บทที่ 1084 มีคนมายุ่งกับเตียง

แจ็คสันลุกขึ้นและเดินไปทางห้องครัว “ลูกก็แค่สงสัย ไม่ใช่ว่าเขาไม่ชอบผมซะหน่อย”

ที่คฤหาสน์สมิธ

อเลฮานโดร, เมลานี และดอน สมิธกำลังทานข้าวในห้องอาหาร ส่วนใหญ่จะเป็นเมลานีและดอนที่คุยกันขณะที่อเลฮานโดรนั่งเงียบและไม่พูดแทรกพวกเขา

ขณะที่พวกเขาคุยกันมากขึ้นอยู่ ๆ ดอนก็ถามว่า “เมลานี ทำไมสองวันที่ผ่านมานี้เธอถึงทานเนื้อเยอะขึ้นล่ะ? เมื่อก่อนเธอจะบ่นเรื่องกลัวอ้วนตลอดเวลาและจะทานน้อยมากเพราะกลัวน้ำหนักขึ้น แต่สองวันที่ผ่านมาเธอทานเยอะขึ้นเธอดูดีขึ้นนะ เธอควรจะทำแบบนี้ต่อไป การมีสุขภาพมที่ดีเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด”

เมลานีเหลือบมองอเลฮานโดรและเห็นว่าเขาตัวแข็งทื่อ เธอจึงรีบตอบว่า “แพทย์ประจำตัวของหนูบอกว่าโรคโลหิตจางของหนูแย่ลงนิดหน่อยน่ะค่ะ เขาเลยแนะนำว่าไม่ให้หนูลดน้ำหนักเพิ่ม พอหนูเลิกคุมอาหารก็ดูเหมือนว่าหนูจะหยุดตัวเองไม่ได้เลยค่ะ”

ดอนหัวเราะ “อย่างนั้นเหรอ? แต่หมอก็พูดถูกนะ ยิ่งเธอเป็นโรคโลหิตจางเธอก็ยิ่งควรดูแลตัวเอง อยากทานอะไรก็ทานไปเลย ถ้าอยากทานอะไรเป็นพิเศษก็ไปบอกพ่อครัวนะ ฉันกับอเลฮานโดรทานอะไรก็ได้ ตอนแรกฉันนึกว่าเธอจะท้องเสียอีก แต่ดูเหมือนฉันจะคิดไกลไปหน่อย ถ้าขาของอเลฮานโดรหายดีแล้วพวกเธอสองคนควรจะวางแผนมีลูกกันได้แล้วนะ ฉันยังอยากเห็นเหลนของฉันก่อนที่เวลาฉันจะหมดก่อน”

เมลานีเริ่มเหงื่อออก “อ๋อ ดะ-ได้ค่ะ”

ทันใดนั้นอเลฮานโดรก็วางช้อนส้อมลง “ผมอิ่มแล้ว ขอตัวก่อนนะครับ”