บทที่ 1010 ความผิดที่ไม่อาจให้อภัยได้

ทิฟฟานี่เดินเข้าหาเจนิซและมองดูป้ายชื่อที่หน้าอกของเธอด้วยความระมัดระวัง “ใช่ เธอชื่อเจนิซ เบลล์ เธอเป็นแค่เด็กฝึกงานและยังไม่ได้เป็นพนักงานอย่างเป็นทางการ มาร์ค คุณนี่เก่งจริง ๆ เลยนะ! คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าภรรยาของคุณชอบเครื่องประดับแบบไหน คุณก็เลยต้องขอให้คนอื่นมาเลือกให้คุณ จริงเหรอ?”

แอเรียนมองไปที่มาร์คขณะที่รอคำตอบของเขา

มาร์คเริ่มประหม่าเมื่อถูกแอเรียนจ้องแบบนั้น ฝ่ามือของเขาเริ่มเหงื่อออก “ฉัน… นั่น… เป็นความจริง แอริ ในเมื่อเธออยู่ที่นี่แล้ว ทำไมเธอไม่เลือกอันที่เธอชอบเองเลยล่ะ?”

แอเรียนไม่มีอารมณ์ที่จะเลือกเครื่องประดับในขณะนี้ เธอจึงพูดอย่างใจเย็นว่า “เงินคือทุกอย่าง ถ้าคุณไม่รู้ว่าฉันชอบอะไร ก็แค่ให้เงินฉันเพื่อที่ฉันจะได้ไปซื้อมันเอง คุณจะได้ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับมันด้วย คุณคงจะว่างสินะถึงได้มีเวลามาที่นี่และเลือกเครื่องประดับ แต่ฉันเหนื่อย ดังนั้นฉันจะให้คุณพาสมอร์กลับไปที่บริษัทด้วยเนื่องจากคราวที่แล้วคุณดูแลเขาได้ค่อนข้างดีเลยทีเดียว”

เจนิซถูกดึงดูดโดยสมอร์ “ได้เลยค่ะ ทำไมจะไม่ได้ล่ะคะ? เวลาที่คุณเทรมอนต์ยุ่ง ดิฉันสามารถช่วยดูแลคุณสมอร์ได้เช่นกัน คุณสมอร์… ยังจำฉันได้ไหมเอ่ย? เราเคยเล่นด้วยกันไงคะ”

การเข้ามาแทรกอย่างกะทันหันของเจนิซทำให้บรรยากาศแปลกขึ้นไปอีก มาร์คหันหน้าอย่างเชื่องช้า “เจนิซ เธอกลับไปบริษัทก่อน”

เจนิซงงงวย “ได้ค่ะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ”

แอเรียนกัดฟันแต่ไม่พูดอะไร เธอส่งสมอร์ให้มาร์คซึ่งรับทารกไว้เป็นการตอบกลับ วินาทีถัดมา เขาก็ตัวสั่นเล็กน้อยหลังจากที่ถูกแอเรียนจ้อง “มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด! เธอโกรธฉันและหนีไปเซาธ์ พาร์กเมื่อวันก่อนไม่ใช่เหรอ? ฉันพาสมอร์ไปที่บริษัทด้วย แต่ฉันต้องเข้าร่วมการประชุม ดังนั้นฉันจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะต้องขอให้ใครซักคนมาช่วยดูแลเขาให้ช่วงหนึ่ง วันนี้ฉันมาที่นี่เพื่อที่จะเลือกเครื่องประดับให้เธอจริง ๆ ระหว่างฉันกับเจนิซไม่ได้มีอะไรกันเลย…”