บทที่ 118 แม่ที่ไม่ได้รับการยอมรับ

“แอเรียน แม่กำลังจะไปแล้ว” เฮเลนตระโกนอย่างระมัดระวัง “ไปหาหมอถ้าเธอรู้สึกไม่สบาย อย่าฝืนทนต่อไป”

เธอไม่สามารถระงับความรังเกียจของเธอได้ “คุณคินซีย์นี่ไม่ใช่สถานที่ที่คุณจะมากังวลเกั่ยวกับตัวฉันได้” เธอตอบอย่างเย็นชา “คุณควรเป็นห่วงสมาชิกในครอบครัวคินซีย์ซะมากกว่า”

ร่างกายของเฮเลนแข็งทื่อ เธอรู้สึกอับอายเล็กน้อย แอรี่ดึงเฮเลน “ได้โปรดอย่าไปสนใจคนที่ไม่สนใจแม่สิ แม่อาจต้องการยอมรับว่าเธอเป็นลูกสาว แต่เธอไม่ยอมรับว่าแม่เป็นแม่ของเธอ”

เฮเลนถอนหายใจและเดินลงไปชั้นล่างอย่างเงียบ ๆ เพื่อออกไป แอรี่รู้สึกสะอิดสะเอียนเต็มทน ครั้งหนึ่งเธอเป็นลูกสาวคนเดียวในสายตาของเฮเลน อย่างไรก็ตามเมื่อแอเรียนได้ปรากฏตัวและเธอก็มีผู้ชายที่เธอรักอยู่ใต้อำนาจของเธอเช่นกัน ความคิดนี้ทำให้เธอโกรธมาก!

หลังจากนั้นไม่นานที่ข้างนอกทุกอย่างก็เงียบไป แอเรียนลุกขึ้นและลงไปชั้นล่างเพื่อหาอะไรกิน

เมื่อเธอก้าวออกจากห้องนอนเธอก็วิ่งเข้าไปหามาร์คที่เพิ่งออกจากห้องทำงาน การจ้องมองของเขามืดลงเมื่อดวงตาของพวกเขาสบกัน ด้วยสีหน้าบึ้งตึงเขาพยายามหันหน้าหนีราวกับว่าเขารังเกียจที่จะมองเธอ จากนั้นเขารีบเดินลงไปชั้นล่างไปที่ประตูใหญ่

แอเรียนเฝ้ามองเขาขณะที่เขาจากไปและเม้มริมฝีปากของเธออย่างเงียบ ๆ มันคือทั้งหมดที่เธอทำได้ แค่อยู่เงียบ ๆ วันนี้จะสิ้นสุดเมื่อใด ราวกับว่าเธอถูกขังอยู่ในหมอกหนาทึบและมองไม่เห็นเศษแสง

เธอกลับไปที่ห้องของเธอหลังอาหารและพบข้อความจากวิล: “สะดวกคุยหรือเปล่า?”