บทที่ 180 เจ้าแมวโง่

เมื่อเห็นว่า แอเรียนกำลังเงียบ แมรี่ก็กล่าวด้วยรอยยิ้ม “อ้า เธอยังเด็ก เธออยู่เคียงข้างนายท่านมาตั้งแต่ยังเป็นเด็กหญิงตัวน้อย ๆ เธอก็เหมือนกับดอกกุหลาบที่ได้รับการดูแลเอาใจใส่อย่างดีซึ่งไม่ได้พบเห็นโลกภายนอกมากนัก เมื่อเธอออกไปสู่โลกกว้างและพบเจอผู้คนและผู้ชายมากพอเธอจะเข้าใจสิ่งนี้ นายท่านอาจจะไม่ใช่คนที่ดีที่สุดสำหรับผู้หญิง แต่เขาก็ไม่ได้ใจร้ายใจดำกับพวกเธออย่างแน่นอนฉันเห็นว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับแอรี่และนายท่าน แต่ถ้าแอรี่เผชิญกับอุบัติเหตุ ฉันไม่คิดว่าเขาจะรีบไปโรงพยาบาลและนอนค้างคืนหรอกนะ”

แอเรียนไม่ต้องการพูดถึงเรื่องนี้เธอจึงรีบเปลี่ยนหัวข้อ “แมรี่ คุณจัดให้มีคนดูแลข้าวปั้นแทนหนูหรือเปล่า? เมื่อคืนฝนตกอย่างหนักและลมก็แรงมาก มันคงกลัวมากแน่ ๆ ที่ถูกทิ้งไว้ในสวนหลังบ้าน”

แมรี่ตบขาของเธอ “อั๊ยยะห์ ลืมสนิทเลย! ฉันเป็นห่วงเธอมากทั้งคืนและนอนหลับไม่สนิท ฉันรู้สึกจู้จี้จนลืมอะไรบางอย่างไป ถ้าเธอไม่เตือนฉัน ฉันคงลืมเรื่องนี้ไปหมดแล้ว ดูฉันสิ ตอนนี้ฉันอายุมากแล้วแม้แต่ความทรงจำของฉันก็ยังหลุดลอย ฉันลืมข้าวปั้นได้ยังไงกันเนี่ย? ฉันจะโทรกลับบ้านและพูดกับเฮนรี่!”

แอเรียนรู้สึกกังวลเมื่อได้ยินเรื่องนี้ อากาศแย่มาก การทิ้งข้าวปั้นไว้ที่สนามภายใต้สภาพอากาศเช่นนี้ทำให้เขาไม่ต่างจากแมวจรจัด

แมรี่โทรหา คฤหาสน์ เทรมอนต์ และเปิดลำโพงเพื่อให้แอเรียนสามารถฟังได้เช่นกัน

สายดังขึ้นเป็นเวลานาน แต่ไม่มีใครรับสาย เมื่อพวกเขาคิดว่าไม่มีใครได้ยินเสียงเรียกมันก็ถูกเชื่อมต่อทันที

แมรี่รีบพูดว่า “นายหญิงอยากรู้เรื่องข้าวปั้น เมื่อคืนอากาศไม่ดี ข้าวปั้นต้องตกใจกลัวกลายเป็นหินไปแล้ว ขอให้มีคนตรวจสอบอย่างรวดเร็วและจับทำความสะอาด อย่าให้ป่วย แมวเป็นสัตว์ที่ต้องประคบประหงม ถ้ามันป่วยมันจะไม่ร่าเริง!”

ปลายสายอีกฝ่ายเงียบไปสองสามวินาทีก่อนที่เสียงของมาร์คจะดังขึ้น “รับทราบ”

การโทรสิ้นสุดลงทันที

แอเรียนและแมรี่มองหน้ากัน ใครจะไปเดาว่ามาร์คจะรับสาย แอเรียนรู้สึกกังวลเล็กน้อย “เขาไม่สนใจเรื่องข้าวปั้นหรอก แมรี่โทรไปที่หมายเลขส่วนตัวของลุงเฮนรี่ทีค่ะ”

แมรี่โบกมือให้เธอ “เอาล่ะไม่ต้องกังวล แม้ว่านายท่านจะไม่สนใจเขาก็จะขอให้เฮนรี่ทำ แม้ว่าเขาจะไม่ทำแต่ที่เทรมอนต์ก็มีคนช่วยมากมาย ใครคนหนึ่งจะทำมันเองแหละ จะมีคนช่วยเธอกับข้าวปั้นแม้ว่าจะไม่มีใครถามก็ตาม บางทีข้าวปั้นก็อาจจะมีคนดูแลแล้ว ไม่ต้องกังวลมากหรอกน่า”

…