บทที่ 167 อย่าปล่อยให้แมวเข้ามาในบ้าน

มาร์คไม่เข้าใจว่าแมรี่หมายถึงอะไร? เขาเม้มริมฝีปากก่อนจะพูดว่า “ผมจะออกไปหลังจากนี้และจะไม่กลับมาทานอาหารกลางวัน ผมจะกลับบ้านประมาณสี่โมงเย็น”

แมรี่เร่งรีบเพื่อเตรียมเสื้อผ้าของเขาสำหรับการออกไปข้างนอกและไปที่สวนหลังบ้านหลังจากนั้น “แอริ นายท่านกำลังจะออกไปข้างนอกในไม่ช้าและจะกลับบ้านตอนสี่โมงเท่านั้น อย่าอยู่ในสายลมที่นี่ ยังไม่ถึงเดือนเลย จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเธอเจ็บป่วยอื่น ๆ ในอนาคตจากความอ่อนแออีก?”

แอเรียนตอบด้วยเสียงกระซิบ “หนูจะเข้าไปข้างในก่อน ให้ข้าวปั้นเข้ามาทีหลัง หลังจากที่มาร์คออกไปแล้ว”

แมรี่พยักหน้าและดีใจอย่างช่วยไม่ได้ ไม่ใช่เพื่ออะไรนอกจากความรู้สึกของเธอที่มาร์คเป็นห่วงแอเรียน ในอดีตเขาไม่เคยบอกคนรับใช้ของบ้านว่าเขาจะออกไปข้างนอกและเขาจะไม่แจ้งเวลากลับของเขาด้วย แม้แต่อาหารค่ำที่บ้านของเขาก็ยังโทรมาอย่างกะทันหันหลังจากการตัดสินใจที่เกิดขึ้นเอง ความผิดปกติของเขาในวันนี้เห็นได้ชัดว่ามันสำหรับ "พื้นที่" ของแอเรียนและข้าวปั้น

เมื่อมาร์คเตรียมพร้อมที่จะออกไปข้างนอกหลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเขาก็นึกขึ้นได้ว่า แอเรียนเคยแอบกินยา เขาคิดว่าอาการแพ้ท้องของเธอเป็นโรคกระเพาะ เขามองไม่เห็นคำโกหกของเธอจริง ๆ ...

ต้องเป็นเพราะทารกในครรภ์ของเธอ เธอจึงไม่ยอมกินยาที่เขากลับมาบ้านเพื่อให้มันกับเธอ มันไม่เหมือนกับว่าเธอไม่ได้ดูแลลูก ...

เมื่อเปิดลิ้นชักที่แอเรียนเก็บยาของเธอไว้ มาร์คก็เห็นขวดเล็ก ๆ สองขวดอยู่ข้างใน ขวดหนึ่งว่างเปล่าในขณะที่อีกขวดหนึ่งค่อนข้างเต็ม ทั้งคู่คือกรดโฟลิก ตอนนี้มันคงไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว...

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นมาชั้นบนมาร์คจึงปิดลิ้นชัก เขาหันไปเปิดประตูและมุ่งหน้าลงไปชั้นล่างอย่างไม่ไยดี ฝีเท้าของเขาช้าลงเมื่อเห็นแอเรียนกำลังมา

เมื่อสังเกตเห็นปฏิกิริยาของเขา แอเรียนก็ชะลอฝีเท้าลงเช่นกันและมองไปที่เขาอย่างอยากรู้อยากเห็นราวกับรอให้เขาพูด

“แมว… อย่าปล่อยให้เข้ามาในบ้าน” มาร์คกล่าว