บทที่ 1199 คนนอก

อเลฮานโดรขมวดคิ้วเมื่อได้ยินชื่อของทิฟฟานี่ “เลิกยุ่งเรื่องของคนอื่น ตั้งใจดูแลตัวเองเถอะ”

“คุณกลัวว่าฉันจะจับตาดูทิฟฟานี่มากเกินไปใช่ไหม?” เธอถาม “ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก ฉันไม่ใช่คนอย่างนั้น ฉันแค่รายงานคุณถึงเรื่องของเธอ ต่อให้ฉันไม่มาบอกคุณ คุณก็จะให้คนตามเธออยู่ดีใช่ไหมล่ะ?”

อเลฮานโดรไม่ปฏิเสธ จริงอยู่ว่าเขาติดตามทิฟฟานี่อย่างใกล้ชิดมาโดยตลอด รวมถึงเรื่องที่เธอแอดมิทเข้าโรงพยาบาลเพื่อรอคลอด เขารู้ทุกอย่าง

ในขณะนั้นเมลานีรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างแท้จริง มันเป็นความเหนื่อยล้าที่เกิดจากสภาพจิตใจของเธอ อเลฮานโดรเป็นเหมือนก้อนหิน หินที่ไม่มีวันอ่อนลง ไม่ว่าเธอจะพยายามมากแค่ไหน เธอจะได้แต่การตอบรับที่เย็นชาจากเขา การแสดงความอบอุ่นเป็นครั้งคราวของเขาเป็นเพียงการแสดงให้บุคคลภายนอกเห็น

เธอไม่ต้องการใช้ชีวิตหลังการคลอดด้วยอาการซึมเศร้า หลังจากที่เงียบไปนาน เธอก็พูดว่า “ฉันคิดว่าฉันจะกลับอายาเช่ในวันพรุ่งนี้และอยู่ที่นั่นในระหว่างที่ตั้งครรภ์ เพราะฉันยังไม่คุ้นเคยกับที่นี่” อย่างน้อยเธอก็รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นที่บ้านของตระกูลลาร์คและไม่ต้องคอยระวังตัวอยู่ตลอดเวลาเพราะต้องคอยสนใจความคิดเห็นและอารมณ์ของผู้อื่น

“แล้วแต่!” อเลฮานโดรตวาดอย่างฉุนเฉียว “ผู้หญิงนี่เรื่องมากแบบนี้ทุกคนเลยไหม? งอแงและขู่ว่าจะไปทุกครั้งที่มีอะไรไม่ได้ดั่งใจ คุณคิดจริง ๆ เหรอว่ามันจะได้ผลกับผม?”

เมลานีพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองให้มากที่สุด “คุณคิดมากเกินไป ฉันแค่ไม่มีความสุขที่อยู่ที่นี่ และฉันก็ไม่ได้คุ้นเคยกับที่นี่อยู่แล้ว ถ้าฉันจะต้องคอยเก็บกดอารมณ์ของฉันอยู่ตลอดมันจะไม่ดีต่อลูก ฉันไม่หาเรื่องคุณ และฉันไม่ได้หวังว่าคุณจะปลอบหรือง้ออะไรฉัน ก็แค่นั้น…” จากนั้นเธอก็หมุนตัวและเดินออกไป เธอกลับไปที่โต๊ะอาหารเพื่อทานต่อ