บทที่ 1080 บางทีคุณควรจะลดเงินเดือนฉัน

แอเรียนเอื้อมมือไปจับเขาเอาไว้ “แมรี่นอนอยู่ คุณจะย้ายเตียงตอนนี้เลยทำไม? คืนนี้ก็นอนแบบนี้ไปก่อน คุณให้ใครย้ายเตียงตอนกลางวันไม่ได้เหรอ? กลับมานอนดีกว่าค่ะ สมอร์ดื่มน้ำไม่ได้เป็นอุปสรรคในการนอนของฉัน ฉันก็จะนอนต่อแล้วเหมือนกัน”

สมองของมาร์คเบลอจากความง่วง เขาไม่ได้นึกถึงเรื่องนั้นเลย เขาพึมพำตอบแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงเพื่อนอนต่อ แอริสโตเติลขยับร่างเล็ก ๆ ของเขา เขาหันหน้าไปทางแอเรียนพลางดูดนมเธอและวางเท้าของเขาบนตัวมาร์ค พ่อของเขาหันหน้ามาลืมตาและยิ้มให้เขา จากนั้นก็จับเท้าเล็ก ๆ อ้วน ๆ ของเขาไว้อย่างเอ็นดู

แอเรียนยิ้มเมื่อเห็นดังนั้น ภายนอกมาร์คอาจจะดูไม่พอใจที่แอริสโตเติลไม่ได้เกิดมาเป็นผู้หญิง แต่ท่าทางของร่างกายเขายังคงซื่อตรง

เช้าวันรุ่งขึ้นแมรี่ก็รีบมาเคาะประตู “นายท่าน นายหญิง เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! นายน้อยหายไป!”

มาร์คลุกขึ้นไปเปิดประตู “เขาอยู่นี่ครับ เขาคลานมาตอนกลางดึก ต่อจากนี้ไปเราจะดูเขาตอนกลางคืนเอง คุณคงจะเหนื่อยจากการที่เลี้ยงเขามาตลอดสองสามเดือน”

แมรี่เกือบจำร้องไห้ “ฉันขอโทษ ๆ ฉันผิดเอง สงสัยจะเป็นเพราะหิมะตกเมื่อคืนอากาศก็เลยหนาวจนฉันหลับเหมือนจำศีล นายน้อยเป็นอะไรไหมคะ? เตียงเขาสูงมาก เขาลงมาเองได้ยังไง?”

มาร์คยักไหล่ “ไม่รู้เหมือนกัน แต่ไม่เป็นไร คุณไม่ต้องห่วง อายุคุณก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ การเลี้ยงเด็กจะเหมือนการทรมานคุณเปล่า ๆ”

“บางทีนายท่านควรจะหักเงินเดือนฉันสักสองสามเดือน?” แมรี่ถามด้วยความระมัดระวัง “ฉันพลาดแบบนั้นได้อย่างไร? ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับนายน้อยล่ะคะ? ฉันจะไม่มีวันชดใช้ได้แน่นอน”