บทที่ 10 นอนข้างบน

แอเรียน วินน์ รู้สึกเป็นกังวล เขาไม่ต้องเดินทางไปทำธุรกิจแล้วเหรอ? ทำไมจู่ๆเขาก็กลับมา? ความกลัวออกมาจากภายในใจเธอ เมื่อนึกย้อนกลับไป โชคดีแค่ไหนที่เธอไม่ได้ไปเล่นสเก็ตน้ำแข็งกับทิฟฟานี่ แต่ก็ยังโชคไม่ดีที่โซ่หลุด

ตรงไปที่ห้องน้ำ แอเรียนรู้สึกไม่ค่อยสบายใจตอนที่เธออาบน้ำ เพราะเธอรู้ว่าเขากำลังมองหาเธออยู่แน่นอน

เธอสัมผัสได้ถึงเงาดำที่อยู่ตรงโซฟาด้วยหางตาของเธอในขณะที่เธอออกมาจากห้องน้ำและผ่านห้องนั่งเล่นมา

เขาสวมใส่ชุดนอนสีเทาอ่อน ดูสบายๆมากกว่าชุดสูทเต็มยศที่เขาใส่เป็นปกติอีก เพราะมันทำให้เขาดูเย็นชาน้อยลง ยกเว้นสายตาของเขาที่ยังดูห่างเหินเมื่อมองดูแอเรียน

“มานี่สิ”

แอเรียนก้มหัวลงแล้วเดินไปยืนตรงๆข้างๆเขา

“กลับมาแล้วหรอคะ?”

“...หนาวไหม?” เขาอยากที่จะถามเธอว่าทำไมกลับมาช้า? แต่คำถามของเขากลายเป็นเพียงแค่คำเดียวเมื่อเขาเห็นมือที่แตกกร้านของเธอ

แอเรียนตกตะลึงเล็กน้อย เธอไม่กล้าที่จะมองเขา “คือ...ฉันสบายดีค่ะ…”

มาร์ค เทรมอนต์ หยิบถ้วยชาดำร้อนๆบนโต๊ะกาแฟแล้วส่งให้กับเธอโดยไม่ได้คิดอะไรมาก ท่าทีที่แสดงออกของเขานั้นไม่ได้เปลี่ยนไปเลย

“ครั้งหน้า อย่ากลับบ้านช้าอีกนะ”

แอเรียนยังไม่ได้ดื่มชานั้น นี่เป็นครั้งแรกเลยที่มาร์ค เทรมอนต์ ไม่โกรธที่เธอกลับบ้านช้าและเขาก็ไม่ได้ต้องการคำอธิบายอะไรจากเธอ

สายตาของมาร์ค เทรมอนต์ มองขึ้นมาที่เธออีกครั้ง เขาต้องทำเป็นมองเธอด้วยสายตาที่เย็นชาเพื่อให้เธอยอมที่จะดื่มชานั้น ชาดำนั้นไม่ได้ร้อนจนลวกแต่เธอก็ค่อยๆจิบชาอย่างช้าๆ

เมื่อเธอดื่มหมดแล้ว เธอคาดไม่ถึงว่าถ้วยที่เธอดื่มนั้นจะเป็นถ้วยของเขา

“เอ่อ...ฉันจะทำความสะอาดให้ค่ะ”

ก่อนที่เขาจะพูดอะไร แอเรียนรีบเดินไปที่ห้องครัวโดยถือถ้วยชาที่ยังคงอุ่นๆนี้อยู่

สายตาของมาร์ค เทรมอนต์ พลันมืดมนลงเล็กน้อย ในขณะที่ริมฝีปากบางอันน่าดึงดูดและเย้ายวนใจของเขาทำให้เธอรู้สึกกระวนกระวายใจ

นี่เธอกลัวเขาขนาดนี้เลยเหรอ?