บทที่ 206 เปลี่ยนน้ำเสียงของคุณ

เมื่อพวกเขาวางสาย แอเรียนก็รู้สึกพอใจอย่างอธิบายไม่ถูก มันแปลก แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ชินกับความรู้สึกนี้ได้ ครั้งหนึ่งเธอรู้สึกยินดีที่ได้แก้แค้น เธอเข้าใจได้ว่าทำไมมาร์คถึงชอบทรมานเธอ เขารู้สึกเหมือนเธอตอนที่เห็นเธอถูกทรมานและน่าสังเวชไหม?

“เธอกำลังคิดอะไรอยู่? หิวไหม? อยากลงไปกินอะไรไหม?” มาร์คไม่รู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นในหัวของเธอ แต่ความเป็นกันเองของเขาทำให้เธอไม่ทันระวังตัว

“นิดหน่อย แต่ฉันไม่อยากกินข้าวชั้นล่าง ให้แมรี่ส่งมาที่ห้อง…”

มาร์คไม่ได้บังคับให้เธอลงไป “งั้นก็ไปที่เตียงดีกว่า”

อาหารกลางวันถูกส่งไปที่แอเรียนในห้องโดยมาร์คและข้าวปั้นก็เดินตามไปอย่างสบาย ๆ ราวกับว่าเป็นเจ้านายของสถานที่นั้น

แอเรียนเห็นได้ว่ามาร์คกลัวแมว เมื่อข้าวปั้นสัมผัสตัวเขาเขาจะแข็งขึ้น ในขณะที่เธอกินเธอถามว่า “คุณไม่แพ้แมวนี่นา หมายความว่าคุณกลัวพวกมันใช่ไหมล่ะ?”

“กินเถอะ” เขาปฏิเสธที่จะตอบคำถามของเธอ แต่เขาดูสับสนเล็กน้อย

แอเรียนรู้สึกขบขัน เธอไม่ได้คาดหวังว่าผู้ชายที่โตแล้วอย่างเขาจะกลัวสิ่งมีชีวิตที่น่ารักเช่นแมว ถ้าเธอไม่รู้สึกเสียใจเธอคงจะหัวเราะออกมาดัง ๆ หลังจากรับประทานอาหารกลางวันเธอพยายามชิมน้ำและพูดอย่างไม่แน่ใจว่า “ฉันเบื่อที่บ้านอย่างไม่น่าเชื่อ ฉันต้องการกลับไปที่ทำงาน นี่ไม่ใช่การอธิบาย ฉันแจ้งให้คุณทราบถึงการตัดสินใจของฉันแล้ว ฉันเอาบัตรของคุณไปแล้ว แต่ไม่อยากต้องใช้เงินของคุณไปกับอะไรก็แล้วแต่ ฉันจะใช้ในกรณีฉุกเฉินเท่านั้น ฉันอยากจะดูแลตัวเองได้”

มาร์คทำความสะอาดช้อนส้อมของเธอขณะที่เขาพูด “ฉันจะบอกเธอให้ชัดเจนนะว่า ไม่ สิ่งที่เธอควรทำตอนนี้คือดูแลสุขภาพและมีลูกให้ฉัน”

ถูกต้อง มาร์คต้องการให้เธอคลอดลูก ทารกที่เป็นของทั้งสองคน เมื่อเธอร้องไห้ขณะที่บอกว่า แอรี่ คินซีย์ ฆ่าลูกในครรภ์ของพวกเขา เขารู้สึกผิด มันเป็นลูกของพวกเขา แต่เขาก็ยังสงสัยเธอ