บทที่ 111 ความยุ่งเหยิงในห้องอาหาร

บางทีทิฟฟานี่อาจจะยุ่งอยู่ แอเรียนก็เลยไม่คิดมากเรื่องนี้

ทันใดนั้นเองก็ได้ยินเสียงของพ่อบ้านเฮนรี่ดังมาจากชั้นล่าง มาร์คกลับมาแล้ว...

ดูเหมือนว่าคืนนี้เขาไม่ได้วางแผนจะไปไหนเลย เขาอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าทันทีที่กลับมา ทั้งคู่ไม่ได้พูดคุยอะไรกันที่โต๊ะอาหารค่ำ บรรยากาศค่อนข้างตึงเครียด

แมรี่เสิร์ฟอาหารจานสุดท้ายและซุป “นายหญิง เป็นเพราะเมื่อไม่นานมานี้คุณรู้สึกไม่สบาย ดิฉันจึงให้ห้องครัวทำซุปที่มีคุณค่าทางโภชนาการให้กับคุณ แม้ว่าจะคาวสักหน่อย แต่ก็เหมาะกับท้องของคุณด้วย โปรดอดทนทานสักหน่อยแม้เพียงเล็กน้อยก็ตามค่ะ ”

กังวลว่าจะมีอาการคลื่นไส้อีกครั้ง แอเรียนรีบปิดจมูกของเธอ “ฉันไม่ต้องการ… แมรี่ ฉันบอกคุณว่าอย่าเตรียมอะไรที่มีกลิ่นคาว ฉันกินมันไม่ได้”

แมรี่วางซุปชามเล็กไว้ตรงหน้าเธอ “แค่ปิดจมูกและดื่มมัน จะไม่เป็นอะไร ดิฉันใช้เวลาทั้งบ่ายเพื่อเตรียมซุปนี้ให้กับคุณนะคะ”

ไม่ต้องการให้ความพยายามของแมรี่นั้นสูญเปล่า แอเรียนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากปิดจมูกขณะที่เธอถือชามซุปยกซดอย่างระวัง แต่กลิ่นก็ยังโชยเข้าจมูกของเธอ กลิ่นเหม็นรุนแรงทำให้ท้องของเธออักอ่วนทันที เธอลุกขึ้นและรีบเข้าไปในห้องน้ำ อาหารจำนวนเล็กน้อยที่เธอมีอยู่ทั้งหมดถูกขับออกจากร่างกายของเธอ

แมรี่กังวลมากที่เห็นเธอเป็นแบบนั้น เมื่อรู้ว่าแอเรียนดื้อรั้นเธอจึงทำได้เพียงแค่หันไปขอความช่วยเหลือจากมาร์ค “นายท่านคะ ดูนายหญิงสิคะ… เราจะทำอย่างไรดี? ท้องของเธออ่อนแอมาโดยตลอด เธอยังเด็ก... ถ้ามีอะไรผิดพลาดอีก…”

มาร์คขมวดคิ้ว แต่ยังคงตักอาหารเข้าปากด้วยช้อนที่สวยงามในมือ การเคลื่อนไหวของเขาดูเหมือนแทบจะเป็นกลไก “เธอไม่ใช่เด็กสามขวบ ผมไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับทุกสิ่ง”

แมรี่พยายามกระชั้นหนักขึ้นเล็กน้อย “อย่างน้อยคุณช่วยดูแลเธอสักหน่อยได้ไหม”

มาร์ควางช้อนส้อมลงแล้วหยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมาเช็ดที่มุมปากอย่างสง่างาม ไม่มีความรู้สึกใด ๆ ในดวงตาของเขา “คุณสั่งให้ผมไปดูเหรอ?”

แมรี่ก้มหน้าลงกลั้นน้ำตาขณะกลับไปที่ห้องครัวก็รู้สึกเสียใจกับแอเรียน