บทที่ 1162 ธัญญ่าได้รับบ้านจากเจตต์

อเลฮานโดรได้รับคำตอบจากทิฟฟานี่และมองดูดอกไม้ไฟจากระยะไกลขณะที่เขานั่งอยู่บนรถเข็นของเขา ทิฟฟานี่และเขาน่าจะกำลังมองดูท้องฟ้าเดียวกันในเมื่อพวกเขาอยู่ที่เมืองเดียวกัน บนโลกใบเดียวกัน…

ทันใดนั้นเมลานีก็เปิดประตูเข้าห้องนอนมา

เอลฮานโดรวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะโดยเอาหน้าจอลงโดยสัญชาตญาณ

เมลานีสังเกตเห็นกิริยาของเขาแต่ทำเป็นเหมือนไม่รู้ไม่ชี้ “คุณปู่ให้ซองฉัน ฉันเอาของคุณมาให้ เขาให้ซองลูกไว้ล่วงหน้าด้วย”

อเลฮานโดรไม่รู้สึกอะไรแต่อย่างใด “คุณเก็บไว้เป็นโชคลาภเถอะ ผมเหนื่อย ผมขอเข้านอนก่อนแล้วกัน”

เมลานีเดินเข้าไปหาเขาและช่วยพยุงเขาขึ้นเตียงก่อนที่จะช่วยเขาถอดรองเท้า

“โอเคค่ะ ถ้าอย่างนั้นคุณนอนก่อนเลย ฉันจะกลับไปคุยกับคุณปู่ต่ออีกสักหน่อย” ก่อนที่เธอจะจากไปเธอก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองโทรศัพท์บนโต๊ะ เขาคุยกับทิฟฟานี่ก่อนที่เธอจะเข้ามาหรือเปล่า? เธอไม่ได้โง่นะ คำพูดบางคำของเขามันตรงกันข้ามกับการกระทำ

...

ในชีวิตคนเราใช่ว่าทุกคนจะได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกัน ในคืนนั้นไม่ใช่ทุกครอบครัวที่จะรวมตัวกันหรือสนุกสนานร่วมกัน

ทั้งธัญญ่าและเจตต์ต่างไม่มีญาติมากนัก พวกเขามีเพียงกันและกันในขณะที่พวกเขาฉลองวันคริสต์มาสในบ้านเช่าที่ว่างเปล่าของพวกเขา

ผู้ชายอย่างเจตต์ไม่เห็นความสำคัญของวันคริสต์มาสเนื่องจากเขาเป็นโสดมานานหลายปีแล้ว

อย่างไรก็ตาม ธัญญ่าไม่ได้คิดเหมือนกัน ท้ายที่สุดในอดีตเธอก็เคยฉลองวันคริสต์มาสกับคุณปู่ของเธอ ปีนี้เธอฉลองมันกับเจตต์และลูกในท้อง เธอตั้งใจทำอาหารเฉลิมฉลองสำหรับค่ำคืนนั้นและยังได้ซื้อเหล้าสำหรับเจตต์ เธอย้อนนึกถึงอดีตขณะที่เธอมองดอกไม้ไฟที่ห่างไกลออกไป “ฉันยุ่งมากจนไม่มีเวลาได้ดื่มด่ำกับความสวยงามที่โลกมีให้เห็นเลย ฉันเพิ่งจะรู้ว่าดอกไม้ไฟมันสวยขนาดนี้”