บทที่ 1214 ของขวัญที่ไร้ความคิดสำหรับผู้หญิงที่ไม่ได้คิดอะไรจากผู้ชายที่ไม่ได้คิดอะไร

แอเรียนเลือกที่จะปล่อยเรื่องนั้นผ่านไปและเปลี่ยนเรื่องแทน “เมลานีก็ท้องได้สองสามเดือนแล้วใช่ไหม? อีกไม่นานเธอก็คงจะคลอดเหมือนกัน”

เจตต์จ้องตาแอเรียนเบา ๆ ก่อนที่จะตอบ “ใช่ครับ คุณเมลานีท้องอยู่ แต่ผมลาพักร้อนเพื่อที่จะได้อยู่ดูแลธัญญ่ามาสักพักแล้ว ผมเลยไม่ได้ทำงานให้ตระกูลสมิธมาสักพักแล้วด้วย ถ้าคุณต้องการจะรู้อะไรเกี่ยวกับพวกเขา ผมคงจะช่วยอะไรคุณได้ไม่มาก”

แอเรียนต้องยอมรับว่าเจตต์ไม่ใช่คนธรรมดา เขาทั้งรอบคอบและตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา

เธอเม้มปาก “นี่ ที่ฉันช่วยคุณวันนี้ไม่ใช่เพราะฉันจะหลอกถามคุณนะ อย่าเข้าใจผิดล่ะ อีกอย่าง ถ้าฉันอยากจะรู้อะไรจริง ๆ ฉันก็มีทางของฉันที่จะไม่เกี่ยวข้องกับคุณ” เธอกล่าว “เอาล่ะ ฉันต้องไปแล้ว ฝากดูแลธัญญ่าด้วยนะ”

หลังจากนั้นเธอก็ไปที่ห้องของทิฟฟานี่ทันทีและระหว่างที่คุยกันเธอก็เล่าให้ทิฟฟานี่ฟังเรื่องการคลอดของธัญญ่า ทิฟฟานี่กำลังให้นมลูกชายในขณะนั้นแต่เมื่อเธอได้ยินข่าวนั้นเธอก็กระพือปาก “โธ่ แค่ไม่กี่วันหลังจากฉันเองเหรอ หึ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าหล่อนจะคลอดไม่กี่วันหลังจากฉันและยังเลือกโรงพยาบาลเดียวกันอีก! หึ แค่คิดว่าลูกของหล่อนเกือบจะถูกรับเป็นลูกของแจ็คสันแล้วทำให้ฉันโมโหชะมัดเลย!”

แจ็คสันที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ขมวดคิ้วทันที “นี่ คุณช่วยเลิกโยงทุกอย่างกับผมได้ไหม? และไม่กี่วันอะไร? ไม่กี่วันก็นานอยู่นะ!”

แอเรียนหัวเราะคิกคัก “ฮ่า ทิฟฟ์! เธอยังคงพูดก่อนคิดเหมือนเดิมเลยใช่ไหม? อ้าว แล้ววันนี้แม่ ๆ ไม่มาหาเหรอ?”

“ไม่ เพราะฉันหาข้ออ้างเพื่อที่จะไล่พวกเขาออกไป” ทิฟฟานี่ตอบด้วยสีหน้าที่ภาคภูมิใจ “ถามจริง ๆ เธอรู้บ้างไหมว่ามันหลอนขนาดไหนที่มีแม่ ๆ หายใจรดคอเธอตลอดเวลา? ทุกคนล้อมฉันและสนใจฉันตลอดเวลา และถ้าเธอคิดว่าฉันชอบการแสดงความรักนี้ เธอคิดผิด! เพราะมันหลอนเป็นบ้า! ฉันรู้สึกเหมือนฉันเป็นหมีแพนด้าในสวนสัตว์ และอยู่ ๆ ทุกคนก็มาเพื่อที่จะมาดูฉันพร้อมกัน ต่อให้เสื้อผ้าของพวกเขาในแต่ละวันจะเปลี่ยนไปก็ช่วยอะไรไม่ได้ ยังไงมันก็หลอนอยู่ดี

ฉันรู้ว่าที่พวกเขาทำไปเพราะพวกเขาเป็นห่วงฉัน แต่พวกเขาช่วยน้อยกว่านี้หน่อยไม่ได้เหรอ? โดยเฉพาะเวลาที่ฉันให้นมลูกทุกคนยังมองฉันโดยไม่กะพริบตา! และแม่ที่ฉลาดล้ำเลิศของฉันยังพูดต่อหน้าทุกคนอีกว่าลูกชายฉัน ‘น่ารัก’ ขนาดไหนเวลาที่ดูดนมฉัน! เธอรู้ไหมว่ามันน่าอายขนาดไหน? ฉันล่ะอยากจะมุดดินหนีจริง ๆ !”

“อ้าว แต่ตอนนี้ฉันก็มองเธอให้นมลูกอยู่ไม่ใช่เหรอทิฟฟ์?” แอเรียนพูดพลางหัวเราะเยาะ “ไหนล่ะความอับอายอันยิ่งใหญ่ของเธอ?”