บทที่ 183 สีแดงอันน่าหลงใหล

หลังจากนั้นไม่นาน แอเรียนก็ไม่สามารถต้านทานมันได้อีกต่อไป "กลับไปเถอะค่ะ คุณต้องยุ่งมากแน่ ๆ คุณดูเหมือนว่าคุณไม่ได้นอนหลับสบาย ฉันไม่ต้องการใครที่นี่ แมรี่กำลังจะมาถึงแล้ว”

มาร์คไม่สนใจเธอและหยิบโทรศัพท์ของเขาออกมาเพื่ออยู่กับตัวเอง

เธอดูโทรศัพท์ของมาร์คโดยไม่ได้ตั้งใจ ไม่มีรูปแบบของความบันเทิงอยู่ที่นั่น ทุกอย่างเกี่ยวข้องกับงาน เอกสารใด ๆ ในนั้นเต็มไปด้วยคำพูด มันทำให้เธอปวดหัว

หลังจากนั้นไม่นานในที่สุดแมรี่ก็มา แอเรียนถอนหายใจอย่างโล่งอกและขอให้เธอเข้ามาใกล้ ๆ เพื่อบอกเธอเบา ๆ ว่า “ฉันต้องใช้ห้องน้ำ…”

แมรี่แทบจะสำลักเสียงหัวเราะของตัวเอง “นายท่านไม่ได้อยู่ที่นี่เหรอ ถ้าคุณจำเป็นต้องใช้ห้องน้ำ? คุณเป็นสามีภรรยากัน คุณจะกลัวอะไร? คุณอั้นมันไว้เพือรอให้ฉันมาที่นี่หรือเปล่า? ทำไมคุณถึงทำแบบนั้น!”

แอเรียนเริ่มลุกลี้ลุกลนและไม่กล้ามองการแสดงออกของมาร์ค เธอกระซิบอย่างแผ่วเบา แต่ทำไมแมรี่ไม่เข้าใจความตั้งใจของเธอและตะโกนออกมาแทน

บางทีเพื่อหลีกเลี่ยงความอึดอัด มาร์คจึงกล่าวว่า “พรุ่งนี้ผมจะเดินทางไปทำธุระ ดูแลเธอที่นี่คืนนี้แมรี่ ผมจะไปเดี๋ยวนี้”

ในขณะที่ประตูของวอร์ดปิดลง แอเรียนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและอดไม่ได้ที่จะบ่นว่า “แมรี่ คุณทำให้มันนุ่มนวลกว่านี้เมื่อคุณพูดไม่ได้หรือไงคะ?”

แมรี่งงงวยกับคำขอของเธอ “ทำไมฉันต้องพูดเบา ๆ ด้วยล่ะ? ไม่มีคนนอก ฉันอายุมากขึ้น แต่ทำไมความคิดของฉันจึงดูเป็นอิสระมากกว่าของเธอ เธอยังเด็ก แต่เธอยังหัวโบราณเหรอ? เธอและนายท่านนอนร่วมเตียงกัน เธอยังอายเกี่ยวกับการใช้ห้องน้ำอีกเหรอ? ฉันล่ะประทับใจจริง ๆ”

แอเรียนไม่ได้ให้คำอธิบายใด ๆ และเธอไม่สามารถทำได้ แน่นอนว่าแมรี่ไม่สามารถเข้าใจสถานะปัจจุบันของเธอกับมาร์คได้ เธอคงต้องเสียใจจริง ๆ ที่ทำเช่นนั้น ...