บทที่ 18 ผู้ปกครองของเธอ

คำตอบของมาร์ค เทรมอนต์ ไม่มีอะไรนอกจากเย้ยหยันที่เย็นชา คำตอบของเขาทำให้คณบดีตัวสั่นและหุบปาก

หลังจากนั้นไม่นานบอดี้การ์ดสองสามคนในชุดสูทสีดำและแว่นกันแดดก็รีบเข้ามา

“ท่านครับ เราได้ตรวจสอบแล้ว ผู้กระทำความผิดคือคนโง่ซึ่งมีความพิการทางสมอง อายุยี่สิบเอ็ดปี ลูกชายของผู้หญิงในโรงอาหารของมหาวิทยาลัยเซาธ์ไลน์ ปกติแล้วเขาเป็นคนดูแลโรงอาหาร การกระทำของเขาในวันนี้ไม่มีมูลความจริงเนื่องจากเขาไม่สามารถตอบอะไรที่เราถามได้ เนื่องจากสภาพของเขา เป็นไปได้ยากอย่างมากที่จะส่งเขาเข้าคุกครับ”

“ดังนั้นส่งเขาไปที่สถาบันจิตเวช! คนบ้าที่ก้าวร้าวควรถูกเก็บไว้ในมหาวิทยาลัยเพื่อทำร้ายผู้อื่นต่อไปหรือไม่?” คำตอบของมาร์ค เทรมอนต์ ใกล้จะเป็นการคำรามต่ำ น้ำเสียงที่เยือกเย็นแห่งความตายของเขาดังก้องในทางเดิน

"ครับท่าน!" บอดี้การ์ดออกไปด้วยความรีบร้อนอีกครั้ง

คณบดีลังเลที่จะพูดพร้อมกับมองหน้าเขาอย่างเหมือนจะมีปัญหามาร์ค เทรมอนต์ จ้องมองเขาและหัวเราะเยาะ "มันคืออะไร? คุณไม่พอใจกับการตัดสินใจของผมหรือ?”

“ ไม่ครับ ๆ…มันก็แค่…คนโง่นั้นค่อนข้างโง่ ใช่ แต่เขาไม่ได้ป่วยทางจิตเลย…โดยปกติแล้วเขาเป็นคนสุภาพและมีมารยาทดี ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนี้ คนมีจิตปกติจะบ้าคลั่งในสถาบันจิต อย่าว่าแต่คนพิการทางสมองเลยครับ…” คณบดีพูดอย่างรวดเร็ว

มาร์ค เทรมอนต์ ตะคอก“ คุณไปแทนก็ได้!”

เหงื่อเย็น ๆ ไหลเปรอะหน้าผากคณบดี ไม่ ๆ ๆ คุณพูดถูก เราจะทำในแบบของคุณครับ…”

มันไม่เคยเกิดขึ้นกับเขามาก่อน มาร์ก เทรมอนต์ ผู้เป็นมิตรและอ่อนโยนอยู่เสมอก็มีด้านที่น่ากลัวเช่นกัน หากต้องชี้นิ้วโทษก็คงอยู่ที่ความโชคร้ายของคนโง่เท่านั้น - อยู่ดี ๆ เขาทำตัวบ้าคลั่ง?

ไม่มีใครรู้ว่าเวลาล่วงเลยไปนานแค่ไหนจนกระทั่งในที่สุดประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออก หมอที่ออกมาเป็นคนเดียวกับที่รักษาแแอเรียน วินน์ ตอนที่เธอเป็นลมครั้งล่าสุด เขาเดินตรงไปที่มาร์ค เทรมอนต์ และกล่าวว่า “ครั้งที่แล้วผมพูดถึงผู้ป่วยที่มีสุขภาพไม่ดี โรคโลหิตจางของเธอแย่ลง ตอนนี้เธอได้รับความทุกข์ทรมานจากการสูญเสียเลือดอย่างมาก หลังจากนี้ตรวจสอบให้แน่ใจว่าเธอได้รับการดูแลรักษาอย่างเหมาะสม บาดแผลของผู้ป่วยค่อนข้างลึก การปิดแผลเสร็จสิ้นแล้ว แต่การเกิดแผลเป็น เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ขณะนี้ผู้ป่วยไม่อยู่ในภาวะวิกฤตอีกต่อไปและสามารถเข้ารับการรักษาในวอร์ดปกติได้ เธอสามารถออกจากโรงพยาบาลได้หลังจากกำกับดูแลไม่กี่วัน”

ร่างที่ตึงเครียดของ มาร์ค เทรมอนต์ ผ่อนคลายลง แม้ว่าจะเเทบไม่สามารถมองเห็นได้เลย เขาหายใจออกยาว ๆ "ขอบคุณครับ"