บทที่ 134 ภาพที่เสียหาย

การนั่งรถไฟสามชั่วโมงไม่ใช่การเดินทางที่ยาวนานหรือสั้น ในขณะที่รถไฟหยุด แอเรียนก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกระเป๋าเป้ทันทีด้วยความรู้สึกกระตือรือร้นที่จะลงจากรถไห ทิฟฟานี่เดินตามหลังเธอไปอย่างกระชั้นชิด “นี่ ช้าลงหน่อย! เธอยังมีลูกน้อยอยู่ในท้องนะ!”

เป็นเวลาเกือบเที่ยงวันเมื่อพวกเขามาถึงเมืองเล็ก ๆ ที่ทรุดโทรมตามที่อยู่ นี่คือที่ที่ส่งจดหมาย ทั้งเมืองไม่มีชีวิตชีวา นอกเหนือจากผู้สูงอายุสองสามคนที่เดินเตาะแตะไปตามถนนแล้ว พวกเขาก็ไม่เห็นคนหนุ่มสาวที่กระตือรือร้นอยู่รอบ ๆ เลย

เศรษฐกิจของเมืองไม่ดีดังนั้นคนหนุ่มสาวส่วนใหญ่จึงทำงานในเมือง โดยรอบนอกเหลือเพียงผู้สูงอายุเท่านั้น

หลังจากสอบถามหลายครั้งในที่สุดพวกเขาก็มาถึง บ้านของคุณสโลน บ้านสองชั้นที่ทรุดโทรมนั้นดูน่าอยู่อาศัยทักทายสายตาของพวกเขา ประตูหน้าบ้านที่มีวัชพืชรกถูกแง้มทิ้งไว้ ดูเหมือนไม่มีใครอาศัยอยู่ที่นี่เป็นเวลานานแล้ว

แอเรียนไม่สามารถสลัดความรู้สึกแย่ ๆ ในใจออกไปได้ ซองจดหมายดูเก่าและจดหมายไม่ได้เขียนขึ้นใหม่ บางทีมันอาจจะถูกส่งออกไปหลังจากเวลาผ่านไปนานมากแล้ว?

ขณะนี้หญิงชราผมหงอกเดินออกมาจากประตูถัดไป ทิฟฟานี่เดินเข้าไปหาเธอแล้วถามว่า คุณยาย คุณสโลนอาศัยอยู่ในบ้านที่ทรุดโทรมหลังนี้ไหมคะ…?”

หญิงชราครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงพูดว่า “ไม่อยู่นานแล้ว ไม่มีใครอาศัยอยู่ที่นี่มาสามปีแล้ว ฉันไม่แน่ใจว่านามสกุลของเขาคือ สโลน เพราะว่าเขาไม่เคยพูดกับใครเลย ฉันได้ยินมาว่าเขาเป็นโรคระยะสุดท้ายดังนั้นเขาอาจจะตายไปแล้วหรือเปล่า? เคยมีสามีภรรยาคู่หนึ่งอาศัยอยู่ที่นี่กับลูกของพวกเขา ผู้หญิงคนนั้นจากไปก่อนและไม่มีใครรู้ว่าเด็กคนนั้นไปไหน บ้านหลังนี้ถูกปล่อยให้ว่างตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา”

หัวใจของแอเรียนจมลง “คุณยาย แน่ใจจริง ๆ เหรอคะ? เมื่อไม่นานมานี้ มีคนส่งจดหมายถึงหนูจากที่อยู่นี้... ”

หญิงชราเริ่มหมดความอดทน “ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้ ไม่ว่าในกรณีใด ไม่มีใครอยู่ในหรือออกจากบ้านหลังนี้มาสองสามปีแล้ว”

นี่เป็นข่าวร้ายสำหรับแอเรียนอย่างไม่ต้องสงสัย นอกเหนือจากจดหมายในมือของเธอ เธอก็ไม่มีเบาะแสอื่นใด ไม่มีทางที่เธอจะเปิดเผยความจริงเช่นนี้ได้