บทที่ 1032 การยืนยันความลำเอียง

เมลานีใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงในการหาทางกลับไปที่คฤหาสน์สมิธ

การเดินทางครั้งนี้ก่อให้เกิดการพูดจาโผงผางเกี่ยวกับสถานที่ที่เข้าถึงได้ยากโดยไม่จำเป็นของคฤหาสน์ซี่งทำให้กิจกรรมง่าย ๆ อย่างการไปเยี่ยมทิฟฟานี่กินเวลาไปหลายชั่วโมง

เมลานียังบ่นกับตัวเองไม่เสร็จด้วยซ้ำเมื่อจู่ ๆ เจตต์ก็เดินเข้ามาหาเธอและพูดด้วยน้ำเสียงที่ไร้อารมณ์ของเขาว่า “นายหญิงครับ นายท่านอยากคุยกับคุณ เขากำลังรอคุณอยู่ในห้องนอน”

หัวใจของเมลานีเต้นระรัว ความสงสัยในความต้องการเบื้องหลังคำเชิญของอเลฮานโดรเริ่มก่อตัวขึ้นในตัวเธอ สามีเธอมักจะทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อหลีกเลี่ยงเธอ นี่จึงเป็นครั้งแรกที่เขาเรียกหาเธอก่อน เธอส่งเสียงตอบรับให้เจตต์เพื่อแสดงว่าเธอเข้าใจก่อนที่จะเดินขึ้นบันไดไป

เจตต์ก้าวไปข้างหน้าอย่างกะทันหันอีกครั้งและแนะนำเธอว่า “นายหญิง ได้โปรดอย่าทำอะไรที่อาจทำให้เขาผิดใจต่อคุณนะครับ ระวังคำพูดด้วย”

เมลานีเกือบจะโต้กลับไปว่า 'ถามจริง?' ทว่าเธอกลับไม่ได้ทำ เจตต์พูดราวกับว่าอเลฮานโดรเป็นยักษ์กินคน! นอกจากนี้ เธอก็ไม่มีเหตุผลที่จะทำราวกับว่าสถานะของเธอต่ำกว่าเขา แต่ในขณะเดียวกัน สีหน้าที่เคร่งขรึมและไร้อารมณ์ของเจตต์เมื่อเขากล่าวความกังวลที่เขามีต่อเธอทำให้ความมั่นใจของเธอลดลง

เมลานีเข้าไปในห้องนอนของพวกเขาและพบว่าไม่มีไฟสักดวงเปิดอยู่ เธอจึงตกอยู่ในความมืดอย่างแท้จริง เมลานีกำลังจะคลำหาสวิตช์ไฟเมื่อเธอได้ยินเสียงของอเลฮานโดรจากข้างหลังเธอ “คุณไปเยี่ยมเธอทำไม?”

เสียงของเขาทำให้เธอตกใจจนเธอต้องเอามือปกป้องหน้าอกตัวเองก่อนที่เธอจะหมุนตัวในความมืด เงาของอเลฮานโดรดูสูงตระหง่านและใหญ่กว่าปกติมาก แม้แต่เมื่อสวมส้นสูง หน้าผากของเมลานีก็ถึงเพียงคางของเขาอย่างหวุดหวิด

ความไม่สบายใจที่แผ่ออกมาจากตัวเขาค่อย ๆ กลืนกินเธอจนเส้นประสาทของเธอเริ่มวูบวาบ “ฉัน… ฉันไปหาเธอเพื่อมอบผลิตภัณฑ์เพื่อสุขภาพให้เธอเท่านั้น คุณสองคนเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน และเพื่อนของคุณก็ควรเหมือนเพื่อนของฉันโดยอัตโนมัติไม่ใช่เหรอ?

นอกจากนี้ เธอยังให้ของขวัญแต่งงานเราด้วย ภาพวาดภาพหนึ่งไม่ใช่ถูก ๆ เลยนะคะ นอกจากนั้นฉันแค่คิดว่ามันคงจะดีที่จะผูกมิตรกับใครสักคนที่จะสามารถสอนเรื่องต่าง ๆ ให้ฉันได้เมื่อฉันตั้งครรภ์ในอนาคต ท้ายที่สุดแล้วเธอก็นำหน้าฉันไปหนึ่งก้าวในการเป็นคุณแม่ด้วยการตั้งครรภ์ในขณะนี้-”

อเลฮานโดรจับคางของเธออย่างกะทันหันโดยไม่ได้สงวนกำลังของเขา “คุณคิดว่าผมไม่รู้เหรอว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่? คุณแอบดูกระเป๋าสตางค์ผมตอนที่ผมหลับและเห็นภาพข้างในนั้นใช่ไหมล่ะ? ผมจะขอย้ำไว้ตรงนี้เลยนะว่าเราจะไม่มีวันมีลูกด้วยกัน ไม่มีวัน!"

ดวงตาของเมลานีเบิกกว้าง “คุณพูดเรื่องอะไรของคุณ? ฉันไม่ได้จะเปิดโปงคุณซะหน่อย แต่นี่… คุณกำลังจะสารภาพเหรอคะ?”