บทที่ 1131 ดอกไม้ที่เบิกบานในฤดูหนาว

แจ็คสันแอบสงสัยอยู่ข้างใน เขาไม่เชื่อว่าระหว่างผู้หญิงกับผู้ชายจะมีความสัมพันธ์ที่เป็นแค่เพื่อนกันอยู่จริง ๆ เขารู้ว่าคนที่วิลชอบคือแอเรียน แต่ทิฟฟานี่ก็สนิทกับวิลมากเหมือนกัน มันจะเป็นไปได้ไหมว่าทิฟฟานี่อาจจะเคยชอบวิล? ไม่อย่างนั้นเธอจะขอลางานทันทีที่รู้ว่าวิลอยู่ในเมืองทำไม? เมื่อตอนที่เขาขอให้เธอลางานในอดีต เธอยังไม่เคยจะยอมเขาเลย เมื่อนึกได้อย่างนั้นเขาก็ยิ่งมั่นใจในการตัดสินใจของตนเองยิ่งขึ้น “ถ้าผมไปด้วยไม่ได้ คุณก็ห้ามไปเหมือนกัน”

ทิฟฟานี่หมดความอดทน “ได้ ฉันไม่ไปก็ได้! ฉันจะฟ้องแม่คุณว่าคุณไม่ยอมให้คนท้องอย่างฉันลางาน ดูสิว่าเขาจะบ่นคุณไหม!”

แจ็คสันไม่ได้สนใจคำขู่ของเธอ เขาไม่เชื่อว่าเธอจะกล้าไปฟ้องซัมเมอร์จริง ๆ

ทันทีที่ทิฟฟานี่เดินออกไป ซัมเมอร์ก็โทรมาต่อว่าแจ็คสัน เขารู้สึกได้ว่าอารมณ์ของเขากำลังขึ้นเมื่อเขาพูดว่า “อย่าไปฟังเธอนะแม่ เธอไม่ได้จะลาเพื่อไปพักอยู่ที่บ้าน เธอจะไปหาเพื่อนสมัยเรียน แถมยังเป็นผู้ชายอีกด้วย แม่คิดว่าผมจะปล่อยให้เธอไปเที่ยวไหนต่อไหนทั้ง ๆ ที่ท้องเธอโตขนาดนั้นแล้วจริง ๆ เหรอ? ผมเสนอเธอไปแล้วว่าให้ผมไปด้วย แต่เธอเอาแต่ปฏิเสธ”

หลังจากที่วางสายจากซัมเมอร์อารมณ์ของแจ็คสันก็ไม่ได้ลดลงเลย อันที่จริงมันเพียงแต่จะเพิ่มขึ้นด้วยซ้ำ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมทิฟฟานี่ถึงไม่ยอมให้เขาไปด้วย มันแปลกเหรอถ้าเขาจะไปด้วย? เป็นเพราะความต่างอายุของพวกเขาเหรอ? 10 ปีที่พวกเขาห่างกันเป็นปัญหาได้ขนาดนี้เลยเหรอ?

ทิฟฟานี่ยังคงแสดงความไม่พอใจระหว่างมื้อเที่ยง

แจ็คสันจึงถามอีกครั้ง “ทำไมคุณถึงไม่ยอมให้ผมไปด้วย? มันแปลกเหรอถ้าผมจะไปเจอเพื่อนหรือเพื่อนสมัยเรียนของคุณ?”

ทิฟฟานี่กลอกตาใส่เขา “เราอาจจะคุยเรื่องส่วนตัวกันไง แน่นอนว่ามันจะไม่เหมาะสมถ้าคุณจะไปด้วย”

สีหน้าของแจ็คสันบูดบึ้ง “คุณจะมีความลับหรือเรื่องส่วนตัวแบบไหนกับวิลได้? ถึงจะมี มันก็คงจะเกี่ยวกับแอเรียน ถูกไหม? อย่าบอกนะว่าคุณเคยชอบเขา?”

ทิฟฟานี่รู้สึกเหมือนโดนดูถูกเมื่อได้ยินดังนั้น “คุณพูดบ้าอะไรของคุณ? ฉันดูเหมือนคนอย่างนั้นเหรอ?! คุณช่วยมองโลกในแง่ดีบ้างได้ไหม? ถ้าฉันชอบเขา ฉันคงจะไม่…” ทิฟฟานี่หยุดตัวเองได้ทันเวลาก่อนที่เธอจะพูดจบประโยค

บรรยากาศที่หนักน่วงปกคลุมพวกเขาทั้งสองทันที

แจ็คสันพยายามที่จะเปลี่ยนเรื่อง “ก็ได้ ผมเข้าใจแล้ว ถ้าคุณอยากไปคุณก็ไปเถอะ ระวังตัวด้วยก็แล้วกัน”