บทที่ 218 กี่โมงแล้ว

แอเรียนโทรกลับไปที่บ้านและแจ้งให้แมรี่ทราบว่าเธอจะไม่กลับบ้านเพื่อรับประทานอาหารเย็นเนื่องจากเธอทำงานล่วงเวลา

แมรี่บ่นเธอ เป็นห่วงว่าร่างกายของเธอจะไม่สามารถทนต่อการทำงานหนักได้ แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

เมื่อเอริกออกมาจากห้องเพื่อมาชงชาให้กับตัวเองราว ๆ สองทุ่ม เขาก็ต้องผงะเมื่อเห็นว่าแอเรียนยังอยู่ “ทำไมคุณยังไม่กลับบ้าน?”

แอเรียนตอบอย่างเฉยเมย “ฉันนั่งอยู่ที่นี่ทั้งวัน มันไม่ใช่งานของฉันที่ทำให้ฉันลำบากกาย มันไม่เหนื่อยเลย ฉันสามารถจัดการเรื่องนี้ได้ ถ้าฉันรู้สึกไม่สบายฉันจะกลับไปเอง ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน”

เอริกยังคงกังวล “ตอนนี้สองทุ่มแล้วนะ เราจะอยู่จนถึงสามทุ่มครึ่ง ดังนั้นคุณควรกลับไปได้แล้ว มันไม่เป็นไร”

แอเรียนเหลือบมองไปที่เขาก่อนที่เธอจะปิดคอมพิวเตอร์และเก็บข้าวของของเธอโดยไม่พูดอะไร

ด้วยความเป็นผู้ชาย เอริกมีทิฐิมาก แม้ว่าเธอจะได้ยินบทสนทนาของเขาก่อนหน้านี้ แต่เธอก็ไม่สามารถปลอบเขาได้ตรง ๆ ยิ่งไปกว่านั้น มันเป็นปัญหาครอบครัวของเขา ไม่ใช่สิ่งที่เธอควรจะไปยุ่ง

เกือบสามทุ่มแล้วเมื่อแอเรียนกลับมาถึง คฤหาสน์เทรมอนต์สว่างไสว มาร์คต้องอยู่บ้าน ขณะที่เธอเข้าไปในบ้านเจ้าข้าวปั้นก็พุ่งเข้ามาในอ้อมกอดของเธอ นีน่าโผล่ออกมาจากห้องนั่งเล่นแอบหยิบกล่องเค้กหน้าตาน่ารักออกมาราวกับเล่นกล “นี่ไง! คุณต้องทำงานหนัก”

แอเรียนขอบคุณเธอและรับขนมหวาน

นีน่าคลิ๊กลิ้นของเธอ “ไม่ต้องเป็นห่วง ไม่ใช่ว่าฉันกำลังรอคำขอบคุณจากคุณ ไปอาบน้ำและเข้านอน ฉันคิดว่ามาร์คอยู่ในห้องนอน”

แอเรียนมองขึ้นไปที่ชั้นบน และพาตัวเองไปอาบน้ำที่ห้องน้ำชั้นล่าง เธอกลัวว่าเธอจะรบกวนมาร์คก่อนจะกลับไปที่ห้องของเธอ

น่าแปลกที่วันนี้มาร์คเข้านอนเร็ว การหายใจของเขาสม่ำเสมอเห็นได้ชัดว่าเขาหลับไปแล้ว

แอเรียนไม่สามารถทำให้การเคลื่อนไหวของเธอนุ่มนวลและอ่อนโยน เธอนอนลงบนเตียงอย่างระมัดระวังและรู้สึกว่าตัวเองผ่อนคลาย การทำงานล่วงเวลาเหนื่อยมาก แต่เธอไม่มีอะไรทำที่บ้าน ยิ่งไปกว่านั้นยิ่งเธออยู่บ้านก็มีแต่จะเพิ่มโอกาสให้เธอทะเลาะกับมาร์ค

“ตอนนี้กี่โมงแล้ว” จู่ ๆ มาร์คก็ถามขึ้น