บทที่ 287 มันไม่มีประโยชน์

เมื่อพวกเขามาถึงโรงพยาบาล มาร์คพูดคุยกับแพทย์เกี่ยวกับสิ่งที่แอเรียนจะต้องทำในการตรวจ เธอต้องยินยอมให้ความร่วมมือเท่านั้น เธอรู้สึกประหม่าเป็นอย่างมากเมื่อเธออยู่ในห้องตรวจ การตรวจภายในเป็นเรื่องที่น่าอึดอัดเสมอ เมื่อเครื่องมือเย็น ๆ สอดเข้าไปในตัวเธอ เธอเหงื่อออกจากความเจ็บปวด

หลังจากเสร็จสิ้นจากขั้นตอนการตรวจ หมอก็พูดขึ้นอย่างไร้อารมณ์ “เสร็จแล้ว”

หลังจากที่เธอใส่กางเกงแล้ว แอเรียนก็รอผลตรวจเงียบ ๆ เธอเหลือบมองไปที่มาร์คและแอรี่ที่นั่งอยู่ด้วยกันบนที่นั่งด้านนอกห้องอย่างไม่รู้ตัว ดูเหมือนเป็นคู่รัก อย่างไรก็ตามมาร์คมีท่าทีเย็นชาอย่างไม่น่าเชื่อ

ประมาณยี่สิบนาทีผ่านไป หมอก็เรียกมาร์คให้เข้าไปข้างใน แอเรียนอยู่ข้าง ๆ พวกเขาด้วย เธอรู้สึกได้ว่ามาร์คจงใจอยู่ห่างจากเธอราวกับว่าเขารังเกียจความสกปรกของเธอ

“ผ่านการมีเพศสัมพันธ์ภายในหนึ่งวัน เห็นได้ชัดเจนว่ามีเลือดออกและบวมบริเวณนี้ อาการบวมค่อนข้างมาก” หมอแจ้งผลตรวจด้วยน้ำเสียงแบบมืออาชีพ

แอเรียนรู้สึกว่าขาของเธอไม่มีแรง และเธอแทบจะพยุงตัวเอาไว้ไม่ได้ถ้าไม่พิงกำแพงเอาไว้

มือของมาร์คกำหมัดแน่นขณะที่เขาถามคำถามออกไป “ช่วยเจาะจงเวลากว่านี้ได้ไหม?”

คุณหมอนิ่งไปชั่วขณะก่อนที่เขาจะตอบออกมา “ใช้เวลาภายในห้าถึงสิบห้าชั่วโมงเพื่อความแม่นยำ สำหรับคนที่มีชีวิตเราไม่มีทางที่จะกำหนดกรอบเวลาที่สั้นลงเพื่อความแม่นยำได้”

มาร์คไม่ได้พูดอะไรออกมา และหันหลังกลับออกไปในทันที แอรี่วิ่งตามหลังเขาไป “มาร์คที่รัก รอฉันด้วย! คุณจะไปไหน?!” เสียงของเธอเลือนหายไปหลังจากนั้นไม่นาน

เมื่อแอเรียนออกจากโรงพยาบาลด้วยความเซื่องซึม มันก็มืดลงเสียแล้ว ผลตรวจของหมอไม่ได้ช่วยปกป้องเธอจากนรก ห้าถึงสิบห้าชั่วโมง... มันคงไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเธอกับวิล มันเป็นเวลาเกือบหกชั่วโมงตั้งแต่ที่เธอไปที่โรงแรม ขณะที่มาร์คใกล้ชิดกับเธอจนถึงตีสาม หากเรื่องนั้นไม่เกิดขึ้น มันคงจะง่ายที่จะตัดสินถ้ามีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเธอกับวิลหรือไม่