บทที่ 1053 สมอร์เป็นไข้หวัด

เมื่อเสร็จกิจทิฟฟานี่ก็ชูมือของแจ็คสันขึ้นในอากาศและพูดว่า “ตอนนี้คุณถูกผูกมัดกับฉันด้วยแหวนวงนี้ ดังนั้นคุณจึงถูกห้ามไม่ให้มองผู้หญิงคนอื่นแม้แต่แวบเดียว”

เขาสวมกอดเธอจากด้านหลังและกำมือเธอไว้แน่น “ผมมีคุณแล้วผมยังจะต้องมองคนอื่นอีกเหรอ? ผมเลิกมองไปตั้งนานแล้ว นอนเถอะ พรุ่งนี้ผมจะพาไปตรวจร่างกาย”

ทิฟฟานี่หันหน้าและจุ๊บหน้าผากเขา “ฉันรู้สึกได้ว่าลูกดิ้นด้วย”

เขาตกใจเล็กน้อยเนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกที่เธอบอกว่าเธอรู้สึกได้ว่าลูกดิ้น “เมื่อไหร่?”

เธอกล่าวอย่างเขินอาย “ตอนที่เรา… เมื่อกี้”

เขาหัวเราะคิกคักและวางมือลงบนท้องเธอ “ไม่เกี่ยวอะไรกับพ่อนะ แม่ของลูกต่างหากที่ ‘ต้องการ’”

วันรุ่งขึ้นที่คฤหาสน์เทรมอนต์

อุณหภูมิที่เริ่มลดลงเมื่ออากาศเปลี่ยนแปลงทำให้สมอร์มีน้ำมูกและไอไม่หยุดจนแอเรียนกำลังพิจารณาว่าจะหยุดงานหนึ่งวันและพาสมอร์ไปโรงพยาบาล แต่เธอก็กังวลว่ามันจะทำให้หัวหน้ามองเธอไม่ดีเนื่องจากเธอเองเพิ่งจะเริ่มทำงาน

มาร์คเดาว่าเธอกำลังคิดอะไรจากสีหน้าที่หมดหนทางของเธอและพูดว่า “เธอไปทำงานเลย เดี๋ยวฉันพาสมอร์ไปโรงพยาบาลเอง เช้านี้ฉันไม่ได้มีอะไรสำคัญอยู่แล้ว”

แอเรียนเขินเล็กน้อย “สำหรับฉันสมอร์สำคัญกว่างาน ฉันขอลาวันหนึ่งก็ได้ คุณไม่ต้องฝืนตัวเองหรอก”

มาร์คมองเธอขณะที่เขากำลังผูกเน็คไท “ฉันฝืนตัวเองยังไงเหรอ? เธอต่างหากที่ไม่ควรฝืนตัวเอง เธอเพิ่งจะเริ่มทำงานที่บริษัทนี้เอง มันจะดูไม่ดีหากเธอจะขอลากิจ ถ้าเป็นฉัน ฉันก็ไม่ชอบพนักงานแบบนี้เหมือนกัน ไปเถอะ เดี๋ยวฉันพาสมอร์ไปโรงพยาบาลเอง”