๆเองนะ!”

ทิฟฟานี่ เลน ค่อยๆโน้มย่อตัวลงข้างๆแอเรียนอย่างนุ่มนวล

อาริก็ส่ายหัว ก่อนที่จะยัดขนมปังส่วนที่เหลือเข้าไปในปากของเธอแล้วหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายบนไหล่ด้วยท่าทีที่ดูอ่อนเเรง

“ไม่มีเวลาแล้ว ฉันต้องรีบกลับไป”

ทิฟฟานี่ถอนหายใจ “โอเคก็ได้ พรุ่งนี้เธอไม่ต้องเอาขนมปังมาแล้วนะ ฉันจะพาเธอไปกินมื้อเช้าเอง”

เสียงของทิฟฟานี่ค่อยๆลอยหายไปอย่างช้าๆในขณะที่แอเรียนปั่นจักรยานผ่านไปจนในที่สุดเธอก็หายไปพร้อมกับสายลมแห่งฤดูหนาว

กลับมาที่”บ้าน”แอเรียนจอดจักรยานที่ดูสะบักสะบอมของเธออย่างระมัดระวังเข้าที่ตรงมุมแล้วค่อยๆแอบเข้ามาทางประตูหลังบ้าน เธอรีบวางกระเป๋าของเธอลง และกลับเข้าไปที่ห้องเก็บของเล็กๆที่มีความชื้นและเย็นมาก

ในขณะที่แอริกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า แมรี่รีบเดินเข้ามาแล้วพูดว่า “แอริ วันนี้ไม่ต้องช่วยฉันแล้วนะ ท่านกำลังมองเธออยู่...อา แล้วก็ช่วยระวังด้วยล่ะ อย่าพูดอะไรที่ทำให้ท่านไม่พอใจเอาได้นะ ไม่อย่างนั้นเธอแย่แน่เลย”

แอเรียน วิน พยักหน้าแล้วเดินขึ้นไปข้างบนอย่างระมัดระวัง เธอตบที่เสื้อแจ็คเก็ตเบาๆให้ดูสะอาดเรียบร้อยแล้วสวมใส่มัน เพราะจำได้ว่าท่านไม่ชอบสกปรก

เธอกลั้นหายใจอย่างไม่รู้ตัวในขณะที่เคาะประตู ปลายนิ้วของเธอสั่นไปหมด เธอโตขึ้นมากในสามปีที่ผ่านมานี้ จึงคิดสงสัยว่าเขาจะเปลี่ยนไปมากแค่ไหนกันนะ

“เข้ามาสิ”