บทที่ 258 ความรู้สึกและการอยู่ร่วมกัน

การ ‘บังคับ’ ที่แจ็คสันแสดงออกทำให้ทิฟฟานี่จนปัญญา เธอไม่เข้าใจว่าเขากำลังพยายามจะทำอะไร เขาทำราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นหลังจากเกิดสิ่งที่น่าอับอายนั้นได้อย่างไร? เขาไม่ควรจะตกเป็นเป้าสงสัยไม่ใช่หรือ?

เมื่อพวกเขามาถึงที่ชั้นล่าง เธอถ่วงเวลาอยู่ในนั้นโดยไม่ยอมก้าวออกจากลิฟต์ “คุณเวสต์ คุณไม่คิดว่าเราควรหลีกเลี่ยงที่จะตกเป็นเป้าสงสัยเหรอ? เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมามีเรื่องอื้อฉาวเกิดขึ้น คุณยังไม่ได้แต่งงานและฉันก็ไม่ มันจะเป็นการทำลายชื่อเสียงของเราและการอยู่ร่วมกันของเราในอนาคต คุณน่าจะไปก่อน ฉันจะนั่งแท็กซี่ไป”

แจ็คสันไม่ได้ใส่ใจที่จะฟังเธอพูดอีกต่อไป เขายื่นแขนออกไปโอบรอบคอของเธอเอาไว้ และลากเธอไปที่รถ “คุณเวสต์เหรอ? คุณไม่เคยเรียกผมแบบนั้น ผมเคยบอกคุณไปแล้วว่าไม่เป็นไร ผมไม่กลัว แล้วทำไมคุณต้องกลัว? ขึ้นรถ”

จิตใจของเธอฟุ้งซ่านด้วยกลิ่นโคโรญจน์จาง ๆ ของเขา เขาไม่เพียงไขข้อสงสัยให้กระจ่าง ทว่าเขายังขจัดทุกความกังวลของเธอให้หายไปจนหมดสิ้น เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นไม่ส่งผลกระทบกับเขาจริงหรือ?

เธอมองออกไปที่ข้างนอกหน้าต่างในรถยนต์ เธอเปิดหน้าต่างปล่อยให้อากาศเย็น ๆ เข้ามาภายในรถ ด้วยวิธีนี้ ความร้อนบนใบหน้าของเธอจะไม่ปรากฏชัดจนเกินไป เธอเชื่อว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงที่บอบบางและสวยงาม ดังนั้นเธอจะไม่เขินอายง่าย ๆ อย่างไรก็ตามมันแตกต่างออกไป เมื่อเธอเผชิญหน้ากับบางคนที่หน้าด้านกว่าเธอ เธอยอมรับ...

ขณะที่พวกเขากำลังจะถึงร้านอาหาร เธอก็ร้องออกมาอย่างรีบร้อน “จอดรถตรงนี้! มันจะทำให้คุณลำบากที่จะจอดรถที่ด้านนอกร้านอาหาร ขอบคุณ!”

แจ็คสันจอดรถอย่างเชื่อฟัง ทิฟฟานี่ตะเกียกตะกายลงจากรถพร้อมกับกระเป๋าในมือของเธออย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้จากนั้นเธอก็วิ่งไปตามทางเท้า สายลมพัดผ่านมากระทบกับกระโปรงสีขาวยาวกล่อมเท้าของเธอและผมยาวนุ่มสลวยของเธอ การทอดมองของแจ็คสันเต็มไปด้วยความลึกซึ้ง เห็นได้ชัดว่าไม่มีอะไรพิเศษกับรองเท้าผ้าใบที่เธอสวมและเธอก็แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่เรียบง่ายและสะอาดสะอ้านที่ไม่ได้ดึงดูดความสนใจนัก แต่ในทางกลับกันเขาพบว่าภาพที่เห็นนั้นดูสบายตาและเรียบร้อย