บทที่ 120 ความกระหาย

วิลมองไปที่แอเรียน แต่ไม่เปิดเผยเรื่องที่เกี่ยวข้องกับมาร์ค "ไม่มีอะไร ดึกแล้ว ก็ลากันตรงนี้เถอะ ทิฟฟ์ เธอควรกลับบ้านและดูแลแม่ของเธอ”

ทิฟฟานี่ถอนหายใจ “นายรู้ว่าแม่ของฉันเป็นอย่างไร ตอนนี้พ่อของฉันจากไปแล้วเธออาจจะเศร้าไปอีกสักสองสามปี”

แอเรียนพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นฉันไปนะ มีอะไรก็โทรหาฉันนะ”

ขณะที่เธอพูดเธอสังเกตเห็นโรลส์ - รอยซ์สีดำจอดอยู่ไม่ไกลเกินไป เธอจำหมายเลขทะเบียนรถได้เป็นอย่างดีนั่นคือรถของมาร์ค...

ไบรอันใช้เวลาครู่หนึ่งในการลงจากรถเดินขึ้นไปหาเธอและหยิบกระเป๋าถือของเธอ “ได้เวลาไปแล้วครับ”

แอเรียนไม่ได้คาดว่าจะได้เห็นมาร์คที่นี่ เธอมองไปที่วิลและทิฟฟานี่แล้วเดินตามไบรอันเข้าไปในรถโดยไม่มีคำพูดอีก

การแสดงออกของมาร์คในรถอ่านยาก "คุณมาทำอะไรที่นี่?" เธอถาม

เขามองออกไปที่อาคารที่ผ่านไป “ทำไมผมถึงอยู่ที่นี่ไม่ได้” เขาถามด้วยเสียงเย็น

เธอสูญเสียคำพูดไปชั่วขณะ เธอเงียบก่อนจะพูด “พ่อของทิฟฟ์จากไปแล้ว ฉันมาที่นี่เพื่อช่วยเรื่องงานศพ”

เธอคิดว่ามาร์คจะซักถามเธอต่อไป แต่จู่ ๆ เขาก็เปลี่ยนเรื่อง “จอห์น เลน ตายแล้ว ก็ไม่ต้องคืนเงินอีกต่อไป”

แอเรียนผงะไม่แน่ใจว่าเขาหมายถึงอะไร เธอคร่ำครวญอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ทิฟฟ์จะไม่ไปโดยไม่จ่ายเงินคืนคุณ เงินก้อนโตก็อยู่ภายใต้ชื่อแม่ของเธอเช่นกัน ทั้งสามีและภรรยาใช้ร่วมกัน พ่อของเธออาจจะตายไปแล้ว แต่เธอก็ยังจ่ายคืนคุณอยู่”

เขามองเธอโดยมองไปข้าง ๆ อารมณ์ในดวงตาของเขาไม่ชัดเจน “ผมบอกว่าไม่จำเป็นต้องคืนเงิน คุณควรหยุดหาข้อแก้ตัวเพื่อมาหาวิลต่อไป เรามีเรื่องอื้อฉาวมากพอแล้ว หยุดก่อนที่จะไปไกลมากกว่านี้ ผมไม่ใช่คนอดทนมากขนาดนั้น”