บทที่ 232 คนขี้เมา

อยู่ ๆ โทรศัพท์ของแอเรียนก็ดังขึ้น เธอหลบหนีจากการอ้อมแขนมาร์คและหยิบมือถือบนเตียงขึ้นมาดู บนหน้าจอแสดงผลให้เห็นว่าทิฟฟานี่โทรมา แอเรียนจำเป็นที่จะต้องรับสายนี้เพราะเธอมั่นใจว่ามาร์คจะต้องหยุดการกระทำของเขาไว้จนกว่าเธอจะคุยโทรศัพท์เสร็จ

เธอกดรับสายปราศจากความกังวล ทันทีที่มาร์คได้ยินเสียงทิฟฟานี่เขาก็กัดคอเธอเบา ๆ แอเรียนตัวแข็งก่อนที่ร่างกายเธอจะอ่อนย้วยดั่งเยลลี่ เธอพูดด้วยความยากลำบากว่า “ทิฟฟ์...ตอนนี้ฉันไม่สะดวกคุย เดี๋ยวฉันโทรกลับนะ” ทิฟฟานี่ถามอย่างงง ๆ ว่า “เธอเป็นอะไรหรอแอริ? ทำไมตอนนี้ถึงไม่สะดวกคุยละ? ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกเธอนะ เรื่องของคุณ---” แอเรียนวางสายทันทีก่อนที่ทิฟฟานี่จะพูดจบ

หัวใจเธอเต้นเร็วมาก ทิฟฟานี่เกือบเอ่ยชื่อ ‘คุณสโลน’ แล้ว ก่อนที่เธอจะรู้ความจริง เธอจะให้มาร์ครู้เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด ตอนนี้เขาใกล้ชิดเธอมาก เขาได้ยินทิฟฟานี่แน่ ๆ

โชคดีที่มาร์คเมาและไม่ได้ถามอะไร สิ่งเดียวที่เขาสนใจตอนนี้คือ แอเรียน เขาคว้ามือถือเธอและโยนมันทิ้งโดยไม่สนใจว่าจะโยนไปที่ใด

เมื่อเสื้อผ้าพวกเขาถูกถอดหมดแล้ว มาร์คไม่ได้ลงมือทันที แต่เขากลับนำทางมือแอเรียนไปยังส่วนล่างของร่างกายเขาพร้อมพูดว่า “เป็นเด็กดีนะ ช่วยผมหน่อย…”

น้ำเสียงของเขาผสมไปด้วยความห้าวที่ทำให้เสียงของเขาน่าหลงใหล ด้วยความเขินอายและความพยายามที่จะไม่สนใจแรงกระตุ้นที่มือของเธอ แอเรียนรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่กระเพื่อมอยู่ภายในเธอเช่นกัน เขาทำเช่นนี้เพราะสุขภาพของเธอ ถ้าหากเขาไม่ได้ดื่ม เขาคงไม่มีวันถามเช่นนี้

…

เมื่อมาร์คหลับ แอเรียนลุกขึ้นอย่างเบา ๆ เพื่อลงไปข้างล่าง เธอหิว ด้วยความที่เธอทานอาหารเย็นไปไม่มากนักตอนนี้เธอจึงรู่สึกหิวโหย แมรี่รู้ว่าเธอจะต้องลงมาหาอะไรทาน เธอจึงกำลังเตรียมอาหารรอเรียบร้อย เมื่อแมรี่เห็นรอยที่คอของแอเรียนเธอก็อดไม่ได้ที่จะขำ “ตอนนี้นายท่านกับนายหญิงคงเข้าใจกันดีแล้วสินะ นายท่านหลับแล้วหรอ?” แอเรียนพยักหน้าด้วยความเขินอายโดยไม่อธิบายอะไรมาก