บทที่ 239 ฉันจะไม่ทนอีกต่อไป

เฮเลนพูดไม่ออกเมื่อถูกตำหนิ แอรี่และมาร์คได้จบบทสนทนาของพวกเขาพอดี มาร์คจึงเดินมาหาแอเรียนด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและดึงแอเรียนกลับ พอไปถึงที่รถ เขาพูดด้วยน้ำเสียงอันเยือกเย็นว่า “กลับไปที่คฤหาสน์เทรมอนต์”

ไบรอันไม่เข้าใจว่าบรรยากาศปัจจุบันกลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไรในเมื่อตอนที่พวกเขามาถึงที่ร้านอาหารพวกเขายังดี ๆ กันอยู่เลย แต่เขาก็ทำได้เพียงฮัมเสียงตอบรับเพราะไม่กล้าพูดอะไรมากกว่านี้

แอเรียนไม่ได้รู้สึกผิดอะไรจึงถามมาร์คไปตรง ๆ ว่า “แอรี่พูดอะไรกับคุณ? ทำไมคุณถึงได้หน้าบูดราวกับฝนจะตกเช่นนี้?”

มาร์คไม่ได้ตอบคำถามแต่เขาก้มหน้าลงเล็กน้อยราวกับว่าเขากำลังรำพึงในความคิดเขา หลังจากนั้นไม่นานเขาก็เอ่ยขึ้นมาว่า “วันที่เกิดอุบัติเหตุจนเธอแท้ง เธอไปทำอะไรกับวิลในรถ?”

แอเรียนรู้สึกหนักใจเล็กน้อยเพราะไม่ต้องการที่จะนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้น “วันนั้นเขาอารมณ์ไม่ค่อยดีเพราะคุณเพิ่งซื้อบริษัทเขาไป เขาจึงเรียกฉันให้ไปหาเพื่อระบาย แต่แน่นอนว่าเรื่องนี้เขาไม่ได้บอกฉันหรอก เราแค่คุยกันเรื่อยเปื่อย หลังจากนั้นเขาก็ไปส่งฉันที่ออฟฟิศ ฉันกำลังออกจากรถตอนที่แอรี่มาชนฉัน คุณจะพูดถึงเรื่องนี้ทำไม? คุณต้องการให้ฉันเตือนคุณว่าคุณเป็นคนช่วยแอรี่ปกปิดเรื่องนี้และทำให้คนขับรถของเธอต้องรับผิดแทนเธอหรอ?”

“บอกความจริงผมมา ผมแค่ต้องการให้คุณตอบคำถามผม” น้ำเสียงของมาร์คดุขึ้น

“ฉันบอกคุณแล้วว่าเราแค่พูดคุยกัน คุณจะให้ฉันพูดว่าอะไรอีก?” แอเรียนตอบอย่างสับสน แต่พอนึกได้ว่าอารมณ์ของมาร์คต้องเกี่ยวข้องกับสิ่งที่แอรี่พูดเธอจึงถามว่า “แอรี่บอกคุณว่าอะไร? ฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าคุณกำลังโกรธอะไรถ้าคุณไม่บอกฉัน?”

มาร์คหันไปมองออกหน้าต่างราวกับว่าเขาลำบากใจที่จะพูดมันออกมา หรือเขาอาจจะไม่อยากพูดถึงมันก็ได้ แอเรียนหายใจเข้าอย่างแรง “เธอบอกคุณว่าฉันคิดจะทำสิ่งที่ไม่ดีกับวิลใช่ไหม? ขอร้องละ เราอยู่ตึกออฟฟิศฉัน ผู้คนผ่านไปมามากมาย เธออาจจะไม่มีความละอาย แต่ฉันมี ฉันไม่มีวันทำสิ่งที่เธอทำได้หรอก อย่างเช่นให้ท่าสามีของพี่สาวตัวเอง ต่อให้ฉันเคยทำสิ่งที่ไม่ดีมา แต่ฉันไม่มีวันเอาชนะเธอในเรื่องนี้ได้หรอก”