บทที่ 185 นอนในห้องนอนรับแขก

เมื่อถึงเวลาอาหารกลางวันและนีน่าลงมาชั้นล่าง แมรี่อดไม่ได้ที่จะขึ้นไปตรวจสอบ เธอรีบก้มหน้าลงมาทันที “แอริ แม่สาวนีน่า โมแรน นั่นมาที่นี่เพื่อแย่งผู้ชายของเธอหรือเปล่า? เป็นเรื่องที่น่าให้อภัยถ้าเธออาบน้ำในห้อง แต่จะเป็นอย่างไรเมื่อเธอนอนบนเตียงโดยที่ไม่ได้ห่ออะไรเลยนอกจากผ้าเช็ดตัว? ตลอดหลายปีที่ฉันทำงานให้กับเหล่าเทรมอนต์ ฉันไม่เคยเจอผู้หญิงที่ไม่สุภาพเท่านี้มาก่อน! เธอถึงขนาดใช้ผ้าขนหนูของคุณชาย! น่ารังเกียจ! ฉันจะทิ้งทุกอย่างหลังจากนี้!”

แอเรียนขมวดคิ้ว เธอจะโกหกถ้าเธอบอกว่าเธอไม่รังเกียจ แม้ว่าจะไม่ใช่ห้องของมาร์ค แต่ก็ยังเป็นห้องส่วนตัวของเธอ เธอคงรังเกียจคนแปลกหน้าที่ใช้ห้องน้ำและเตียงของเธอรวมทั้งการนอนในผ้าขนหนู ยิ่งไปกว่านั้นเธอรู้สึกหดหู่มากขึ้นเมื่อนึกถึงมาร์คที่สวมผ้าขนหนูผืนนั้น เขาเคยใช้มัน ถึงแม้จะซักแล้ว มันก็ยังคง ...

“แมรี่ ไปปลุกนีน่าขึ้นมาเพื่อรับประทานอาหารกลางวัน เธอต้องลุกขึ้น และให้เธอนอนในห้องนอนรับแขกหลังอาหารกลางวัน ทำความสะอาดห้องนอนใหญ่หลังจากนี้ เปลี่ยนชุดเครื่องนอนทั้งหมด หนูกลัวว่ามาร์คจะไม่มีความสุขถ้าเขากลับมาแล้วรู้ว่ามีคนอื่นเข้าไปในห้อง”

แอเรียนรู้สึกแปลก ๆ เมื่อเธอพูดแบบนั้น เธอบอกตัวเองว่าเธอกำลังพิจารณาเฉพาะส่วนที่เธอพูดถึงและไม่ใช่เรื่องอื่นที่เธอคิด ...

เมื่อได้รับ "คำสั่ง" เหล่านี้แมรี่ต้องปลุกนีน่าให้ตื่นและเห็นเธอลงไปทานอาหารกลางวันที่ชั้นล่าง

นีน่าไม่รังเกียจการจ้องมองของคนอื่น ๆ ด้วยผมที่ยุ่งเหยิงและชุดเดรสผ้าไหมเธอจึงลงมาและเริ่มรับประทานอาหารโดยไม่รอให้แอเรียนนั่ง

แอเรียนค่อนข้างแปลกใจเมื่อเธอนั่งตรงข้ามเธออุ้มข้าวปั้นอยู่ “คุณ… ไม่หนาวเหรอ?”

นีน่าตอบโดยไม่เงยหน้า “ไม่… อย่ารังเกียจฉัน ฉันเคยชินกับการไปอยู่ต่างประเทศและนี่เป็นเพียงวิถีชีวิตในต่างประเทศที่เปิดกว้างมากขึ้นเล็กน้อย ฉันเหนื่อยมาก ฉันต้องการการพักผ่อนที่ดีหลังจากนี้”

แอเรียนยิ้มโดยไม่พูดอะไร เธอกลับไปที่ห้องของเธอหลังอาหารกลางวัน แต่ก่อนที่เธอจะนอนลงนีน่าก็ทิ้งตัวลงบนเตียงเสียก่อน “เตียงนี้สบาย มันนุ่มกว่าเตียงของฉันในต่างประเทศ”

แมรี่พูดด้วยใบหน้ายาว ๆ ข้างประตู “คุณโมแรน นี่คือห้องของนายท่านและนายหญิง คุณช่วยไปที่ห้องรับรองแขกได้ไหม? นายหญิงเพิ่งออกจากโรงพยาบาลและสุขภาพไม่แข็งแรง อย่ารบกวนเวลาพักผ่อนของเธอ”