บทที่ 113 ความหวังที่ดับลง

ซัมเมอร์ เวส กระแอมแล้วเอนหลังลงนั่งอย่างอ่อนแรง “ไม่จำเป็น ไปกันเถอะ”

ในขณะที่รถหายไปอย่างรวดเร็วในสายฝนแจ็คสันก็รู้สึกหดหู่เล็กน้อย เขานับครั้งไม่ได้เลยที่แม่ของเขาทิ้งเขาไปแบบนี้ไม่ว่าเขาจะอยู่ในสถานการณ์ใดก็ตามเขายังเคยสงสัยว่าเขาเป็นลูกชายแท้ ๆ ของเธอหรือเปล่า...

“เสียใจด้วยนะ ผู้เสียชีวิตอาจจากไปเเล้ว แต่คุณควรดำเนินชีวิตต่อไปให้ดี ทำไมทำกับตัวเองแบบนี้ล่ะ?” แจ็คสันล้มเหลวในการซ่อนความหดหู่ใจที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังในขณะที่ปลอบใจทิฟฟานี่

“คุณเวสต์ ฉันคิดว่าไม่มีใครเคยตายในครอบครัวของคุณสินะ” ทิฟฟานี่กลอกตามาที่เขาแล้วเดินตรงไปที่สายฝน

แจ็คสันถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อรู้ว่าทิฟฟานี่ฮึดขึ้นมา หลังจากคำพูดหน้าด้าน ๆ ที่เธอขว้างใส่เขา

ทิฟฟานี่ไม่อยากกลับไปด้วยอารมณ์ที่ไม่ดี จึงเดินทางไปยังบ้านของเอธาน สิ่งที่เธอต้องการตอนนี้คือความสบายใจ ความสบายใจ… ของคนรักของเธอ

เมื่อเธอเปิดประตูและเข้าไปเอธานกำลังอาบน้ำอยู่ เธอจามแล้วหาผ้าขนหนูมาเช็ดผมที่เปียก เธอเห็นโทรศัพท์ของเอธานกะพริบอยู่ที่เตียงจากมุมหางตา เธอหยิบมันขึ้นมาและแช่แข็งทันที เลือดในร่างกายของเธอรู้สึกราวกับว่ามันไหลย้อนกลับและเสียงฟ้าร้องด้านนอกก็คำรามในเวลาเดียวกัน

สิบนาทีต่อมาเอธานก็ออกมาจากห้องน้ำ เขาผงะเล็กน้อยเมื่อเห็นทิฟฟานี่จากนั้นก็คว้าโทรศัพท์คืนอย่างรวดเร็ว “ทำไมคุณถึงใช้โทรศัพท์ของผม?!”

ทิฟฟานี่จ้องหน้าเขาอย่างตายใจ “คุณทำอะไรผิดหรือเปล่า? ทำไมคุณถึงกลัวว่าฉันจะใช้โทรศัพท์ของคุณ?”

"ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่?" เอธานเปลี่ยนเรื่องอย่างเย็นชา